ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ VI

Ηθελα να γράψω για την ανατολή στην Αστυπάλαια, που την έβλεπα από το μπαλκόνι μου.

Ηθελα να γράψω για τη διαφορά της από τη δύση, που χρειάζεται να ξυπνήσεις τα χαράματα κυριολεκτικά για να την απολαύσεις. μετά από το καθημερινό ξενύχτι...

Ηθελα...

Να γράψω και για τον άνεμο που φυσούσε, λυτρωτικά στο σώμα μου...

Είχα σκοπό να γράψω και για το σχετικό ποίημα του Λόρκα " Του Ανέμου και της Παινεμένης "

Ως τη θωρεί πετιέται πάνου

ο άνεμος ο ακοίμιστος

Αϊ-Πουνέντες θεόγυμνος

όλος ουράνιες γλωσσες...

Είχα σκοπό πολλά...

Ο άνεμος όμως έχει πολλά πρόσωπα, όπως και οι άνθρωποι δυστυχώς...

Η επιστροφή από την Αστυπάλαια μου φανέρωσε την άλλη όψη...

Και ξαναγύρισα εδώ, όπως πριν από δύο χρόνια...
Διαβάστε το πάλι...

ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ V

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ

Βρίσκεται στη Χώρα, στους Μύλους. Η διακόσμηση του είναι μοναδική. Ηρωες του ΄21, παγκόσμιος χάρτης και Καραμανλής θείος και ανηψιός. Δίπλα ακριβώς οι έλληνες βασιλιάδες και βασίλισσες αλλά και ο Che Guevara. Ηθικοπλαστικά ρητά όπως " ΤΟ ΜΟΥΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ, Μ΄ΕΦΕΡΑΝ Σ΄ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΛΙ " και ιατρικές συμβουλές όπως " Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΕΞ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΣΟΒΑΡΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΣΤΗΝ ΟΡΑΣΗ "

Κάθε βράδυ γίνεται το σώσε, υπό το αυστηρό βλέμμα του πρωθυπουργού...

ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ IV

Παραμονή Δεκαπενταύγουστου, γίνεται περιφορά της εικόνας της Παναγίας Πορταΐτισσας, από το Κάστρο στους Μύλους, για να προσκυνήσουν οι πιστοί. Είναι έργο του Αγίου Άνθιμου του Αόμματου που έχτισε το ομώνυμο μοναστήρι. Προς μεγάλη μου έκπληξη πληροφορήθηκα ότι ήταν από την Κεφαλονιά, διότι ως γνωστόν Κεφαλονίτης και άγιος είναι ποσά αντιστρόφως ανάλογα. Προς μεγαλύτερη μου έκπληξη, και ο μητροπολίτης Καλύμνου, Λέρου και Αστυπάλαιας που χοροστατούσε στον εορτασμό, κι αυτός Κεφαλονίτης. Ουδέν σχόλιον πλέον...

Ανηφορίζοντας στη συνέχεια προς το Κάστρο, διαπίστωσα κάτι πρωτοφανές για μένα, ένα γεγονός πραγματικής χαρμολύπης. Στην εκκλησία οι γυναίκες μοιρολογούσαν την κοίμηση της Παναγίας ενώ ταυτόχρονα στο προαύλιο είχε αρχίσει το πατροπαράδοτο πανηγύρι με χορούς , ποτά και νηστήσιμα φαγητά. Πρώτη φορά στη ζωή μου άκουσα την ανάγνωση του ευαγγελίου από τον παπά, συνοδεία λαούτου και βιολιού που ακουγόταν απέξω. Η ολονυχτία συνεχίστηκε μέχρι πρωίας, χωρίς η μία τελετή να παρεμποδίζει ή να ενοχλεί την άλλη. Αντίθετα, τις χώριζε μοναχά η πλαϊνή πόρτα της εκκλησίας, που ήταν συνεχώς ανοιχτή...

Την επόμενη μέρα φάγαμε το εικονιζόμενο ντόπιο κατσικάκι, γεμιστό με ρύζι και σιγοψημένο στο φούρνο όλη τη νύχτα, το ονομαζόμενο και λαμπριάτικο. Λουκούμι...

