ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ

Τα μαγαζιά που συχνάζω κλείνουνε...

Βλέπεις μια μέρα ξαφνικά τα ρολλά κατεβασμένα και τα φώτα σβηστά. Πάνω στα τζάμια κολλημένες επιγραφές για μετακόμιση, πρόωρη συνταξιοδότηση, στάχτη στα μάτια. Σε λίγο καιρό γεμίζουν αφίσσες για διαδηλώσεις, τηλέφωνα real estate και πινακίδες ενοικιάζεται για πάσα χρήση. Στο πεζοδρόμιο τους ξεθαρρέψανε σιγά σιγά οι μικροπωλητές κι άπλωσαν τη λαθραία πραμμάτεια τους. Οσα είναι τυχερά, τα ζωγραφίζουν άγνωστοι τη νύχτα με αγριεμένα γκράφιτι, μήπως και ζωντανέψουν. Μήπως ξαναφυσήξει εκείνος ο αέρας που τον αγόραζαν και τον πουλούσαν, εκείνος ο αέρας που έκανε τον κόσμο να μπαινοβγαίνει.. Αδικος κόπος. Μέσα τους δεν κινείται τίποτα. Αδεια και σκοτεινά, γεμίζουνε πουλιά, όμως κι αυτά λένε μαύρα μαντάτα...

Τα μαγαζιά που σύχναζα κλείσανε...

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Το επόμενο βήμα  πρέπει να είναι πατριώτης πρωθυπουργός, 

 πιστός χριστιανός 

 όχι άνθρωπος των τραπεζιτών

 πολέμιος της διαπλοκής

να έχει σταθεί παληκαρίσια απέναντι στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και στα διάφορα συμφέροντα

και κυριως να σκεφτεται ελληνικα.

ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕ...

Μνημόνευε Αγρα και Γρυπάρη αλλά ονειρευόταν Σπίθα και Μικρό Σερίφη...

στίχος του Χάρη Βλαβιανού...

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΝ

Χθες 2 Νοεμβρίου ήταν
Ακίνδυνος
Ελπιδοφόρος
Ανεμπόδιστος
και σήμερα 3 Νοεμβρίου
κατάντησε
Ακεψιμάς
Αειθαλάς
ο Γεώργιος Νεαπολίτης

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ

Αντί να κλείνομαι στο χώρο, χρειάζεται ν' ανοιχτώ στο χρόνο του μέλλοντος. Να ξεπεράσω την υπνοβατική μου συμπεριφορά, που συνίσταται από παθητικότητα, αδράνεια, αναβλητικότητα, επιδίωξη της ευκολίας, αλλεργία στην καινοτομία, χαμηλή παραγωγικότητα και κοινωνική ανευθυνότητα. Συναισθηματικές εμμονές ενός νοσηρού συντηρητισμού που αντιλαμβάνεται μουσειακά το παρελθόν και ματαιώνει το μέλλον.

Πώς θα το πετύχω ? Επιχειρώντας να κοιτάξω τον εαυτό μου απ΄έξω. Εκεί που έμαθα να βλέπω μόνον εχθρούς. Τι σημαίνει απ΄έξω ? Αντί να παίρνω θέσεις να αρχίσω να κατανοώ. Η κατανόηση είναι ένας βαθμός παραπάνω από τη γνώση και την εξυπνάδα. Είναι μια ευαισθησία βαθύτερη. Είναι ο καλύτερος τρόπος και στον εαυτό μου να παραμένω και να μπορώ να τον παρατηρώ εξ αποστάσεως. Ισως τότε ισορροπήσω και με την ψυχή μου και με τους άλλους γύρω μου...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ...

ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

Επιτέλους τα κατάφερα. Αποκατέστησα τη βλάβη του υπολογιστή μου και τον σύνδεσα ξανά στη θέση του. Τακτοποίησα τη μεγάλη μου κόρη που πέρασε στο Πολυτεχνείο της Πάτρας κι άρχισε ήδη μαθήματα. Όσοι γνωρίζουν από παρόμοιες καταστάσεις με καταλαβαίνουν σίγουρα. Δε θέλω να επεκταθώ περισσότερο. Οσο για την προχθεσινή απεργία, προτίμησα να επιστρέψω σε μια παλιότερη.

Απουσία δικαιολογημένη ? Όχι ακριβώς. Όταν το μέλλον μοιάζει με τη γέφυρα της Αβινιόν, που προχωράς αμέριμνος ώσπου να πέσεις στο ποτάμι, δεν υπάρχει μεγάλη διάθεση για τακτικές αναρτήσεις. Η θέα του κενού και το αδιέξοδο σε σπρώχνουν να ξανασκεφτείς τα βασικά. Πως θα περάσουμε στην απέναντι όχθη. Κολυμπώντας με κίνδυνο να πνιγούμε ή χτίζοντας στέρεα το υπόλοιπο της γέφυρας. Ασφαλές κι ολοκληρωμένο πέρασμα για όλους.

Σύμφωνα με τον Ομηρο την απάντηση μπορεί να την ξέρουν οι νεκροί. Στέλνει τον Οδυσσέα στις πύλες του Αδη για να τους ρωτήσει. Ο πιο διάσημος νεκρός της εποχής μας, άταφος ακόμα, φρόντισε την πληροφορία να τη φέρει πιο κοντά σε όλους. Πρόκειται βέβαια για τον Steven Jobs. Αρκει ένα κλικ πάνω στο όνομα του. Για να μην παρασυρθώ ξανά στην απελπισία...

ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΜΟΥ

Ένα σκάκι για κόρακες εξασκημένους
να κερδίζουν πάντοτε και από τις δύο πλευρές
«μαύρα πουλιά» που λεν «μαύρα μαντάτα».

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

To πιο παράξενο απ΄όλα ήτανε που δε φοβότανε καθόλου την παρουσία μου. Στην αρχή τριγύριζε στο χώμα, ψάχνοντας στο αραιό χορτάρι, ποιος ξέρει τι.. Μόλις βαρέθηκε, εξαφανίστηκε ξαφνικά και λέω πάει, το΄χασα για πάντα.

Οταν όμως σήκωσα το κεφάλι μου, ήταν εκεί, το είδα να στέκεται καμαρωτά στο σίδερο του φράχτη. Δε νοιάστηκε καθόλου που το φωτογράφιζα συνέχεια. Μου φάνηκε μάλιστα  ότι έπαιρνε και πόζα , σαν έμπειρο μοντέλο, για να με διευκολύνει.

Πρέμεινε σιωπηλό. Δεν κελαηδούσε ούτε λάλαγε. Συνιθησμένος στα e-mail και τα sms, δεν έπιασα το μήνυμα. Κούνησε το κεφάλι του υποτιμητικά, μου έρριξε ένα τελευταίο βλέμμα περιφρόνησης και πέταξε μακριά...