ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Ανάμεσα στα πράγματα που ξεκαθάριζα για πέταμα, βρήκα κι αυτό το παλιό γράμμα του πατέρα μου. Το έβλεπα για πρώτη φορά. Την εποχή των e-mail των SMS και του Skype, μια επιστολή από το 1955 αξίζει την προσοχή μας.

Σημειολογικά στην αρχή, διαπιστώνω πόσο φρόντιζε ο πατέρας μου την αλληλογραφία του. Είχε τυπώσει επιστολόχαρτα στο όνομα του, όπως φαίνεται καθαρά στην αρχή της σελίδας. Αν και το χαρτί δεν έχει γραμμές, η ευθυγραμμισμένη γραφή προϋποθέτει βοήθεια από κάτω. Δε σχολιάζω την καλλιγραφία και την απουσία οποιασδήποτε μουτζούρας.

Στο περιεχόμενο τώρα, ο γιος που δουλεύει στην πόλη γράφει στον πατέρα του στο χωριό. Φαίνεται πως δεν υπάρχει δουλειά, γιατί κάθονται όλη την ημέρα στην αυλή του εργοστασίου και τον τρώει η ζέστη. Ο διευθυντής είναι για τους  τύπους και πολύ φοβιτσιάρης, χωρίς να έχει δικαιώματα ο φουκαράς. Υπάρχει και εμβόλιμο σημείωμα στην αδερφή του. Της αγόρασε ρολόι με 555.000 δραχμές της εποχής εκείνης και το στέλνει. Ταυτόχρονα την προειδοποιεί να προσέχει για να μην του βγάλει τα μάτια. Της πήρε μισοφόρι και ζώνη και απολογείται γιατί δεν πρόλαβε (?) να της αγοράσει και μπλούζα ο καψερός. Επιφυλάσσεται να της πάρει φούστα μπλούζα όταν συναντηθούν...

Ήταν Παρασκευή, 8 Ιουλίου 1954, Προκοπίου μεγαλομάρτυρος , και αυτήν ακριβώς την ημέρα στη Γουατεμάλα,  ο στρατηγός Castillo Armas με πραξικόπημα που υποστήριξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, διώχνει από την εξουσία τον κομμουνιστή πρόεδρο  Jacobo Arbenz Guzman...

Αξίζει νομίζω να μεγαλώσετε την εικόνα με το γράμμα και να το διαβάσετε ολόκληρο...

ΤΟ ΠΕΤΑΞΑ...

Το πέταξα...
Επιτέλους...
Το παλιό μου πικ-απ.
Δε δούλευε κιόλας, χρόνια τώρα.
Και τώρα νοιώθω αλαφρωμένος.
Δεν πέταξα ακόμα τους δίσκους. Σκέφτομαι να τους κρατήσω. Μόνο και μόνο για τα εξώφυλλα τους. Σκέφτομαι σοβαρά να διακοσμήσω κάποιον τοίχο, να θυμίζει sixties, seventies & eighties.

Πέταξα κι άλλα πράγματα...
Πέταξα περιοδικά,  "Αγώνας για την κομμουνιστική ανανέωση", "Λατινική Αμερική ", "Αντιθέσεις".
Δεν πέταξα το "Αυγό" του Μανώλη Ρασούλη, το  CONVOY και την  ΤΡΥΠΑ. Τα θυμάται κανείς άραγε ?
Πέταξα παλιά Αστερίξ και Ισνογκούντ.
Δεν πέταξα τον Κοκομπίλ...
Πέταξα, πέταξα, πέταξα κι άλλα...
Πετάω ακόμα και μ΄αρέσει πολύ...

RED HOT CHILLI PEPPERS ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Εκτός από τον τίμιο ιδρώτα της εργασίας

υπάρχει και ο βρώμικος ιδρώτας της συναυλίας...

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

Γυρίσαμε· πάντα κινάμε για να γυρίσουμε
στη μοναξιά, μια φούχτα χώμα, στις άδειες παλάμες.
ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ

Ξέρετε πότε καταλαβαίνω πως βρίσκομαι πραγματικά σε διακοπές ? Οταν δε θυμάμαι πλέον τι μέρα είναι. Δευτέρα, Τρίτη, Παρασκευή και Κυριακή, όλες ίδιες, δε χρειάζονται ονόματα. Αλλάζει ο ρυθμός του χρόνου, αλλάζει το ωράριο της καθημερινότητας, αδειάζει το μυαλό. Μπορώ να παρατηρώ το χέρι μου ν΄ανεβοκατεβαίνει, τα πόδια μου να φεύγουνε και την αναπνοή μου πως πηγαινοέρχεται, μέσα έξω. Χαλάρωση, συγκέντρωση, σχεδόν γαλήνη.

