Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

ΕΥΕΛΙΚΤΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Πρόκειται για το γυμναστή που μου κάνει personal training στο γυμναστήριο και είναι πραγματική ιστορία. Απόφοιτος ΤΕΦΑΑ, είχε καταθέσει το πτυχίο του για να πάρει το γυμναστήριο άδεια λειτουργίας. Μετά από διαδοχικές μειώσεις μισθού που έφτασε το 40%, αναγκάστηκε από τον ιδιοκτήτη  να δεχτεί απόλυση χωρίς αποζημίωση, να παραμείνει στο γυμναστήριο αυτοαπασχολούμενος, επωφελούμενος από το επίδομα ανεργίας. Τι σημαίνει αυτό ? Ο γυμναστής εισπράτει άμεσα από τους παλιούς πελάτες του την αμοιβή του personal training, με ανώτερο πλαφόν τον παλαιό μισθό του. Αν υπάρχει υπόλοιπο αλλά και για τυχον νέους πελάτες δίνει στο γυμνατήριο ποσοστό 50%. Ο πελάτης πληρώνει φυσικά χωρίς απόδειξη. Αν ζητήσει, κόβει το γυμναστήριο αλλά το ΦΠΑ τον χρεώνεται ο γυμναστής. Αφού πλέον οι αποδείξεις είναι ισοδύναμες, δίνει στους πελάτες ισόποσες αποδείξεις  από δικά του έξοδα, κυρίως τρόφιμα και βενζίνη. Προσωρινά καλύπτεται από την ασφάλεια του ΟΑΕΔ, όταν όμως λήξει η περίοδος του ταμείου ανεργίας, θα ενεργοποιήσει ξανά το μπλοκάκι παροχής υπηρεσιών ερευνών και δημοσκοπήσεων που είχε από παλιά. Εκεί δουλεύουν συνήθως φοιτητές που δε χρειάζονται ασφάλιση και αποδεικτικά αμοιβής. Ο γυμναστής θα κόβει δελτίο στις εταιρείες αντί για του φοιτητές και θα έχει αυτασφάλεια και περίθαλψη.
"Πολύ ωραία τα έχεις σχεδιάσει" του λέω, "τι θα κάνεις όμως αν έρθει για έλεγχο η επιθεώρηση εργασίας στο γυμναστήριο και δε βρει το όνομα σου στον κατάλογο των υπαλλήλων ? ". Το είχε υπολογίσει. "Μου έχουν κάνει ετήσια συνδρομή δωρεάν για να γυμνάζομαι εδώ. Φαίνομαι σαν πελάτης, όπως εσύ. Γιατί, μήπως υπάρχει περίπτωση να με καταγγείλεις ? "

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

FEAR OF FALLING

Οταν στον ύπνο σκαρφαλώνω σ΄έναν γκρεμό σχεδόν κατακόρυφο, κάποια στιγμή, υποχωρούν οι πέτρες που πατάω, προσπαθώ να πιαστώ από κάπου με τα χέρια, δεν μπορώ να κρατηθώ και...
...μερικές φορές ξυπνάω, άλλες φορές γκρεμίζομαι και πεθαίνω...
...όμως υπάρχει και μια τρίτη πιθανότητα...
Μου τη φανέρωσε ένας φίλος μου προχτές αβίαστα, όταν τον ρώτησα για να τον δοκιμάσω. Και τον θυμήθηκα ξανά, όταν ανέβαινε ο χαρταετός ψηλά, κι ένιωθα στα χέρια μου το νήμα να τεντώνει και να με τραβάει, ενώ τα πόδια μου πατούσανε γερά στη γη. Φύσούσε  επιτέλους ο απαραίτητος αέρας, και δίπλα από τη θάλασσα, πάνω στην άμμο κάποιοι είχαν ανάψει μια μεγάλη φωτιά.
Ωσπου να νυχτώσει, μάθαινα στα παιδιά μου και στα παιδιά των φίλων μου πως να πετάνε...



Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

CRAZY JANE

...μια χαμένη σαν όνειρο: η Αριγνώτα


Ελαμπε στις Σάρδεις της Λυδίας σαν πανσέληνος, κι όμως προτιμησε να ξενητευτεί στα ποιήματα του W.B.Yeats και της Sylvia Plath. Τριγύριζε σαν τη βελόνα, σε δίσκους των Incredible String Band, των R.E.M, των Jam και της Siouxsie and the Banshees. Με άλλα ονόματα κάθε φορά. Κόρη του κρεμασμένου, Driver-8, Lisa Radley, Lady Purple. O Richard Dadd την έπεισε για να τη ζωγραφίσει, όμως κάνενας δε την αναγνώρισε. Αλλαζε πρόσωπο αδιάκοπα. Κάποιοι που τη συνάντησαν λέει ο καθένας τα δικά του. Penny Farthing, Mama Pentecost, Lucy Fugue,  Flaming Katy,  Jill-in-Irons, Kit W'the Canstick, Bizzie Lizzie Borden,  μακρύς κατάλογος. Κατ' άλλους επιβιοί και στις μέρες μας με το ψευδώνυμο Κυρά -Παναγιά ή Μαρία...


Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

BODYTALK


Ας αφήσουμε το σώμα να μιλήσει επιτέλους. Οπως αυτό ξέρει καλύτερα. Με μυρωδιές, με γεύσεις και με χάδια.
Απλώνετε με πινέλο σοκολάτα  στην τρυφερή επιφάνεια, έτσι ώστε το βούτυρο κακάο  να απορροφηθεί στους πόρους. Ταυτόχρονα προσέχετε να δημιουργηθεί ένα στρώμα λεπτό και ομοιόμορφο πάνω στο δέρμα. Αν σας ενοχλεί η όψη του ανοίγματος στο εσωτερικό, μπορείτε να το καλύψετε με μία φρέσκια φράουλα. Μην τη πιέσετε καθόλου για να εφαρμόσει μέσα, αρκεί να ακουμπάει. Μασώντας έντονα φλούδες πορτοκάλι ή μαστίχα Χίου φυσάτε απαλά στην επιφάνεια της σοκολάτας. Ετσι προσδίνετε άρωμα στο μείγμα αλλά και κάποια τοπικά σχήματα , κυρίως γύρω από τη φράουλα.
Το πρώτο σας άγγιγμα είναι με τα χείλια και η γλώσσα ακολουθεί στην αρχή, για κυριαρχήσει στη συνέχεια .Ομως πολλοί δεν αντέχουν και ξεκινούν με ολόκληρο το πρόσωπο. Αν προτιμάτε έτσι δεν πειράζει, προσέξτε τουλάχιστον τη φράουλα. Οταν τα δόντια σας εντοπίσουν καθαρή σάρκα μη διστάσετε. Κρατήστε την ανάμεσα τους με ελεγχομένη πίεση, ενώ ταυτόχρονα με τη γλωσσα και τα χείλια ανακουφίζετε την παγιδευμένη επιφάνεια. Μικροί αναστεναγμοί και πνιχτά βογγητά επιτρέπονται...




Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ηταν ο μάγος της βραδύτητας, της ομορφιάς που ξεπηδούσε από τα αργά μακρόσυρτα πλάνα σαν βαθιές αναπνοές.
Ομφαλοσκόπος της ίδιας του της φαλάκρας.
Οσοι δεν έζησαν τη δεκαετία του εβδομήντα, δύσκολα τον προσεγγίζουν.
Πέθανε παράδοξα κι απροσδόκητα, όταν επιτέλους η ταχύτητα πέρασε από πάνω του.

Καλό ταξίδι...

