ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

2012-01-27T00:42:00.001+02:00

Ηταν ο μάγος της βραδύτητας, της ομορφιάς που ξεπηδούσε από τα αργά μακρόσυρτα πλάνα σαν βαθιές αναπνοές.

Ομφαλοσκόπος της ίδιας του της φαλάκρας.

Οσοι δεν έζησαν τη δεκαετία του εβδομήντα, δύσκολα τον προσεγγίζουν.

Πέθανε παράδοξα κι απροσδόκητα, όταν επιτέλους η ταχύτητα πέρασε από πάνω του.

Καλό ταξίδι...

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

2012-01-17T19:25:00.000+02:00

Πρωτοείδα τον πίνακα μαθητής γυμνασίου από την πινακοθήκη της ΔΟΜΗΣ, της πρωτης έγχρωμης εγκυκλοπαίδειας και μαγεύτηκα. Ηταν η πρώτη μου επαφή με έργο του Νταλί και με συγκλόνισε βαθιά. Κάποια στιγμή μετά, τον ανακάλυψα σε μεγάλη αφίσα σ΄ένα βιβλιοπωλείο μέσα στη στοά Μπροντγουαίη, Αγίου Μελετίου και Πατησίων. Πανάκριβη για την εποχή και τα οικονομικά μου. Μάζεψα λεφτά και σε τρεις μήνες κατάφερα να την αγοράσω. Μέχρι τότε πέρναγα συχνά από το μαγαζί για να τη χαζεύω, αλλά και να προσέχω μήπως τύχει και την πάρει άλλος. Ευτυχώς πρόλαβα.

Κρέμασα την αφίσα με το έργο του Νταλί πάνω από το κρεβάτι μου. Σε όσους παραξενεύονταν από το θέμα και το θέαμα, τους εξηγούσα το θρησκευτικό εντέλει περιεχόμενο του πίνακα για την πάλη του αγίου Αντωνίου εναντίον των πειρασμών στην έρημο. Ετσι τους καθησύχαζα κάπως. Τη νύχτα όμως στον ύπνο μου πήδαγα τον τοίχο κι έμπαινα μέσα στον πίνακα. Δεν έβλεπα τον εαυτό μου αλλά τα πόδια μου μάκραιναν περίεργα, γινόμουν πανύψηλος με τεράστια μέλη, πότε άλογο και πότε ελέφαντας. Ολοι μαζί κάναμε εφόδους για να διώξουμε τον ασκητή από το κάδρο, να καταλάβουμε το χώρο για λογαριασμό μας βγάζοντας άγριες κραυγές. Ομως, όταν πλησιάζαμε πολύ κοντά κάτι μας έσπρωχνε απότομα πίσω. Και πάλι μπρος και πίσω ξανά και ξανά, ώρες ατέλειωτες. Του στέλναμε και τις γυναίκες που κουβαλούσαμε για να τον δελεάσουν, προκλητικές κι ολόγυμνες. Αλλά ποτέ δεν ξαναγύριζαν πίσω, αυτές τις χάναμε για πάντα...

Οταν ξυπνούσα κι εβλεπα τον πίνακα να στέκεται ακίνητος πάνω από το κεφάλι μου καταλάβαινα τι είχε συμβεί και γύριζα πλευρό ανακουφισμένος. Για να επιστρέψω στην ατελείωτη παρέλαση των πειρασμών στα εφηβικά μου όνειρα.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΝ ΚΛΕΨΩ...

2012-01-12T18:03:00.007+02:00

Η κλοπή των πινάκων από την Εθνική Πινακοθήκη με συγκλόνισε βαθύτατα. Ξύπνησε μέσα μου ξανά, την επιθυμία που με πιάνει πάντα, όταν βλέπω από κοντά τον πίνακα του Παρθένη "Το λιμάνι της Καλαμάτας". Μου αρέσει τόσο πολύ που θέλω να τον κλέψω. Να κρατήσω για μένα ες αεί τη γαλήνη και την ηρεμία που αποδίδει με τρόπο ανεπανάληπτο. Παρηγορώ τον εαυτό μου με την ψευδαίσθηση πως κάποτε θα το επιχειρήσω. Η πρόσφατη ληστεία μου απέδειξε πως δεν είναι αδύνατο, ίσως και όχι ιδιαίτερα δύσκολο. Προς το παρόν περιορίζομαι να τον χαζεύω, κάθε φορά που έχω την τύχη να τον δω.

Αγαπητοί μου επισκέπτες.
Υπάρχει κάποιος πίνακας ζωγραφικής που αγαπάτε τόσο, ώστε να τον κλέψετε ?
Σας προκαλώ σ΄ένα παιχνίδι . Σκεφτείτε το καλά κι αν θέλετε, μου απαντάτε. Μπορεί να το επιχειρήσουμε μαζί...

ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΑΣ

mahler76

athinovio

Αορατη Μελάνη

ερμία (αυτόν θα κλέψουμε μαζί)

ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΪΜΑΡΗΣ (ανανεωμενο)

2012-01-11T01:17:00.000+02:00

ΤΡΙΤΗ 10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2012 20:00

IANOS ΣΤΑΔΙΟΥ 2

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ (ΕΜΣΕ) παρουσιάζει το βιβλίο του
Σπύρου Μεϊμάρη

"Δηλώσεις της Σιγαλιάς".

Τον φανταζόμουνα πολύ περισσότερο άτακτο

όμως μου γνώρισε τον Κουτρουμπούση από κοντά...

A FLIGHT OF ANGELS

2012-01-06T23:34:00.001+02:00

It' s rare for angels to interfere with the doings of humans. Most find little about the pitful, grubby creatures to interest them. Not to mention that it pains them graatly to enter the physical plane. For even the air is like a grindstone to their being, and every touch weighs on them, straining their ethereal nature. Some who had atempted to embody themselves in human forms quickly perish beneath the relentless ache of bones and flesh. Others became addicted to earthy pleasures and stayed until their wings withered and vanished like fine shells ground to sand by the crushing force of waves.

Πρόκειται για το νέο βιβλίο της Rebecca Guay. Θα το βρείτε εδώ ή εδώ.. Το θέμα του πασίγνωστο. Αγγελοι που γίνονται άνθρωποι και κατεβαίνουνε στη γη, άνθρωποι που θέλουνε να πετάξουνε στον ουρανό. Τότε ακριβώς που χάνεται η ισορροπία του κόσμου. Η ανάπτυξη του απολαυστική, σε μορφή εικονογραφημένης ιστορίας. (graphic novel).

Διάβασα το βιβλίο σήμερα, τρώγοντας κάστανα που τα είχα ψήσει μόνος μου και πίνοντας μπύρα, τη νέα Kaiser Double Malt. Εξω φυσούσε κι έβρεχε, κι εγώ βρισκόμουνα στο χιόνι, μαζί με elves, glaistigs, goblins, gribs and grims, merfolk and nixies, hags, trolls, trreefolk and countless more vast and varied beings...

ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

2011-12-31T19:13:00.001+02:00

Παραμονή πρωτοχρονιάς χαζεύω το άγαλμα. Μισός άνθρωπος, μισός άγγελος, τίποτα από τα δύο. Με σακατεμένα πόδια, κομμένο χέρι και τσακισμένο φτερό. Παραμορφωμένο πρόσωπο χωρίς τα μάτια. Σαν τους ζητιάνους ποι σέρνονται σε κάθε γωνιά παρακαλώντας, ή σαν το χρόνο που τελειώνει απόψε ψάχνοντας απεγνωσμένα να βρει τα χαμένα μέλη του.

Μαθαίνω πως θα το αντικαταστήσουνε τη νέα χρονιά μ΄ ένα του Παναγούλη, για φαντάσου. Υπάρχει κι εργασία έτοιμη για την αναμορφωση της πλατείας. Κανείς δε δίνει σημασία.

Ερχεται ένας καινούργιος χρόνος που θα δοκιμάσει τις αντοχές όλων μας. Η απόσταση από την ήπια προσαρμογή έως στην καταστροφή, απέχει όσο η υπομονή από την απόγνωση. Το κοινό τους γνώρισμα όμως είναι πως δεν υπάρχει επιστροφή. Οσο για τον Αγιο Βασίλη, όλο και περισσότερο μοιάζει πια με τον ασκητικό καλόγερο από την Καισάρεια που μάζευε ότι πολύτιμο είχε ο κόσμος. Για να τα επιστρέψει πίσω φυσικά, στον καθένα ότι έδωσε, μέσα από τη βασιλόπιττα.

