LINDA LOVELACE

Η Linda Susan Boreman ήταν ένα συνηθισμένο κορίτσι της διπλανής πόρτας. Ηθελε μάλιστα ν΄ανοίξει κατάστημα με ρούχα. Ητανε τυχερή που γλύτωσε από  ατύχημα με αυτοκίνητο. Λίγο μετά γνώρισε τον Chuck Traynor, που ήταν ο πρώτος της μεγάλος έρωτας. Τον ακολουθούσε υπάκουα σαν υπνωτισμένη. Γύριζε μικρές ταινίες, όπου την έβαζε να κάνει ακατανόμαστα, χωρις να του φέρνει αντίρρηση. Αυτός τη γνώρισε στο Gerard Damiano, πρώην κομμωτή και επίδοξο σκηνοθέτη. Οταν του έδειξε τι μπορούσε να κάνει  στο λαρύγγι της, βαθιά διείσδυση γλιστρώντας χωρίς να πνίγεται, αυτός κατάλαβε πως ήταν τόσο μοναδικό που θα μπορούσε να στήσει μια ολόκληρη ταινία πάνω της. Ετσι δημιουργήθηκε το Deep Throat, η ταινία που έγραψε ιστορία και τη γνωρίσαμε ως Linda Lovelace. (δείτε την εδώ). Πληρώθηκε για το ρόλο της 1250 δολάρια, σε μια παραγωγή που κόστισε εικοσιπέντε χιλιάδες και εφερε στα ταμεια της μαφία εξακόσια εκατομμύρια. Σε κάποιες σκηνές φαίνονταν οι μελανιές στα πόδια της από το ξύλο που της έδινε ο Chuck, όμως αυτή έδειχνε ευτυχισμένη απ΄την επιτυχία της. Δεν κράτησε πολύ.

Ξέφυγε απ΄την επιρροή του , παντρεύτηκε, έκανε δυό παιδιά κι έγινε σταυροφόρος εναντίον της πορνογραφίας σε συμμαχία με τις φεμινίστριες. Εχασε δύο δουλειές εξ αιτίας του ονόματός της. Αφραγκη κι άνεργη, ξαναγύρισε στον κόσμο που μισούσε, κάνοντας φωτογράφιση για αντρικό περιοδικό. Ελεγε πως της άρεσε να φαίνεται όμορφη και σέξυ στα πενήντα της.

Τη δεύτερη φορά δε στάθηκε τυχερή. Δεύτερη ευκαιρία δεν της έδωσε η τύχη ούτε στο νέο της ατύχημα με αυτοκίνητο. Τραυματίστηκε θανάσιμα και μετά από είκοσι μέρες τα παιδιά της αποφάσισαν να σταματήσουν τη μηχανική υποστήριξη της καρδιάς της. Πέραν κιόλας δέκα χρόνια από τις 22 Απριλίου 2002 που το ταλαιπωρημένο σώμα της αναπαύτηκε για να βρει τη γαλήνη.

ΝΗΣΤΕΙΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Η Μεγάλη Παρασκευή, όπως και να το κάνουμε, είναι ξεχωριστή μέρα. Μονάχα σήμερα οι τζογαδόροι σταματάνε τα χαρτιά και δε λειτουργούν οι κινηματογράφοι. Επίσης δε μπαίνει κατσαρόλα στην κουζίνα και δε στρώνεται τραπέζι. Τουλάχιστον αυτά συνέβαιναν στα παιδικά μου χρόνια κι έτσι μεγάλωσα.

Τι τρώμε όμως σήμερα ? Στα μοναστήρια λένε πως τρώνε μόνο λίγο ψωμί με ξύδι , ίσα ίσα για να μείνουν όρθιοι στις ατελείωτες ακολουθίες. Μια λύση είναι να τα αγνοήσεις όλα και να φας κανονικά όπως τις άλλες μέρες. Το έχω κάνει κι αυτό. Τότε που ήθελα να συγκρουστώ με τις παλαιότερες γενιές και να ξεφύγω από την παράδοση. Ψητές μπριζόλες προκλητικά. Ανευ οίνου και ελαίου, στα κάρβουνα. Ηρωικές εποχές.

Τώρα πια ξεκινάω ένα προσωπικό τρόπο νηστείας αυτή την ημέρα. Αρχίζω το πρωί με ένα σκέτο καφέ. Και μετά ... Αμύγδαλα καβουρδισμένα, καρύδια, πεκάν, φιστίκια, κάσιους, φουντούκια, πασατέμπος, στραγάλια και βραζιλιάνικα φυστίκια , αυτά τα τεράστια. Δεν τρώγονται σκέτα, χρειάζεται ποτό. Κονιάκ κατά προτίμηση αλλά και τσίπουρο. Οι μπύρες έρχονται αργότερα για αντιμετωπίσουν τη δίψα.