  



Ξέφυγα τελείως από την τυρανία του κλιματισμού, την ξεραΐλα στη γλώσσα και τα παγώματα στον αυχένα. Τώρα με το μελτέμι που φυσάει δροσίζομαι, σχεδόν δεν ιδρώνω και κοιμάμαι το μεσημέρι στο μπαλκονάκι που δεν το πιάνει ο ήλιος. Διαβάζοντας βιβλία που με μεταφέρουν αλλού, στο κακόφημο Μπρονξ της δεκαετίας του 70, την περίφημη τετραλογία για tον Isaac Sidel του Jerome Charyn, με είκοσι χρόνια καθυστέρηση για νάμαι ειλικρινής. Η άγρια Μαιρυλιν, ο Γαλανομάτης, ο Ιρλανδός Πάτρικ Σίλβερ αλλά και ολόκληρη η οικογένεια Γκούζμαν που βλέπετε στην εικονογράφηση, σε μιαν υπερρεαλιστική Νέα Υόρκη της βίας των δρόμων, τελείως αντίθετη από την περιοχή των Μύλων στην Αστυπάλαια, τον τόπο με τα μυστικά φιλιά.

Ολα τα παραπάνω μέχρι την αναπόφευκτη ώρα της επιστροφής. Οταν ξαφνικά  συνειδητοποιώ πως τέλειωσαν και φέτος οι διακοπές. Και το νησί ξαναγίνεται προβληματικό στην άγονη γραμμή, με τον αέρα που σαρώνει τα πάντα τις υπόλοιπες εποχές και μαστιγώνει τις παραλίες, τους ελάχιστους κατοίκους που κλείνονται στα σπίτια τους βλέποντας τηλεόραση. Η Αστυπάλαια του Δεκαπενταύγουστου,  μια ψεύτικη αναπαράσταση για τους τουρίστες, μια αυταπάτη των είκοσι ημερών, που όμως θα θέλαμε να διαρκεί για πάντα...

ΑΣΤΥΦΑΓΙΑ

Στην ταβέρνα Αστυφαγία, του Θανάση, στο Σχοινώντα της Αστυπάλαιας, βρήκαν τρόπο για να προωθήσουν το νέο βιβλίο του Θόδωρου Πάγκαλου. Τύπωσαν και μπλουζάκια.
Εκεί τρώμε και πίνουμε...

ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΜΕ ΘΕΑ

Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα
ματάκια μου μοιραία
δε θέλω να μου κλαις
κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα
στο ορκίζομαι παρέα
θα ‘ρθουν μέρες καλές...

 Από το μπαλκόνι μου

 στη Χώρα της Αστυπάλαιας 

βλέπω αυτό...

...αλλά και αυτό...

Οταν ζητάω απόδειξη στα μαγαζιά με βλέπουν σαν ούφο, είμαι ο μοναδικός που δίνουν, με έχουνε μάθει ήδη και την κόβουνε πριν το αναφέρω καν...

Κάποιοι άλλοι σε ρωτάνε " θέλετε απόδειξη" και όταν τους απαντάς "φυσικά", ξυνίζουν τα μούτρα τους γιατί άλλο περίμεναν ν΄ακούσουν, η ταμειακή μηχανή αιφνιδίως δε λειτουργεί, είτε ορισμένοι ομολογουν ότι δε γνωρίζουν πως δουλεύει...

Μόνο στο υπαίθριο βιβλιοπωλείο κόβουν σε όλους χωρίς εξαίρεση, είναι προχωρημένη ή καθυστερημένη η κοπέλα που εργάζεται ώρες ολόκληρες εκεί ?

Φαντάζομαι το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις παραθεριστικές περιοχές...

ΦΕΥΓΩ...

...για διακοπές στην Αστυπάλαια, όπως και το 2009 και το 2010.

Φέτος το αυτοκίνητο θα έχει περισσότερο χώρο. Η μεγάλη μου κόρη, φοιτήτρια πλέον, έφυγε με την παρέα της για τη Σκιάθο. Ευτυχώς η μικρότερη είναι πολύ μικρή ακόμα για να μας εγκαταλείψει...