Αυτό βεβαίως είναι Πίστη, Ευχή και Προσδοκία για τη νέα χρονιά.

Τη Δικαιοσύνη και την Πραγματικότητα τη βλέπω στο άγαλμα...

ΤΟ ΣΠΙΤΙ

2011-12-26T14:15:00.001+02:00

Κλείνουν δυο χρόνια από τότε που ξεκίνησε η κατεδάφιση. Για να μείνει στη μέση έπειτα από δικάστική παρέμβαση. Ομως αυτό που έκανε τη διαφορά δεν υπάρχει πια. Η είσοδος με τα σκαλοπάτια και το μικρό μπαλκόνι. Προλάβανε και τα ρίξανε. Μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση θα παραμένει έτσι. Σαν κρανίο δίχως σάρκες, ξεδοντιασμένο, με τρύπες να χάσκουνε εκεί που κάποτε ήταν η μύτη και τα μάτια. Ρημαγμένο από τη λεηλασία των χρήσιμων υλικών και καταφύγιο κάποιων αδέσποτων σκυλιών της γειτονιάς.

Το βλέπω και τώρα που σας γράφω από το παράθυρό μου, σαν ξεκοιλιασμένο κουφάρι. Γύρω του χορεύουνε πολλοί. Αδιάφοροι κληρονόμοι που ενώ είχανε νόμιμα δικαιώματα να χτίσουν πολυκατοικία σε περιοχή φιλέτο βρέθηκαν ξαφνικά να μη μπορούν να αξιοποιήσουν την περιουσία τους. Αδύναμοι κάτοικοι της περιοχής που γκρέμισαν τα δικά τους σπίτια και τώρα ενδιαφέρονται για τη διατήρηση του γειτονικού. Ομάδες πολιτών με καλές προθέσεις αλλά χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο. Και μια δημόσια πολιτεία που κατάντησε ατέλειωτη παράγκα αφήνει το θέμα στα δικαστήρια. Σε δέκα χρόνια θα λέμε πάλι τα ίδια.

Θα κλείσω το παράθυρο. Θα περιοριστώ στις αναμνήσεις μου και στις όμορφες φωτογραφίες που θυμίζουνε το σπίτι όπως ήταν κάποτε. Τότε που το κατοικούσαν κάποιες ηλικιωμένες αδελφές. Στα τελευταία τους, τη νύχτα φώναζαν δυνατά και με ξυπνούσαν. Δεν θα με παραξενέψει καθόλου αν ξανακούσω τις κραυγές τους πάλι κάποιο βράδυ, να βγαίνουν από τα χαλάσματα...

περισσότερα δείτε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και στο MOnuMENTA...

ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ

2011-12-19T17:42:00.001+02:00

Τα μαγαζιά που συχνάζω κλείνουνε...

Βλέπεις μια μέρα ξαφνικά τα ρολλά κατεβασμένα και τα φώτα σβηστά. Πάνω στα τζάμια κολλημένες επιγραφές για μετακόμιση, πρόωρη συνταξιοδότηση, στάχτη στα μάτια. Σε λίγο καιρό γεμίζουν αφίσσες για διαδηλώσεις, τηλέφωνα real estate και πινακίδες ενοικιάζεται για πάσα χρήση. Στο πεζοδρόμιο τους ξεθαρρέψανε σιγά σιγά οι μικροπωλητές κι άπλωσαν τη λαθραία πραμμάτεια τους. Οσα είναι τυχερά, τα ζωγραφίζουν άγνωστοι τη νύχτα με αγριεμένα γκράφιτι, μήπως και ζωντανέψουν. Μήπως ξαναφυσήξει εκείνος ο αέρας που τον αγόραζαν και τον πουλούσαν, εκείνος ο αέρας που έκανε τον κόσμο να μπαινοβγαίνει.. Αδικος κόπος. Μέσα τους δεν κινείται τίποτα. Αδεια και σκοτεινά, γεμίζουνε πουλιά, όμως κι αυτά λένε μαύρα μαντάτα...

Τα μαγαζιά που σύχναζα κλείσανε...

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

2011-11-09T10:58:00.000+02:00

Το επόμενο βήμα πρέπει να είναι πατριώτης πρωθυπουργός,

πιστός χριστιανός

όχι άνθρωπος των τραπεζιτών

πολέμιος της διαπλοκής

να έχει σταθεί παληκαρίσια απέναντι στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και στα διάφορα συμφέροντα

και κυριως να σκεφτεται ελληνικα.

ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕ...

2011-11-07T00:08:00.000+02:00

Μνημόνευε Αγρα και Γρυπάρη αλλά ονειρευόταν Σπίθα και Μικρό Σερίφη...

στίχος του Χάρη Βλαβιανού...

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΝ

2011-11-03T13:46:00.000+02:00

Χθες 2 Νοεμβρίου ήταν
Ακίνδυνος
Ελπιδοφόρος
Ανεμπόδιστος
και σήμερα 3 Νοεμβρίου
κατάντησε
Ακεψιμάς
Αειθαλάς
ο Γεώργιος Νεαπολίτης

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ

2011-10-17T11:33:00.000+03:00

Αντί να κλείνομαι στο χώρο, χρειάζεται ν' ανοιχτώ στο χρόνο του μέλλοντος. Να ξεπεράσω την υπνοβατική μου συμπεριφορά, που συνίσταται από παθητικότητα, αδράνεια, αναβλητικότητα, επιδίωξη της ευκολίας, αλλεργία στην καινοτομία, χαμηλή παραγωγικότητα και κοινωνική ανευθυνότητα. Συναισθηματικές εμμονές ενός νοσηρού συντηρητισμού που αντιλαμβάνεται μουσειακά το παρελθόν και ματαιώνει το μέλλον.

Πώς θα το πετύχω ? Επιχειρώντας να κοιτάξω τον εαυτό μου απ΄έξω. Εκεί που έμαθα να βλέπω μόνον εχθρούς. Τι σημαίνει απ΄έξω ? Αντί να παίρνω θέσεις να αρχίσω να κατανοώ. Η κατανόηση είναι ένας βαθμός παραπάνω από τη γνώση και την εξυπνάδα. Είναι μια ευαισθησία βαθύτερη. Είναι ο καλύτερος τρόπος και στον εαυτό μου να παραμένω και να μπορώ να τον παρατηρώ εξ αποστάσεως. Ισως τότε ισορροπήσω και με την ψυχή μου και με τους άλλους γύρω μου...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ...

ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

2011-10-07T10:47:00.000+03:00

Επιτέλους τα κατάφερα. Αποκατέστησα τη βλάβη του υπολογιστή μου και τον σύνδεσα ξανά στη θέση του. Τακτοποίησα τη μεγάλη μου κόρη που πέρασε στο Πολυτεχνείο της Πάτρας κι άρχισε ήδη μαθήματα. Όσοι γνωρίζουν από παρόμοιες καταστάσεις με καταλαβαίνουν σίγουρα. Δε θέλω να επεκταθώ περισσότερο. Οσο για την προχθεσινή απεργία, προτίμησα να επιστρέψω σε μια παλιότερη.

Απουσία δικαιολογημένη ? Όχι ακριβώς. Όταν το μέλλον μοιάζει με τη γέφυρα της Αβινιόν, που προχωράς αμέριμνος ώσπου να πέσεις στο ποτάμι, δεν υπάρχει μεγάλη διάθεση για τακτικές αναρτήσεις. Η θέα του κενού και το αδιέξοδο σε σπρώχνουν να ξανασκεφτείς τα βασικά. Πως θα περάσουμε στην απέναντι όχθη. Κολυμπώντας με κίνδυνο να πνιγούμε ή χτίζοντας στέρεα το υπόλοιπο της γέφυρας. Ασφαλές κι ολοκληρωμένο πέρασμα για όλους.

Σύμφωνα με τον Ομηρο την απάντηση μπορεί να την ξέρουν οι νεκροί. Στέλνει τον Οδυσσέα στις πύλες του Αδη για να τους ρωτήσει. Ο πιο διάσημος νεκρός της εποχής μας, άταφος ακόμα, φρόντισε την πληροφορία να τη φέρει πιο κοντά σε όλους. Πρόκειται βέβαια για τον Steven Jobs. Αρκει ένα κλικ πάνω στο όνομα του. Για να μην παρασυρθώ ξανά στην απελπισία...

ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΜΟΥ

2011-09-24T10:27:00.001+03:00

Ένα σκάκι για κόρακες εξασκημένους
να κερδίζουν πάντοτε και από τις δύο πλευρές
«μαύρα πουλιά» που λεν «μαύρα μαντάτα».

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

To πιο παράξενο απ΄όλα ήτανε που δε φοβότανε καθόλου την παρουσία μου. Στην αρχή τριγύριζε στο χώμα, ψάχνοντας στο αραιό χορτάρι, ποιος ξέρει τι.. Μόλις βαρέθηκε, εξαφανίστηκε ξαφνικά και λέω πάει, το΄χασα για πάντα.

Οταν όμως σήκωσα το κεφάλι μου, ήταν εκεί, το είδα να στέκεται καμαρωτά στο σίδερο του φράχτη. Δε νοιάστηκε καθόλου που το φωτογράφιζα συνέχεια. Μου φάνηκε μάλιστα ότι έπαιρνε και πόζα , σαν έμπειρο μοντέλο, για να με διευκολύνει.

Πρέμεινε σιωπηλό. Δεν κελαηδούσε ούτε λάλαγε. Συνιθησμένος στα e-mail και τα sms, δεν έπιασα το μήνυμα. Κούνησε το κεφάλι του υποτιμητικά, μου έρριξε ένα τελευταίο βλέμμα περιφρόνησης και πέταξε μακριά...

ΑΠΟΚΡΥΣΤΑΛΛΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ

2011-08-23T10:46:00.002+03:00

Την απαραίτητη και δικαιολογημένη μελαγχολία μετά τις διακοπές, την έκοψε μαχαίρι η ευχή που μου έκαναν επιστρέφοντας στη δουλειά : " Καλό υπόλοιπο άδειας ". Να ΄ναι καλά ο άνθρωπος που σκέφτεται έτσι αισιόδοξα, δεν είχα ποτέ στο παρελθόν τέτοιο καλωσόρισμα.

Αφού πέρασαν οι πρώτες μέρες, ξαναθυμάμαι το ταξίδι ψύχραιμα. Σε τελική ανάλυση παραδέχομαι πως το σημαντικό δεν ήταν οι τόποι και τα μνημεία που είδα, αλλά οι άνθρωποι που πλημμύριζαν ανάμεσα τους. Απλοί τουρίστες σαν και μένα. Καθόμουν ώρες να τους παρατηρώ σε μια πλατεία πολυσύχναστη, έξω από μιαν εκκλησία ή γύρω από ένα συντριβάνι. Σώματα και πρόσωπα που πηγαινοέχονται χαλαρά, έχοντας ξεφύγει από το πρωτόκολο της καθημερινότητας. Εδιναν με την παρουσία τους κίνηση και ρυθμό στο σκηνικό παλιότερων αιώνων. Κανένας τόπος μόνος κι έρημος δεν είναι ζωντανός.

Κάπου εκεί μάθαμε και για τα γεγονότα στο Λονδίνο και τις άλλες αγγλικές πόλεις. Βλέπαμε λοιπόν στο BBC World, πως προσπαθούσε ο δημοσιογράφος να αποσπάσει καταδικαστική γνώμη από κάποιον μετανάστη μεγάλης ηλικίας που είχε ζήσει και το Brixton. Αυτός αντιστεκόταν μέχρι τέλους, υποστηρίζοντας ότι πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε και μετά να αποφασίσουμε αν θα καταδικάσουμε. Καλά τα έλεγε, διότι η κατανόηση της καταδίκης οδηγεί στην καταδίκη της κατανόησης.

Πίσω στην ελληνική πραγματικότητα, δίπλα μου χάνονται ζωές, δουλειές, περιουσίες, κανείς δε μένει ανεπηρέαστος. Φαίνεται πως η καταστροφή θα συνοδεύεται από απαλή μουσική πιάνου για να γίνει πιο ευκολοχώνευτη. Προσοχή λοιπόν στον πιανίστα...

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΕΛΟΣ

2011-08-16T23:10:00.000+03:00

ΓΥΡΙΣΑ ΠΙΣΩ...

CANNES

2011-08-10T16:33:00.000+03:00

Οσα χρόνια κι αν περάσουν,

ότι κι αν λένε οι φίλοι μου,

οι Κάννες παραμένουν πάντοτε

γλυκές

σαν καραμέλα...

MONTECARLO

2011-08-08T02:03:00.000+03:00

Ισως να φταίει ο πρόσφατος πριγκηπικός γάμος.

Ο γλάρος αγναντεύει το πέλαγος και δε δίνει δεκάρα στη φρουρά.

Σαν τουρίστας σ΄ ένα περιβάλλον, όπου όταν δεν είσαι πάρα πολύ πλούσιος, νοιώθεις τελείως άβολα.

Το μόνο που σου μένει, είναι να βρέξεις τα πόδια σου στο παλιό λιμάνι δίπλα στις θαλαμηγούς, ή να λερώσεις στα κρυφά το άγαλμα έξω από το παλάτι...

ΔΙΑΚΟΠΕΣ 2011

2011-08-03T17:50:00.000+03:00

Θα με βρείτε προσωρινά εδώ !!!!!!!!!!!!

ΜΝΗΜΗ ΜΙΛΤΟΥ ΣΑΧΤΟΥΡΗ

2011-07-29T11:04:00.000+03:00

Οι θεοί ζηλεύουν

Οι νεκροί χορεύουν

Και οι άνθρωποι λένε πάντα ψέμματα

JE T' AIME... MOIS NON PLUS

2011-07-25T11:29:00.000+03:00

Αλήθεια, πως λέμε σε κάποιον ότι δεν τον αγαπάμε πια ? Όταν ο έρωτας πλέον έχει στεγνώσει, και στο άλλοτε αγαπημένο πρόσωπο βλέπουμε μόνο σημάδια κι ελατώματα ? Αφού δε μας δίδαξαν στο σχολείο τίποτε γι΄ αυτό, οι περισσότεροι το σκάνε χωρίς μια λέξη. Αν όμως θέλεις να το πεις, πέστο μ΄ ένα τραγούδι.

Ο Μάρκος Βαμβακάρης είναι ο πιο ξεκάθαρος. Τα λέει ωμά, έξω απ΄τα δόντια και διακρίνει κανείς έντονα τη διάθεση να πληγώσει την παλιά του αγαπημένη, που σίγουρα τον είχε ταλαιπωρήσει. Βρήκα δύο τραγούδια σχετικά :

Δε σε θέλω πια δεν είσ' ωραία

γέρασες και πια δε σ' αγαπώ

αγάπησα καλύτερη και νέα

και με τ' αγνά της τα φιλιά βραδιές μεθώ.

και στο πολύ γνωστό, δίνει τα παπούτσια στο χέρι :

Δεν σε θέλω, δεν σε θέλω πια δεν σ' αγαπώ

δεν σε θέλω και πάρε και δρόμο και τράβα στο καλό

Στην αντίθετη όχθη οι Πυξ-Λαξ, με στίχους εξαιρετικής ευαισθησίας, καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα :

Το ξέρω πως δεν το διάλεξα

αν έπρεπε τη σκέψη μου να ορίζεις

μα ακόμα δεν κατάλαβα
γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις

Εγώ προτιμώ ένα παλιό τραγούδι της Laurie Anderson , το Sweaters, από το δίσκο της Big Science του 1982. Δυστυχώς στο YOUTUBE βρήκα μόνο μια ζωντανή εκτέλεση από παράσταση. Παραθέτω και τους στίχους που είναι χαρακτηριστικοί.

I no longer love your mouth.

I no longer love your eyes.

I no longer love the color of your sweaters.

I no longer love it.

I no longer love the color of your sweaters.

I no longer love the way you hold your pens and pencils.

I no longer love it.

Your mouth.

Your eyes.

The way you hold your pens and pencils.

I no longer love it.

Και μόνο από το γεγονός πως παρατηρούσε τρυφερά τον τρόπο που κρατούσε τα μολύβια του, κάποτε τον είχε αγαπήσει πολύ...

ΣΧΟΛΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

2011-07-19T15:06:00.000+03:00

Δε μας δίδαξαν πως να ερωτευτούμε
Δε μας δίδαξαν πως να γίνουμε διάσημοι
Δε μας δίδαξαν πως να γίνουμε πλούσιοι, ή πως να μείνουμε φτωχοί
Δε μας δίδαξαν πως να το σκάσουμε από κάποιον που δεν αγαπάμε πλέον
Δε μας δίδαξαν πως να κατάλαβαίνουμε τι τρέχει στο μυαλό των άλλων
Δε μας δίδαξαν πως να μιλήσουμε σε κάποιον που πεθαίνει

Σε τελευταία ανάλυση δε μας δίδαξαν τίποτα απο αυτά που αξίζει να γνωρίζει κάποιος...

Εγραψε στο ημερολόγιό της η Rose Walker

Για την αντιγραφή Neil Gaiman

ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΗΣ

2011-07-15T11:26:00.001+03:00

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ εορτάζοντας τη μνήμη

των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης

ένα θαύμα να καίει στους ουρανούς τ' αλώνια

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Προτείνω σήμερα να τα ξεχάσουμε όλα. Τα συρματοπλέγματα και τα δίχτυα που μας περιορίζουν. Να τα ξεχάσουμε και ν΄αφεθούμε. Στο φως και τη ζέστη που μας κυριεύει. Και πιο πολύ στην πανσέληνο που θ΄ανέβει το σούρουπο στον ουρανό. Ας μας παρασύρει το καλοκαίρι, που βρίσκεται σήμερα στη μέση του. Να πάρουμε λίγο κουράγιο...

Εξάλλου οι ποιητές το ήξεραν από παλιά. Το θαύμα που καίει στους ουρανούς τ΄αλώνια, κυκλοφορεί στις φλέβες των ανθρώπων...

ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ

2011-07-13T15:05:00.000+03:00

ΚΛΕΦΤΕΣ

MINDFUCK

2011-07-08T23:40:00.000+03:00

I'd like to turn you on

BEATLES

Θέλω να σε παρασύρω

να παραλύσω τις αντιστάσεις σου

ν΄αποσυντονίσω τη σιγουριά σου

ν΄αναποδογυρίσω τις σκέψεις σου

εν κατακλείδι

να διεισδύσω και να διαπεράσω τους νευρώνες σου

να ξεχυθώ στο μυαλό σου εκσπερματώνοντας

να σε διαποτίσω βαθια

και να με απορροφήσεις ολόκληρο

χωρίς να καταλάβεις τίποτα

για περισσότερες πληροφορίες εδώ

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΙΣΟΔΥΝΑΜΑ

2011-07-02T13:01:00.001+03:00

Πολλές φορές ζωντανεύει μέσα και δίπλα μας ο οργισμένος Βαλκάνιος και τότε ξεπηδάνε στην επιφάνεια τα αιώνια μοτίβα του Νίκου Νικολαϊδη "Ξύπνα ρε, αυτή η χώρα που ζούμε είναι το πιο ανώμαλο ρήμα του κόσμου. Εχει γεμίσει ο κόσμος κομπιναδόρους και Κρατικά δάνεια. Που τα βρίσκουνε ρε ? Για πες μου... Κομπίνα, λιγούρι, κι όλα τα άλλα είναι προπαγάνδες του κερατά "

Κι όταν τα πλήθη συγκεντρώνονται έξω από τη Βουλή αγανακτισμένα για να την πολιορκήσουν, με τις χιλιάδες δέσμες λέηζερ που πέφτουν στα παράθυρα σαν ηλεκτρονικά κοντάρια ή videogame, θυμάμαι ξαφνικά τον Ομηρο. Που για να περιγράψει πως φαίνονταν στους τρομοκρατημένους Τρώες η απόβαση του ελληνικού στρατού επιχειρεί μια σύγκριση : εκείνη η μάζα των ανθρώπων που τα όπλα τους αντανακλούν το φως του ήλιου, είναι σαν τη φωτιά που απλώνεται σ΄ένα δάσος, είναι σα σμήνη από αμέτρητα πουλιά, χήνες ή γερανούς που όταν καθίσουν πλημμυρίζουν το λιβάδι, είναι...

Είναι ένα σύνολο ανθρώπων που η συνύπαρξη τους στην πλατεία είναι το μοναδικό κοινό στοιχείο τους. Δεν έχω τη βοήθεια των Μουσών όπως ο Όμηρος ή την ικανότητα του μεσαιωνικού Αρτσιμπόλντο για να μετατρέψω τα ανομοιογενή και άτακτα στοιχεία σε φόρμα ώστε να προχωρήσω σε θεωρητική ανάλυση. Στέκομαι μόνο σ΄ένα σημείο, το σύνθημα "Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ 73". Είναι απίστευτο πόσος κόσμος θεωρεί ότι η χούντα έπεσε το ΄73΄ από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, ένας ακόμα βολικός μύθος. Ενώ η σκληρή πραγματικότητα που θέλουμε να ξεχάσουμε είναι ότι η δικτατορία κατέρρευσε μετά την καταστροφή στην Κύπρο το ΄74, που η ίδια προκάλεσε.

Αλλά και η αναδρομή στην ιστορία αποδεικνύει με γεγονότα, ότι η ελληνική κοινωνία εξελίσσεται και αλλάζει μόνο μετά από εθνικές καταστροφές. Μικρασία, εμφύλιος, χούντα, Κύπρος, για να παραμείνω στον εικοστό αιώνα. Παραμένει ανεξήγητο που σε κάθε κρίση, βρισκόμαστε απροετοίμαστοι, αμέριμνοι, αδύναμοι και διχασμένοι, μπροστα σε μια διαρκώς αυτοεκπληρούμενη προφητεία για το μέλλον. Εχουμε το θλιβερό προνόμιο να είμαστε πάντοτε τα πειραματόζωα όπου πάνω μας δοκιμάζονται οι διεθνείς συνταγές όταν δημιουργείται μια οικονομική κρίση ή ολοκληρώνεται ένας παγκόσμιος πόλεμος, θερμός ή ψυχρός. Απομονωμένοι στην εντατική, χωρίς αισθήσεις, με μηχανική υποστήριξη και συνεχείς πειραματισμούς στη δοσολογία των φαρμάκων, ίσα ίσα να μην πεθάνει ο ασθενής, με απαγορευμένη την επιλογή ευθανασίας.

Μήπως επειδή έχουν όλοι καταλάβει πλέον ότι είμαστε το πιο ανώμαλο ρήμα του κόσμου ?

ΟΜΟΝΟΙΑ - ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ 0-0

2011-06-04T20:21:00.000+03:00

Σάββατο πρωί στην πλατεία Ομονοίας. Τα μεγάφωνα στη διαπασών. "Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι..." Μετά τη συγκέντρωση ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ξεκινάει η πορεία στη Σταδίου. Λίγος κόσμος, κυρίως μεσόκοποι άντρες, από συνδικάτα του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ΟΛΠ, ΟΤΕ, ΟΛΜΕ, ΟΠΑΠ. Ο Φωτόπουλος φέρνει μπροστά μπροστά τους δικούς του, που μεταφέρουν το πανώ της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ.

Στην πλατεία Κλαυθμώνος στη σκηνή του Athens Pride, την ίδια ώρα τραγουδάει μια χορωδία, ξένοι από ότι καταλαβαίνω, όμορφα νεανικά πρόσωπα, άντρες και γυναίκες. Οταν η πορεία πλησιάζει, όλοι αισθάνονται αμηχανία. Κρυφές ματιές και χαμόγελα από τους συνδικαλιστές, χαμηλόφωνα σχόλια. Τα συνθήματα πάγωσαν για λίγο και η χορωδία σταμάτησε προσωρινά. Στο τέλος της πορείας μια ομάδα αριστεριστών αποφασίζει να φωνάξει " Ακρίβεια, ανεργία, σεξισμός, αυτός είναι ο καπιταλισμός". Η αμηχανία κορυφώνεται, τι να εννοούσαν άλλωστε ? Η μικρή πορεία όμως έχει ήδη περάσει. Πέρασε αλλά δεν συνάντησε. Ούτε καν άγγιξε...

Μένουν τα πολύχρωμα μπαλόνια στον ουρανό, δεμένα στα χέρια του αγάλματος της εθνικής συμφιλίωσης...