Η μέρα τελειώνει με πίτσα έχτρα λαρτζ με αφράτη ζύμη, χωρίς τυρί και απλή σάλτσα ντομάτας. Περιέχει : φρέσκα μανιτάρια, πράσινη πιπεριά, καλαμπόκι, μαύρες ελιές, κρεμμύδι, ανανά, φρέσκια ντομάτα. Κόκκινη καυτερή πιπεριά απαραίτητη, λόγω της ημέρας.

Επιδόρπιο γλυκό του κουταλιού, σπιτικό απαραίτητα.

Σκάσαμε πάλι...



ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ...

Μὲ τοὺς καινούργιους ροδαμούς

οἱ γέροντες ἀστόχησαν

κι ὅλα τὰ παραδώσανε

ἀγγόνια καὶ δισέγγονα

καὶ τὰ χωράφια τὰ βαθιὰ

καὶ τὰ βουνὰ τὰ πράσινα

καὶ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ βιός

τὴ σπλάχνιση καὶ τὴ σκεπὴ

καὶ ποταμοὺς καὶ θάλασσα

καὶ φύγαν σὰν ἀγάλματα

κι ἄφησαν πίσω τους σιγὴ

ποὺ δὲν τὴν ἔκοψε σπαθὶ

ποὺ δὲν τὴν πῆρε καλπασμός

μήτε ἡ φωνὴ τῶν ἄγουρων

κι ἦρθε ἡ μεγάλη μοναξιὰ

κι ἦρθε ἡ μεγάλη στέρηση

μαζὶ μ᾿ αὐτὴ τὴν ἄνοιξη

καὶ κάθισε κι ἀπλώθηκε

ὡσὰν τὴν πάχνη τῆς αὐγῆς

καὶ πιάστη ἀπ᾿ τ᾿ ἀψηλὰ κλαδιὰ

μέσ᾿ ἀπ᾿ τὰ δέντρα γλίστρησε

καὶ τὴν ψυχή μας τύλιξε...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Διαβάζω το ποίημα για την άνοιξη, με τους γέρους που χρέωσαν τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους  και τα δισέγγονα τους και στο τέλος η ψυχή τους  δεν άντεξε. Κατάφεραν να τραβήξουν το σκοινί ή να πατήσουν τη σκανδάλη, αδιάφορο, κι άφησαν τ΄άδεια σώματα τους στη μέση της πλατείας Συντάγματος.

Βουλιάζουμε στη μεγάλη μοναξιά και τη μεγάλη στέρηση που έχει γίνει λίμνη, αχάραχτη κι ανέγγιχτη. Οσο κι αν προσπαθούμε να δροσίσουμε το πρόσωπο μας στα νερά.

MOONLITE DRIVE

Δεν υπήρχε φεγγάρι φυσικά. Δεν είχε κάν νυχτώσει. Οδηγούσα το αυτοκίνητο όπως κάθε μέρα στη γνωστή διαδρομή, Πάχη, Ελευσίνα, κέντρο της Αθήνας και το κεφάλι μου βάρυνε. Γεμάτο πολλές μικρές ανοησίες της καθημερινής τρέλας στη δουλειά. Είναι η ώρα που με πιάνει βαρεμάρα και αρχίζει η κατάθλιψη. Στο ραδιόφωνο μιλούσαν για πολιτική, όπως κάθε μέρα...

Ωσπου ξεχύθηκαν οι πρώτες νότες του τραγουδιού απ΄τα ηχεία. Γέμισε το αυτοκίνητο υγρά δάση, ποτάμια και κύματα. Κρυμμένοι κόσμοι ξεπρόβαλλαν απέναντι μου να με περιμένουν, λουσμένοι στο φως του φεγγαριού, που συνέχιζα να μην το βλέπω. Αρχισα να τραγουδάω τους στίχους που θυμόμουνα καλά κι αμέσως πέρασα μέσα από την απογευματινή ώρα. Εφτασα στο σπίτι ξεκούραστος και χαλαρωμένος. Το προσωπικό μου Halloween (δες εδώ) μπορεί να περιμένει...

Η ΛΕΓΕΩΝΑ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ

Ο Ιησούς ρώτησε το δαιμόνιο: Ποιο είναι τ’ όνομά σου; Kι εκείνο αποκρίθηκε: Λεγεών είναι το όνομά μου, γιατί είμαστε πολλοί. Kαι τον παρακαλούσε πολύ να μην τους διώξει έξω από την περιοχή. Στο μεταξύ, κοντά εκεί στο βουνό υπήρχε ένα μεγάλο κοπάδι χοίρων που έβοσκαν. Tον παρακάλεσαν λοιπόν όλοι οι δαίμονες λέγοντας: Στείλε μας στους χοίρους, για να μπούμε σ’ αυτούς. Kι ο Iησούς τους το επέτρεψε αμέσως. Bγήκαν λοιπόν τα δαιμονικά πνεύματα και μπήκαν στους χοίρους.