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ




Πρωτοείδα τον πίνακα μαθητής γυμνασίου από την πινακοθήκη της ΔΟΜΗΣ, της πρωτης έγχρωμης εγκυκλοπαίδειας και μαγεύτηκα. Ηταν η πρώτη μου επαφή με έργο του Νταλί και με συγκλόνισε βαθιά. Κάποια στιγμή μετά, τον ανακάλυψα σε μεγάλη αφίσα σ΄ένα βιβλιοπωλείο μέσα στη στοά Μπροντγουαίη, Αγίου Μελετίου και Πατησίων. Πανάκριβη για την εποχή και τα οικονομικά μου. Μάζεψα λεφτά και σε τρεις μήνες κατάφερα να την αγοράσω. Μέχρι τότε πέρναγα συχνά από το μαγαζί για να τη χαζεύω, αλλά και να προσέχω μήπως τύχει και την πάρει άλλος. Ευτυχώς πρόλαβα.
Κρέμασα την αφίσα με το έργο του Νταλί πάνω από το κρεβάτι μου. Σε όσους παραξενεύονταν από το θέμα και το θέαμα, τους εξηγούσα το θρησκευτικό εντέλει περιεχόμενο του πίνακα για την πάλη του αγίου Αντωνίου εναντίον των πειρασμών στην έρημο. Ετσι τους καθησύχαζα κάπως. Τη νύχτα όμως στον ύπνο μου πήδαγα τον τοίχο κι έμπαινα μέσα στον πίνακα. Δεν έβλεπα τον εαυτό μου αλλά τα πόδια μου μάκραιναν περίεργα, γινόμουν πανύψηλος με τεράστια μέλη, πότε άλογο και πότε ελέφαντας. Ολοι μαζί κάναμε εφόδους για να διώξουμε τον ασκητή από το κάδρο, να καταλάβουμε το χώρο για λογαριασμό μας βγάζοντας άγριες κραυγές. Ομως, όταν πλησιάζαμε πολύ κοντά κάτι μας έσπρωχνε απότομα πίσω. Και πάλι μπρος και πίσω ξανά και ξανά, ώρες ατέλειωτες. Του στέλναμε και τις γυναίκες που κουβαλούσαμε για να τον δελεάσουν, προκλητικές κι ολόγυμνες. Αλλά ποτέ δεν ξαναγύριζαν πίσω, αυτές τις χάναμε για πάντα...
Οταν ξυπνούσα κι εβλεπα τον πίνακα να στέκεται ακίνητος πάνω από το κεφάλι μου καταλάβαινα τι είχε συμβεί και γύριζα πλευρό ανακουφισμένος. Για να επιστρέψω στην ατελείωτη παρέλαση των πειρασμών στα εφηβικά μου όνειρα.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΝ ΚΛΕΨΩ...


Η κλοπή των πινάκων από την Εθνική Πινακοθήκη με συγκλόνισε βαθύτατα. Ξύπνησε μέσα μου ξανά, την επιθυμία που με πιάνει πάντα, όταν βλέπω από κοντά τον πίνακα του Παρθένη "Το λιμάνι της Καλαμάτας". Μου αρέσει τόσο πολύ που θέλω να τον κλέψω. Να κρατήσω για μένα ες αεί τη γαλήνη και την ηρεμία που αποδίδει με τρόπο ανεπανάληπτο. Παρηγορώ τον εαυτό μου με την ψευδαίσθηση πως κάποτε θα το επιχειρήσω. Η πρόσφατη ληστεία μου απέδειξε πως δεν είναι αδύνατο, ίσως και όχι ιδιαίτερα δύσκολο. Προς το παρόν περιορίζομαι να τον χαζεύω, κάθε φορά που έχω την τύχη να τον δω.


Αγαπητοί μου επισκέπτες.
Υπάρχει κάποιος πίνακας ζωγραφικής που αγαπάτε τόσο, ώστε να τον κλέψετε ?
Σας προκαλώ σ΄ένα παιχνίδι . Σκεφτείτε το καλά κι αν θέλετε, μου απαντάτε. Μπορεί να το επιχειρήσουμε μαζί...


ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΑΣ

mahler76

athinovio

Αορατη Μελάνη


 ερμία (αυτόν θα κλέψουμε μαζί)