LA SEMAINE SANGLANTE

2011-05-28T21:33:00.003+03:00

28 Μαϊου 1871. Ξημερώνει ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό. Την αυγή, λίγοι ομόσπονδοι κομμουνάροι αντιστέκονται ακόμα στο νεκροταφείο Pere Lachaise. Οι τελευταίοι, 147 άτομα, εκτελούνται μπροστά σε ένα τοίχο. Η τάξη επιστρέφει ξανά στο Παρίσι.

Ηθελα στην αρχή να κάνω ένα χρονικό των γεγονότων από την ημέρα που μπήκαν τα κυβερνητικά στρατεύματα στο Παρίσι έως το τέλος της αντίστασης, μια εβδομάδα μετά, που από τις σφαγές και τις εκτελέσεις έμεινε στην ιστορία ως η ματωμένη εβδομάδα ( la semaine sanglate). Οι αντιπρόσωποι του λαού αντί να οργανώνουν την άμυνα συνεδρίαζαν άσκοπα, οι μαχητές στα οδοφράγματα χωρίς εφόδια και σχέδιο υποχωρούσαν συνέχεια, η λαϊκή δύναμη δεν έγινε ποτέ στρατιωτικά αποτελεσματική, φωτιές από τις οβίδες αλλά και από εμπρησμούς καίγανε τις συνοικίες και ο κυβερνητικός στρατός εκτελούσε τους αιχμαλώτους, γυναίκες και παιδιά. Οι κομμουνάροι εκτέλεσαν για αντίποινα τον αρχιεπίσκοπο του Παρισιού και άλλους έξι ομήρους, δίνοντας το πρόσχημα για τη γενίκευση της σφαγής. Τα πτώματα σαπίζανε στους δρόμους.

"Οσοι κάνουν μισές επαναστάσεις απλώς σκάβουν το λάκο τους ", έλεγε ο Saint-Just εκατό χρόνια πριν, και το πλήρωσε στη γκιλοτίνα. Οι άνθρωποι που εξεγέρθηκαν στην Κομμούνα, είχαν συνειδητοποιήσει ότι δεν υπήρχε περιθώριο συμβιβασμού με το παρελθόν. Το δικό τους και των αντιπάλων τους. Ετσι ο αγώνας έφτασε μέχρι το τέλος, που οδήγησε στην αναπόφευκτη συντριβή τους. Αφού κατάφεραν να γίνουν κυρίαρχοι της ιστορίας τους προσεγγίζοντας την ελευθερία, δεν υπήρχε επιστροφή...

Η ΚΟΜΜΟΥΝΑ ΚΑΙ Η ΣΤΟΑ

2011-05-25T15:16:00.002+03:00

Παρίσι 29 Απριλίου 1871.

Το πιο απίστευτο επεισόδιο της Παρισινής Κομμούνας. Ενα τεράστιο πλήθος κατακλύζει την περιοχή γύρω από το Καρουζελ, τόπο συνάντησης όλων των μασονικών στοών. Εξι χιλιάδες αδελφοί, εκπροσωπόντας 55 στοές, παρατάσσονται εκεί. Εξι μέλη της Κομμούνας τους οδηγούν στο Δημαρχείο. Μια μπάντα, παίζοντας επιβλητική μουσική τελετουργικού χαρακτήρα, προπορεύεται της πομπής. Ανώτεροι αξιωματικοί, οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι,, τα μέλη της Κομμούνας και οι αδελφοί με τις φαρδιές μπλε, πράσινες, λευκές, κόκκινες ή μαύρες κορδέλες, ανάλογα του βαθμού τους, ακολουθούν, έχοντας στη μέση 65 λάβαρα, που βλέπουν για πρώτη φορά το φως του ήλιου. Σε εκείνο που βρίσκεται μπροστά, το λευκό λάβαρο της Βενσεν, είναι γραμμένο με κοκκινα γράμματα το αδελφικό και επαναστατικό σύνθημα " ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ"

Μετά την τελετή συμφιλίωσης, η αντιπροσωπία των σεβάσμιων, στήνει τα λάβαρα στα πιο επικίνδυνα σημεία, από την πύλη Μαγιό έως την πύλη Μπινό.. Ενα αερόστατο αφήνεται ελεύθερο για να σκορπίσει στον αέρα το μανιφέστο των ελευθεροτεκτόνων. Γίνεται μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός για διαπραγματεύσεις, χωρίς αποτέλεσμα. Οι σφαίρες των στρατιωτών της κυβέρνησης του Θιέρσου κουρελιάζουν τα λάβαρα. Οι μασόνοι αποφασίζουν να πολεμήσουν στα οδοφράγματα με τα εμβλήματα τους.

Πολλοί μασόνοι ήταν ενεργά μέλη της Κομμούνας. Ο Raoult Rigault, από τους πρωτεργάτες του διατάγματος για το διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, είχε σημαντική δράση και στα κοινωνικά θέματα. Αλλαξε τα ονόματα των αγίων από τις πτέρυγες των νοσοκομίων και απομάκρυνε τους εσταυρωμένους από τα κρεβάτια. Το κτίριο της Στοας της Μεγάλης Ανατολής μετατράπηκε σε χώρο περίθαλψης των τραυματιών και πολιορκήθηκε από τους κυβερνητικούς. Εκατοντάδες ελευθεροτέκτονες σκοτώθηκαν στη μάχη ή εκτελέστηκαν εν ψυχρώ.

Στον τάφο του J.B. Clement, τραγουδάνε κάθε χρόνο το τραγούδι του "le temps de cerises", για να τιμήσουν τους μάρτυρες της Κομμούνας, (δες εδώ), το ίδιο αυτό τραγούδι που σιγοσφύριζαν οι Κομμουνάροι στα οδοφράγματα...

Ακούστε το..

ΚΟΜΜΟΥΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ

2011-05-23T13:07:00.001+03:00

Παρίσι 1871.

Η Γαλλία βγαίνει ηττημένη από το γαλλόπρωσικό πόλεμο του 1870. Ο αυτοκράτορας των Γάλλων και ο αρχιστράτηγος αιχμαλωτίζονται, ενώ οι Πρώσοι κάνουν παρέλαση στην αψίδα του θριάμβου μετά από πολιορκία της πόλης του Παρισιού. Στις Βερσαλλίες, στην αίθουσα με τους καθρέφτες, στέφεται Κάιζερ ο Γουλιέλμος. Επικρατεί αγανάκτηση, απογοήτευση και εθνική ταπείνωση, μετά την τεράστια καταστροφή.

Τα γεγονότα όμως στο Παρίσι εξελίσσονται ραγδαία. Γίνονται εκλογές για την ανάδειξη Κεντρικής Επιτροπής της Εθνοφρουράς. Αποτυχημένη απόπειρα της κυβέρνησης Θιέρσου να αρπάξει 227 κανόνια της άμυνας της πόλης. Επικρατεί γενικός ξεσηκωμός. Δύο στρατηγοί του καθεστώτος εκτελούνται από το πλήθος. Ο Θιέρσος υποχωρεί στις Βερσαλλίες. Προκηρύσσονται εκλογές για την ανάδειξη Κοινοτικού Συμβουλίου (Κομμούνα). Διαδηλώσεις του κόμματος των "Φίλων της Τάξης" εναντίον των αλλαγών. Η Εθνοφρουρά ανοίγει πυρ εναντίον τους. Κόβονται όλες οι γέφυρες με την κυβέρνηση και την Εθνοσυνέλευση. Δημοτικές εκλογές στο Παρίσι, εκλογή της Κομμούνας και εγκατάστασή της στο Δημαρχείο. Η Κομμούνα αναλαμβάνει δράση...

Οι χειροτέχνες και οι εργάτες παραγωγής ειδών πολυτελείας, οι περιθωριακοί της Μονμάρτης πλαισιωμένοι από τους ριζοσπάστες καταστηματάρχες, μικρέμπορους και κατώτερους υπαλλήλους, στρώματα προβιομηχανικά, καθυστερημένα και υποανάπτυκτα, ύψωσαν κόκκινες σημαίες αποφασισμένοι να υπερασπίσουν την Κομμούνα στα οδοφράγματα. Άσημοι προλετάριοι που αποφάσισαν να σώσουν την πατρίδα και την ελευθερία, θεωρώντας υπέρτατο καθήκον και απόλυτο δικαίωμά τους να γίνουν κύριοι της τύχης τους, παίρνοντας στα χέρια τους την κυβερνητική εξουσία.

