Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ

Αντί να κλείνομαι στο χώρο, χρειάζεται ν' ανοιχτώ στο χρόνο του μέλλοντος. Να ξεπεράσω την υπνοβατική μου συμπεριφορά, που συνίσταται από παθητικότητα, αδράνεια, αναβλητικότητα, επιδίωξη της ευκολίας, αλλεργία στην καινοτομία, χαμηλή παραγωγικότητα και κοινωνική ανευθυνότητα. Συναισθηματικές εμμονές ενός νοσηρού συντηρητισμού που αντιλαμβάνεται μουσειακά το παρελθόν και ματαιώνει το μέλλον.

Πώς θα το πετύχω ? Επιχειρώντας να κοιτάξω τον εαυτό μου απ΄έξω. Εκεί που έμαθα να βλέπω μόνον εχθρούς. Τι σημαίνει απ΄έξω ? Αντί να παίρνω θέσεις να αρχίσω να κατανοώ. Η κατανόηση είναι ένας βαθμός παραπάνω από τη γνώση και την εξυπνάδα. Είναι μια ευαισθησία βαθύτερη. Είναι ο καλύτερος τρόπος και στον εαυτό μου να παραμένω και να μπορώ να τον παρατηρώ εξ αποστάσεως. Ισως τότε ισορροπήσω και με την ψυχή μου και με τους άλλους γύρω μου...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ...

ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

Επιτέλους τα κατάφερα. Αποκατέστησα τη βλάβη του υπολογιστή μου και τον σύνδεσα ξανά στη θέση του. Τακτοποίησα τη μεγάλη μου κόρη που πέρασε στο Πολυτεχνείο της Πάτρας κι άρχισε ήδη μαθήματα. Όσοι γνωρίζουν από παρόμοιες καταστάσεις με καταλαβαίνουν σίγουρα. Δε θέλω να επεκταθώ περισσότερο. Οσο για την προχθεσινή απεργία, προτίμησα να επιστρέψω σε μια παλιότερη.

Απουσία δικαιολογημένη ? Όχι ακριβώς. Όταν το μέλλον μοιάζει με τη γέφυρα της Αβινιόν, που προχωράς αμέριμνος ώσπου να πέσεις στο ποτάμι, δεν υπάρχει μεγάλη διάθεση για τακτικές αναρτήσεις. Η θέα του κενού και το αδιέξοδο σε σπρώχνουν να ξανασκεφτείς τα βασικά. Πως θα περάσουμε στην απέναντι όχθη. Κολυμπώντας με κίνδυνο να πνιγούμε ή χτίζοντας στέρεα το υπόλοιπο της γέφυρας. Ασφαλές κι ολοκληρωμένο πέρασμα για όλους.

Σύμφωνα με τον Ομηρο την απάντηση μπορεί να την ξέρουν οι νεκροί. Στέλνει τον Οδυσσέα στις πύλες του Αδη για να τους ρωτήσει. Ο πιο διάσημος νεκρός της εποχής μας, άταφος ακόμα, φρόντισε την πληροφορία να τη φέρει πιο κοντά σε όλους. Πρόκειται βέβαια για τον Steven Jobs. Αρκει ένα κλικ πάνω στο όνομα του. Για να μην παρασυρθώ ξανά στην απελπισία...

ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΜΟΥ

Ένα σκάκι για κόρακες εξασκημένους
να κερδίζουν πάντοτε και από τις δύο πλευρές
«μαύρα πουλιά» που λεν «μαύρα μαντάτα».

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

To πιο παράξενο απ΄όλα ήτανε που δε φοβότανε καθόλου την παρουσία μου. Στην αρχή τριγύριζε στο χώμα, ψάχνοντας στο αραιό χορτάρι, ποιος ξέρει τι.. Μόλις βαρέθηκε, εξαφανίστηκε ξαφνικά και λέω πάει, το΄χασα για πάντα.