ΤΟ ΘΑΥΜΑ

Πριν το μεσημεριανό φαγητό, πήγαμε όλοι για μπάνιο. Μια κυρία σκέφτηκε να μας κάνει έκπληξη και αγόρασε μια τούρτα εκμέκ παγωτό καϊμάκι. Έλα όμως που στην παραλία δεν υπήρχε κατάψυξη, ούτε καν ψυγείο για τη διατήρηση της τούρτας. Κανένας δε θυσίαζε το μπάνιο του για να μεταφέρει την τούρτα που την αφήσαμε στην τύχη της κάτω από ένα αρμυρίκι. Μετά από ώρες περιμέναμε να δούμε λειωμένο παγωτό να στάζει στην άμμο. Και όμως. Η τούρτα παρέμεινε σφιχτή και απαράλλαχτη κάτω από τον ήλιο. Αφού περιμέναμε κάμποση ώρα ακόμα, πειστήκαμε πως πρόκειται για θαύμα λόγω της ημέρας. Αφήσαμε λοιπόν την τούρτα σαν αφιέρωμα στην εκκλησία, να βλέπουν οι πιστοί το θαύμα. Τούρτα παγωτό που δε λειώνει έξω από το ψυγείο !

ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ III

ΒΑΡΚΑ ΜΙΣΗ ΜΕΡΙΔΑ...

Η ΑΛΛΗ ΜΙΣΗ

ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ...

.

ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ II

Η θέα απ΄το μπαλκόνι μου

.

'

ΠΕΡΑ ΓΥΑΛΟΣ - ΠΑΛΙΟ ΛΙΜΑΝΙ

Η ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ

ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ I

Την πρώτη φορά πριν από εικοσιπέντε χρόνια, μπαίνοντας στο παλιό λιμάνι το σούρουπο, μου φάνηκε σα θαύμα, σαν όνειρο του παραδείσου στα μάτια μου το κάστρο και η χώρα. Τότε ήμουν περαστικός και το καράβι της άγονης γραμμής σάλπαρε γρήγορα...

Αστυπάλαια

μια πεταλούδα ριγμένη στο πέλαγο

Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ Η ΝΤΙΝΑ

...στο βυθό που ναυάγησες

βασιλεύουν οι μάγισσες...

Δε βρήκα φωτογραφία της στα οικογενειακά μας άλμπουμ. Αλλά και να΄βλεπα καμμία μετά από τόσα χρόνια, δε θα την αναγνώριζα. Τη θυμάμαι γριά, με το μαντήλι μόνιμα στο κεφάλι της.

Με πήγαιναν παιδάκι σπίτι της, με άφηναν να παίζω μπάλα στην αυλή, ενώ η μάνα μου και η γιαγιά μου κλείνονταν μαζί της στο δωμάτιο. Στην αρχή δε μ΄άφηναν να βλέπω, όμως σιγά σιγά κατάλαβα. Ελεγε τον καφέ, διάβαζε το χέρι κι έδινε διάφορα αντικείμενα που έπρεπε να τα φυλάξουν κάπου. Συνήθως σακουλάκια με άγνωστο περιεχόμενο...

Επρόκειτο για μάγισσα λοιπόν ! Την υποψία μου μεγάλωσε το γεγονός ότι δεν την έβλεπα ποτέ στην εκκλησία. Ακόμα και την κουμπαριά που είχαμε, κανείς δε μπόρεσε να μου την εξηγήσει, κάτι αόριστα μου λέγανε πως έγινε στην Κατοχή.

"Η κουμπάρα η Ντίνα βοηθάει τους ανθρώπους με το δικό της τρόπο" μου έλεγε η γιαγιά μου. "Ξέρει αρχαία βότανα για τον πόνο της αγάπης, μπορεί να λύνει μάγια, να ελευθερώσει τους ανθρώπους. Οταν θα μεγαλώσεις, τότε θα καταλάβεις ", κατέληγε με νόημα...

Και βέβαια, τις πρώτες μέρες του Αυγούστου μέχρι του Σωτήρος, καλή ώρα τέτοια εποχή, δε μας πήγαινε για μπάνιο. "Είναι ανακατωμένη η θάλασσα και βρώμικη ", μας έλεγε " γιατί τώρα ρίχνουνε τα μάγια στο νερό " Κάτι θα ήξερε σίγουρα από την κουμπάρα...

Σχετικά θέματα δες εδώ και εδώ