Η Κομμούνα ήταν επίσης μια γιορτή, η εκφόρτιση της καταπιεσμένης κοινωνικής λίμπιντο, η έκρηξη του ομαδικού ασυνείδητου, ένα αυθόρμητο ξέσπασμα του λαού που με αφορμή ένα εθνικό ζήτημα αποφασίζει να γίνει υποκείμενο της Ιστορίας. Ο κόσμος ήθελε να τα αγκαλιάσει όλα με μιας. Τις τέχνες, τις επιστήμες, τη λογοτεχνία, τις ανακαλύψεις. Η ζωή έβραζε. Όλοι βιάζονταν να ξεφύγουν από τον παλιό κόσμο. Στην ουσία, η Παρισινή Κομμούνα αποτελούσε μόνο μια ηθική δύναμη και δεν διέθετε καμιά άλλη υλική δύναμη εκτός από τη γενική συμπάθεια των πολιτών.

Αν αυτά λένε οι υποστηριχτές της Κομμούνας, οι αντίπαλοι της έγραψαν στην επίσημη κοινοβουλευτική έρευνα . « Το ίσο δικαίωμα για όλους στα αγαθά και τις απολαύσεις αυτού του κόσμου, η καταστροφή κάθε εξουσίας, η άρνηση κάθε ηθικού φραγμού, ιδού τα αίτια, αν εμβαθύνουμε στα πράγματα, της εξέγερσης της 18ης Μαρτίου και οι αρχές της επίφοβης οργάνωσης που της χάρισε ένα στρατό».

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΙΙ

2011-05-14T10:24:00.002+03:00

μνήμη comte de Lautreamont

Ο γέροντας Ισίδωρος
έβαλε πάνω στο ανατομικό τραπέζι
μια ραπτομηχανή
και μιαν ομπρέλα
Δεν μπόρεσε να αντέξει για πολύ
την ομορφιά μιας απροσδόκητης συνάντησης...

Ο γέροντας Ισίδωρος
πέθανε στα εικοσιτέσσερα του χρόνια
μάταια προσπαθώντας να μας πείσει
πως πλέον θα αφοσιωθεί
στην ελπίδα
την προσδοκία
τη γαλήνη
την ευτυχία
και το καθήκον...

Μέσα στα χρόνια της Κομμούνας...

ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

2011-05-08T22:52:00.000+03:00

Α ρε μάνα
πάλι μπέρδεψες τα φάρμακα σου...

Ενώνεις τα χέρια σου και σφίγγεις τα δάχτυλα
σα μικρό παιδί που έκανε αταξία
όπως τότε στη φωτογραφία που ήσουν η μικρότερη
από τις γυναίκες της οικογένειας
αμέσως μετά την κατοχή
κι αρχιζες να καταλαβαίνεις τον κόσμο...

όσο για τους άντρες
ο παππούς Σωτήρης πέθανε από πείνα
ο πατέρας ο Γεράσιμος σκοτώθηκε στο αντάρτικο (δες εδώ)
ο θείος ο Γεράσιμος μαζί του
κι ο θείος σου ο Ντίνος ο μικρός χάθηκε στα καράβια...

πάλι μπέρδεψες τις σκέψεις σου μάνα...

μου λες αυτά που βλέπεις στην τηλεόραση
και ρωτάς αν τα παιδιά φάγανε το φαϊ που τους μαγειρεύεις κάθε μέρα...
μου φέρεσαι σα να μην έχω μεγαλώσει καθόλου κι αυτό μου τη σπάει...
κι η αδερφή μου με θεωρεί τελείως άχρηστο που δε σε φροντίζω όπως αυτή...

μερικές φορές δε μπορώ να σε αντέξω
δεν υποφέρω που ξεχνάς
που λες τα ίδια πράγματα συνέχεια τριάντα χρόνια τώρα
και πάντα κάνεις το δικό σου ότι και να σου πω...

α ρε μάνα
ποτέ δε θα σου συγχωρήσω τελικά πως γέρασες κι εσύ
σαν όλους τους ανθρώπους
ήσυχα και στην ώρα σου...

TIM BURTON TRIBUTE PARTY

2011-05-03T23:07:00.000+03:00

Πρόκειται για το Staring Girl, το κορίτσι με τα τεράστια μάτια, που στο τέλος έφτασαν να ξεκουράζονται σε μια παραλία. Δίπλα της το κορίτσι με τα πολλά μάτια, the girl with many eyes, που όταν κλαίει μουσκεύουν τα πάντα. Οσο για τη βασίλισσα που κάθεται στο θρόνο της , είναι γεμάτη καρφίτσες, μέχρι και τη σπλήνα the Pin Cushion Queen. Πιο δυστυχισμένο είναι το αγόρι , με τα καρφιά μπηγμένα μες στα μάτια του. The boy with Nails in his Eyes. Δε βλέπει τίποτα πια...

Για το Voodoo Girl έχω γράψει παλαιότερα...

Μερικές ιδέες για το party στο SCULLBAR την Παρασκευή...

COMFORTABLY NUMB

2011-04-22T15:19:00.000+03:00

Βγαίνω σιγά σιγά απ΄το λήθαργο...

Δεν είναι μόνο τα παιχνίδια του μυαλού που σας έγραφα παλιότερα.(εδώ και εδώ) Τώρα είναι όλο το σώμα μουδιασμένο. Κολλήσανε τα νεύρα μου για τα καλά. Σέρνω τα πόδια και τα χέρια μου κρέμονται. Σφίξιμο στο λαρύγγι, πίεση στο στομάχι και το παχύ έντερο να ξεφυσάει βόρβορο και βρώμα για να χαλαρώσει, αφού κατάφερε να τα χωνέψει, όλα τα όσπρια και τα νηστίσιμα λαχανικά...

Φασόλια της Μεγάλης Πέμπτης...

Βλέπω την Κάθοδο στον Άδη, την προσωπική μου, πάνω σε μία κυλιόμενη σκάλα. Πατάω στο πρώτο σκαλοπάτι και με μεταφέρει κάτω. Δε φαίνεται το τέρμα στο σκοτάδι, ένα κενό κατάμαυρο. Αν κατεβώ, θα φθάσω μια ώρα αρχύτερα. Αν παραμείνω ακίνητος, κινείται μόνο η σκάλα προς τα κάτω.

Κάνω μεταβολή, βλέπω ψηλά το φως κι αρχίζω να ανεβαίνω αντίθετα, με όση δύναμη μου έχει απομείνει. Δύσκολο να ξαναγυρίσω στην κορυφή για να ξεφύγω. Πρέπει να τρέχω γρηγορώτερα απ΄τη σκάλα, για να ξανακερδίσω το χαμένο χρόνο. Απλώς καθυστερώ την πτώση μου...

Λαχάνιασα ήδη...

;;

CHOCOLATE AND CUNNILINGUS DAY

2011-04-14T11:49:00.003+03:00

Εκεί που καίγομαι πολύ

θέλω να νιώσω το φιλί

καν' το κορμί μου να μιλά

πιο χαμηλά
πιο χαμηλά
πιο χαμηλά

ΑΝΤΖΥ ΣΑΜΙΟΥ

Είναι μια μέρα αφιερωμένη σε κάθε γυναίκα. Ο σύντροφός της πρέπει να της προσφέρει ένα γλυκό, κατά προτίμηση σοκολάτα ή κέικ. Και κάτι ακόμα πιο γλυκό, μια ατελείωτη περιπλάνηση της γλώσσας του και των χειλιών του στο μουνάκι της. Θηλυκή απάντηση στην STEAK & BLOWJOB DAY, ένα μήνα αργότερα.

Στην Αίγυπτο πίστευαν ότι η πηγή της αθανασίας βρισκόταν ανάμεσα στα πόδια της γυναίκας. Και ο άντρας για να κερδίσει την αιώνια νεότητα, έπρεπε κάθε μέρα να δοκιμάζει τους χυμούς της. Η ερωτική τεχνική cunnilingus είναι πανάρχαια, όπως φαίνεται και από την πασίγνωστη τοιχογραφία της Πομπηϊας. Οι περισσότεροι σημερινοί άνδρες την εξασκούν χωρίς αναστολές στο ερωτικό παιχνίδι. Βοήθησε και η πορνογραφία αλλά και η επιθυμία της συντρόφου τους που εκφράζεται πλέον ανοιχτά. Πως να το αρνηθείς άλλωστε, όταν ζητάς ταυτόχρονα απ΄ αυτήν το ίδιο ?