Όρμησε τότε το κοπάδι, που αποτελούνταν περίπου από δύο χιλιάδες χοίρους, και κατέκλυσε την βόρεια Ευρώπη, τη Γερμανία , την Ολλανδία, τη Φινλανδία, την Αυστρία και το Λουξεμβούργο, τις χώρες με τα τρία ΑΑΑ χαραγμένα στο μέτωπο. Στο διάβα τους θυσίαζαν ανύποπτους ανθρώπους στη θεά Δήμητρα και τον αιγύπτιο θεό Σηθ. Τους Εβραίους και τους Μουσουλμάνους που έβρισκαν, τους έτρωγαν ζωντανούς. Κάποιοι που γλίτωσαν, στην απόγνωσή τους νόμιζαν πως τους οδηγούσε η μάγισσα Κίρκη. Αφού έθεσαν υπό τον έλεγχο τους όλη την Ερωπαϊκή Ενωση, μαζεύτηκαν στις Βρυξέλες, στην αίθουσα του Eurogroup, για να γιορτάσουν την Πρωτοχρονιά, ανταλλάσοντας μεταξύ τους γλυκίσματα, κυρίως marzipan, σε σχήμα γερμανού φορολογούμενου.

Τότε που στο κινέζικο ωροσκόπιο ξεκινούσε η χρονιά του χοίρου...

ΕΥΕΛΙΚΤΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Πρόκειται για το γυμναστή που μου κάνει personal training στο γυμναστήριο και είναι πραγματική ιστορία. Απόφοιτος ΤΕΦΑΑ, είχε καταθέσει το πτυχίο του για να πάρει το γυμναστήριο άδεια λειτουργίας. Μετά από διαδοχικές μειώσεις μισθού που έφτασε το 40%, αναγκάστηκε από τον ιδιοκτήτη  να δεχτεί απόλυση χωρίς αποζημίωση, να παραμείνει στο γυμναστήριο αυτοαπασχολούμενος, επωφελούμενος από το επίδομα ανεργίας. Τι σημαίνει αυτό ? Ο γυμναστής εισπράτει άμεσα από τους παλιούς πελάτες του την αμοιβή του personal training, με ανώτερο πλαφόν τον παλαιό μισθό του. Αν υπάρχει υπόλοιπο αλλά και για τυχον νέους πελάτες δίνει στο γυμνατήριο ποσοστό 50%. Ο πελάτης πληρώνει φυσικά χωρίς απόδειξη. Αν ζητήσει, κόβει το γυμναστήριο αλλά το ΦΠΑ τον χρεώνεται ο γυμναστής. Αφού πλέον οι αποδείξεις είναι ισοδύναμες, δίνει στους πελάτες ισόποσες αποδείξεις  από δικά του έξοδα, κυρίως τρόφιμα και βενζίνη. Προσωρινά καλύπτεται από την ασφάλεια του ΟΑΕΔ, όταν όμως λήξει η περίοδος του ταμείου ανεργίας, θα ενεργοποιήσει ξανά το μπλοκάκι παροχής υπηρεσιών ερευνών και δημοσκοπήσεων που είχε από παλιά. Εκεί δουλεύουν συνήθως φοιτητές που δε χρειάζονται ασφάλιση και αποδεικτικά αμοιβής. Ο γυμναστής θα κόβει δελτίο στις εταιρείες αντί για του φοιτητές και θα έχει αυτασφάλεια και περίθαλψη.

"Πολύ ωραία τα έχεις σχεδιάσει" του λέω, "τι θα κάνεις όμως αν έρθει για έλεγχο η επιθεώρηση εργασίας στο γυμναστήριο και δε βρει το όνομα σου στον κατάλογο των υπαλλήλων ? ". Το είχε υπολογίσει. "Μου έχουν κάνει ετήσια συνδρομή δωρεάν για να γυμνάζομαι εδώ. Φαίνομαι σαν πελάτης, όπως εσύ. Γιατί, μήπως υπάρχει περίπτωση να με καταγγείλεις ? "

FEAR OF FALLING

Οταν στον ύπνο σκαρφαλώνω σ΄έναν γκρεμό σχεδόν κατακόρυφο, κάποια στιγμή, υποχωρούν οι πέτρες που πατάω, προσπαθώ να πιαστώ από κάπου με τα χέρια, δεν μπορώ να κρατηθώ και...

...μερικές φορές ξυπνάω, άλλες φορές γκρεμίζομαι και πεθαίνω...

...όμως υπάρχει και μια τρίτη πιθανότητα...

Μου τη φανέρωσε ένας φίλος μου προχτές αβίαστα, όταν τον ρώτησα για να τον δοκιμάσω. Και τον θυμήθηκα ξανά, όταν ανέβαινε ο χαρταετός ψηλά, κι ένιωθα στα χέρια μου το νήμα να τεντώνει και να με τραβάει, ενώ τα πόδια μου πατούσανε γερά στη γη. Φύσούσε  επιτέλους ο απαραίτητος αέρας, και δίπλα από τη θάλασσα, πάνω στην άμμο κάποιοι είχαν ανάψει μια μεγάλη φωτιά.

Ωσπου να νυχτώσει, μάθαινα στα παιδιά μου και στα παιδιά των φίλων μου πως να πετάνε...