Οταν όμως σήκωσα το κεφάλι μου, ήταν εκεί, το είδα να στέκεται καμαρωτά στο σίδερο του φράχτη. Δε νοιάστηκε καθόλου που το φωτογράφιζα συνέχεια. Μου φάνηκε μάλιστα  ότι έπαιρνε και πόζα , σαν έμπειρο μοντέλο, για να με διευκολύνει.

Πρέμεινε σιωπηλό. Δεν κελαηδούσε ούτε λάλαγε. Συνιθησμένος στα e-mail και τα sms, δεν έπιασα το μήνυμα. Κούνησε το κεφάλι του υποτιμητικά, μου έρριξε ένα τελευταίο βλέμμα περιφρόνησης και πέταξε μακριά...

ΑΠΟΚΡΥΣΤΑΛΛΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ

Την απαραίτητη και δικαιολογημένη μελαγχολία μετά τις διακοπές, την έκοψε μαχαίρι η ευχή που μου έκαναν επιστρέφοντας στη δουλειά : " Καλό υπόλοιπο άδειας ". Να ΄ναι καλά ο άνθρωπος που σκέφτεται έτσι αισιόδοξα, δεν είχα ποτέ στο παρελθόν τέτοιο καλωσόρισμα.

Αφού πέρασαν οι πρώτες μέρες, ξαναθυμάμαι το ταξίδι ψύχραιμα. Σε τελική ανάλυση παραδέχομαι πως το σημαντικό δεν ήταν οι τόποι και τα μνημεία που είδα, αλλά οι άνθρωποι που πλημμύριζαν ανάμεσα τους. Απλοί τουρίστες σαν και μένα. Καθόμουν ώρες να τους παρατηρώ σε μια πλατεία πολυσύχναστη, έξω από μιαν εκκλησία ή γύρω από ένα συντριβάνι. Σώματα και πρόσωπα που πηγαινοέχονται χαλαρά, έχοντας ξεφύγει από το πρωτόκολο της καθημερινότητας. Εδιναν με την παρουσία τους κίνηση και ρυθμό στο σκηνικό παλιότερων αιώνων. Κανένας τόπος μόνος κι έρημος δεν είναι ζωντανός. 

Κάπου εκεί  μάθαμε και για τα γεγονότα στο Λονδίνο και τις άλλες αγγλικές πόλεις. Βλέπαμε λοιπόν στο BBC World, πως προσπαθούσε ο δημοσιογράφος να αποσπάσει καταδικαστική γνώμη από κάποιον μετανάστη μεγάλης ηλικίας που είχε ζήσει και το Brixton. Αυτός αντιστεκόταν μέχρι τέλους, υποστηρίζοντας ότι πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε και μετά να αποφασίσουμε αν θα καταδικάσουμε. Καλά τα έλεγε, διότι η κατανόηση της καταδίκης οδηγεί στην καταδίκη της κατανόησης. 

Πίσω στην ελληνική πραγματικότητα, δίπλα μου χάνονται ζωές, δουλειές, περιουσίες, κανείς δε μένει ανεπηρέαστος. Φαίνεται πως η καταστροφή θα συνοδεύεται από απαλή μουσική πιάνου για να γίνει πιο ευκολοχώνευτη. Προσοχή λοιπόν στον πιανίστα...

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΕΛΟΣ

ΓΥΡΙΣΑ ΠΙΣΩ...

CANNES

Οσα χρόνια κι αν περάσουν,

ότι κι αν λένε οι φίλοι μου,

οι Κάννες παραμένουν πάντοτε

γλυκές

 σαν καραμέλα...

MONTECARLO

Ισως να φταίει ο πρόσφατος πριγκηπικός γάμος.

Ο γλάρος αγναντεύει το πέλαγος και δε δίνει δεκάρα στη φρουρά.

Σαν τουρίστας σ΄ ένα περιβάλλον, όπου όταν δεν είσαι πάρα πολύ πλούσιος, νοιώθεις τελείως άβολα.

Το μόνο που σου μένει, είναι να βρέξεις τα πόδια σου στο παλιό λιμάνι δίπλα στις θαλαμηγούς, ή να λερώσεις στα κρυφά το άγαλμα έξω από το παλάτι...