Με αφορμή την επέτειο, φθάνουν άσχημα νέα. Σε μία έρευνα που δημοσιεύτηκε, αν έπρεπε να επιλέξουν μεταξύ των δύο, περισσότερες γυναίκες προτίμησαν τη σοκολάτα από το cunnilingus. Μήπως πρέπει να ανησυχήσουμε και να προβληματιστούμε ?

Το ιστολόγιο που διαβάζετε, έχει και μιαν άλλη αποστολή. Να ζητήσει την πρόταση σας για την απόδοση στα ελληνικά της έκφρασης "chocolate & cunnilingus" .

Είναι μια πρόκληση που δεν πρέπει να την αφήσετε αναπάντητη...

IF YOU GIVE THIS MAN A RIDE ...

2011-04-03T19:33:00.005+03:00

- Γιατί δεν έγραψες στην ανάρτηση πως η datura λέγεται και φυτό του θανάτου ? Την έβαλα στον κήπο μου και σ΄΄ ένα εξάμηνο μέσα ξέσπασε το θανατικό...

- Ισως ήταν προειδοποίηση. Να περάσω να σε πάρω βόλτα με το αυτοκίνητο ή νάρθω τη νύχτα που θα κοιμάσαι ?

- Θα συννενοηθούμε αύριο τηλεφωνικά...

...το αυτοκίνητο ξαφνικά θα φύγει απ΄την πορεία του και θα χτυπήσει βίαια στην μπάρα πάνω απ΄ τον γκρεμό. Αυτή δε θα φοράει ζώνη στη θέση του συνοδηγού κι από την απότομη σύγκρουση θα πεταχτεί έξω, ευθεία μπροστά, σπάζοντας το παρμπρίζ...

...μια σύντομη διαδρομή στον αέρα των Διδύμων...

...σα να πέφτει από τον Πύργο της καταστροφής...

"Αφήστε το μήνυμά σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο", επαναλάμβανε μονότονα σε κάθε του προσπάθεια.

Θα πήγαινε λοιπόν το βράδυ στο ΄όνειρό της.

Ομως τη βρήκε ξύπνια...

Την ώρα που γεννούσε η σκύλα της...

Εκοβε τον ομφάλιο λώρο από τα νεογέννητα...

Πήρε μαζί του δυο κουτάβια κι έφυγε...

Δε την άγγιξε καθόλου

ο άγγελος του θανάτου...

IZANAMI

2011-03-27T12:12:00.003+02:00

στην ANGELIQUE KIDJO που έλυσε χτες βράδυ τα μάγια...

Η μεγάλη θεά Izanami no Mikoto στεκόταν στην πλωτή γέφυρα του ουρανού, μαζί με τον αδελφό της Izanagi. Είχαν φέρει μαζί τους ένα δόρυ στολισμένο με πολύτιμα πετράδια. Ο Izanagi το βύθισε στον ωκεανό και τον ανακάτεψε .Όταν το σήκωσε ψηλά, το αλάτι που είχε μαζέψει, έπεσε ξανά στο νερό και έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο νησί της Ιαπωνίας, το μυθικό Onogoro. Εκεί κατοίκησαν τα δύο αδελφια. Μόλις ανακάλυψε το ένα το σώμα του άλλου, αποφάσισαν να παντρευτούν. Ομως στην πρώτη γέννα, του θεού της φωτιάς του Kagu-Tsuchi-no-Kami, τα σωθικά της Izanami κάηκαν από τη φλόγα που κουβαλούσε μέσα της. Δεν άντεξε τόση θερμότητα και πέθανε. Πήγε στον κάτω κόσμο των νεκρών, τη χώρα Yomi-no-Kuni, όπως την έλεγαν τότε.

Απαρηγόρητος, ο αδελφός και σύζυγός της Izanagi, αποφάσισε να τη φέρει πίσω. Με το θεϊκό σπαθί του αποκεφάλισε χωρίς οίκτο το παιδί τους που προκάλεσε τη συμφορά. Από το αίμα του θεού της φωτιάς που χύθηκε στη γη, λένε πως δημιουργήθηκαν τα ηφαίστεια. Ο Izanagi λοιπόν κατέβηκε στον κάτω κόσμο, όπου τα πράγματα δεν ήταν εύκολα, ακόμα και για έναν θεό πολεμιστή σαν κι αυτόν. Οταν συνάντησε την Izanami δεν άντεξε να τη βλέπει όπως κατάντησε από τη φθορά και την αποσύνθεση του θανάτου. Αρχισαν να τον καταδιώκουν οι Οχτώ Λάμιες του Yomi για να τον κατασπαράξουν. Με διάφορα τεχνάσματα κατάφερε να τους ξεφύγει και κατέφυγε ξανά στην αγκαλιά της Izanami για να γλυτώσει. Εκείνη, ξεκίνησε μια τελετή εξιλασμού για να τον καθαρίσει από τη μόλυση του κάτω κόσμου. Κατά τη διάρκεια της γέννησαν κι άλλα παιδιά, ανάμεσα τους και τον Susano-no Mikoto, το γνωστότερο θεό της Ιαπωνίας. Ολοι μαζί γύρισαν πίσω με ασφάλεια, εκτός από την Izanami, που έμεινε πίσω.

Εγινε λοιπόν η θεά του κάτω κόσμου με βοηθό τον πρωτότοκο γιο της τον Kagu-Tsuchi-no-Kami. Δημιούργησαν μια πρωτότυπη κόλαση εκεί, χωρίς ελπίδα. Χτίσανε απειρα δωμάτια χωρίς παράθυρα, (The House of the Windowless rooms), για να κλείσουνε μέσα από έναν πεθαμένο. Επρόκειτο για ένα ανθεκτικό ατσάλινο περίβλημα που μέσα του έκρυβε μια ψυχή. Με μια περίπλοκη διαδικασία κόβανε κομματάκια την ψυχή για να πετύχουν μια μεταστοιχείωση που την ονόμαζαν ατομική σχάση. Με σκοπό να καταλήξει η ψυχή στην κάθαρση, όταν θα έφτανε το πλήρωμα του χρόνου. Η Izanami κρατούσε την ισορροπία και φρόντιζε να μην ξεφύγει κανείς νεκρός από τη μοίρα του. Ο Kagu-Tsuchi-no-Kami ρούφαγε τη φωτιά που έβγαινε από τα κελιά και τη μετέφερε στον πάνω κόσμο, για να φωτίζει και να ζεσταίνει τους ανθρώπους...

Ωσπου κάποια στιγμή, ο άλλος της γιος, Susano-no-Mikoto, θεός των κυμάτων και της καταιγίδας, προκάλεσε σεισμό και ταραχή, που έφτασε και στον κάτω κόσμο. Η ακεραιότητα των δοχείων κινδύνευε από ρήγμα στη συνοχή του. Η θραύση των αγγείων φαινόταν αναπόφευκτη, όταν ράγισε το πρώτο κέλυφος...

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΩΝΗ

2011-03-14T11:33:00.000+02:00

"Μπορώ να μην ακούω, όταν δε μου αρέσει η μουσική ? Να κλείνω τ΄ αυτιά μου ? Έχει να τρώμε κάτι στην παράσταση ? "

Αυτές τις απορίες εξέφρασε η μικρή μου κόρη όταν έμαθε ότι θα την πήγαινα πρωί της Κυριακής στο Μέγαρο, στο εκπαιδευτικό προγραμμα για την ανθρώπινη φωνή. Εγώ βέβαια, βρήκα την ευκαιρία, για να ξανακούσω τη Σαββίνα Γιαννάτου άλλη μια φορά. Δεν κατάφερα να πάω την περασμένη Πέμπτη στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, αν και είχα κερδίσει διπλή πρόσκληση από εκπομπή του 105,5 στο Κόκκινο. Δε βρήκα παρέα δηλαδή, γιατί κανένας δεν άντεχε το πρόγραμμα, στα Γαλλικά για τη Σαπφώ, βλέποντας και το σχέτικό βίντεο στο διαδίκτυο. Η Σαββίνα όμως παραμένει μια εκπληκτική παρουσία που με μαγεύει και με καθηλώνει σε ότι κι αν κάνει. Βγήκε στη σκηνή χωρίς μακιγιαζ, όπως ξύπνησε. Στη μνήμη μου καρφώθηκε από τότε, μια φράση από το παραμύθι που μετέτρεψε σε φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς

" να του βγάλουμε τα μάτια, να τον κάνουμε ζητιάνο βιολιτζή..."

Πανέμορφη είναι και η Marion Cotillard , που για χάρη της πήγα να δω την αδιάφορη ταινία "Μικρά αθώα ψέμματα". Είναι υπέροχη όταν γελάει,όταν κλαίει, όταν περπατάει, όταν πίνει κρασί, όταν βλέπει ταινίες, όταν σε κοιτάει, είναι υπέροχη ακόμα κι οταν τρώει τα νύχια της.
Παράλληλα η άνοιξη αποκαλύπτεται, σπάζοντας το κέλυφος του πάγου. Εχει πέτρινα δόντια και στέλνει βαθύ χασμουρητό στη φτερωτή του μύλου...

KILL YOUR BOYFRIEND

2011-03-07T22:22:00.000+02:00

Συμβολή στον εορτασμό της ημέρας της γυναίκας.

Οι γυναίκες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτές που έχουμε γαμήσει και σε αυτές που δεν έχουμε γαμήσει. Οσες έχουμε γαμήσει, χωρίζονται σε αυτές που θέλουμε να ξαναγαμήσουμε και σε αυτές που δε θέλουμε να ξαναγαμήσουμε. Και όσες δεν έχουμε γαμήσει, σε αυτές που θέλουμε να γαμήσουμε και σε αυτές που δε θέλουμε.

KILL YOUR BOYFRIEND

Σε βλέπω απλά σα μια τρύπα χωρίς περιεχόμενο. Αποκτάς ουσία όταν βρίσκομαι μέσα σου.

KILL YOUR BOYFRIEND

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ

2011-03-02T19:04:00.000+02:00

Κοιτάξτε τον Ισίδωρο ψηλά πως λάμπει !

Πως κατεβαίνει με σκοινί από το άστρο

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Ασκήτεψε πολύ καιρό, προσηλωμένος σ΄ένα συγκεκριμένο σημείο. Μοναχός, έξω από τον κόσμο.
Ακόμη και τ΄ όνομα που διάλεξε δεν ήταν τυχαίο.
Ισίδωρος, το δώρο της Ίσιδας.

Αδιαφορούσε τελείως για το σαρκίο του, το περιφρονούσε. Λέει σχετικά
"Είμαι όλος μες στη βρώμα. Η ψείρα με κατάφαγε. Οι γουρούνες, μόνο που με αντικρύζουνε, ξερνάν από αηδία. Το πετσί μου από τα κάρκαδα και τις καντήλες της λώβας, έπιασε λέπι και πρασινοκίτρινο έμπυο. Το νερό το τρεχάμενο δεν το ξέρω..."

Ομως η μεγαλύτερη μάχη που έδωσε με τους πειρασμούς, αφορούσαν τη σεξουαλική επιθυμία. Μας εξηγεί πως τα κατάφερε.

"Ένα κακό φίδι, μια όχεντρα, κατάπιε το πράμα μου και στήθηκε στη θέση του. Ευνούχο μ΄ έκανε η άτιμη!...Δυο μικροί σκαντζόχοιροι, που απόμειναν έτσι, κοντομπασμένοι, πιάσανε και πετάξανε σ' 'ενα σκυλί, που δεν τα καταφρόνεσε καθόλου, όλα τα εντός από τα αχαμνά μου. Κι αφού ξεπλύνανε καλά-καλά την επιδερμίδα, εγκατασταθήκανε μέσα σα στο σπίτι τους."

Επειδή όμως οι πειρασμοί βρίσκουν πολλούς τρόπους και δρόμους δεν έφταναν αυτά.
"Οσο για τον πισινό μου, αυτός πάει, τον έχει φράξει για τα καλά μια καβουρομάνα. Ξεθαρρεμένη από την ανημπόρια μου, έπιασε και απόκλεισε την είσοδο με τις δαγκάνες της και με πονάει φοβερά ! "

Τι τρομερές μάχες δίνουν οι αμόλυντες ψυχές για τη σωτηρία τους ...

ΤΡΟΪΚΑ ΟΠΩΣ ΧΙΜΑΙΡΑ

2011-02-18T19:05:00.002+02:00

τρία πουλάκια κάθονταν...

Πρόκειται για τέρας της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Αιμοβόρο και ανθρωποφάγο. Εχει σώμα κατσίκας, κεφάλι λιονταριού και για ουρά φίδι. Τρία σε ένα. Χίμαιρα λοιπόν, ή μήπως τρόικα ? Βάλτε λιγάκι τη φαντασία σας να δουλέψει. Κατσίκα η Ευρωπαϊκή Ενωση, λιοντάρι η Ευρωπαϊκή Τράπεζα που έχει τα λεφτά και φίδι κολοβό το ΔΝΤ.

Σύγχρονο τέρας μεταλλάγμένο. Η επιστήμη συνηγορεί. Στη γενετική με τη λέξη "χίμαιρα" περιγράφουν ζωντανούς οργανισμούς που έχουν περισσότερους από έναν γενετικούς κώδικες. Τυπικό παράδειγμα του είδους ένα ψάρι-καρχαρίας, ratfish, ποντικόψαρο, ή "ximaera monstrosa", που περιέχει δηλητήριο φοβερό. Οπως ακριβώς και η τρόικα...

Και το χειρότερο απ΄όλα, ο Βελλερεφόντης αγνοείται...

ΧΙΜΑΙΡΑ

2011-02-14T12:04:00.000+02:00

Μακάρι να υπήρχε και μια μέρα για τους αδύνατους, τους απραγματοποίητους έρωτες.
Αυτούς που μένουν μόνο στο μυαλό και δε φανερώνονται ποτέ.
Επειδή πολύ απλά είναι τόσο παράλογοι, παράταιροι ή και παράνομοι πολλές φορές.
Κι αν κάποτε ξεφύγουνε οι επιθυμίες από τη φαντασία και υπάρξουν, γεννάνε σχέσεις τέρατα...

ΟΔΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ

2011-02-06T23:14:00.001+02:00

Προκειται για την πίσω πλευρά του Ευαγγελισμού, από την πόρτα που βγάζουνε τα πτώματα των πεθαμένων. Ενα μεγάλο νοσοκομείο έχει καθημερινή παραγωγή και τα κοράκια παραμονεύουν.Πριν από λίγες μέρες όμως κάτι απροσδόκητο χάλασε τη συνηθισμένη μακάβρια διαδικασία της φόρτωσης των πτωμάτων στη νεκροφόρα για τα περεταίρω. Κάποιος απρόσεκτος ή και αδιάφορος παρκάρησε μπροστά στην πόρτα, παρά την απαγόρευση, κλεινοντας το χώρο για τη μεταφορά. Η νεκροφόρα που έφτασε, άρχισε να κάνει κύκλους γύρω γύρω το τετράγωνο για να μην κλείσει την κίνηση τελείως, αφού ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης. Η δημοτική αστυνομία ανήμπορη, έκοβε κλήσεις για παράνομη στάθμευση περιμένοντας το γερανό. Η κόρη του περιπτερά μασώντας τσίχλα κόλλησε στο αμάξι το γνωστό αυτοκόλλητο " ΕΙΜΑΙ ΓΑΪΔΑΡΟΣ, ΠΑΡΚΑΡΩ ΟΠΟΥ ΒΡΩ". Ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου εξαφανισμένος κανονικά. Οι άνθρωποι του γραφείου κηδειών απελπισμένοι.

Τότε ακούστηκε μια φωνή από τη μαρμαρινη πλάκα. "Μη σκοτώνεστε ρε παιδιά " είπε ήσυχα ο νεκρός "θα πάω να μπω στο φέρετρο με τα πόδια"...

ΜΑΝΙΚΕΤΟΚΟΥΜΠΑ

2011-01-31T21:59:00.000+02:00

Στην κοπή της πίττας στην εταιρεία που δουλεύω, έκαναν δώρα σε όσους συμπλήρωσαν δεκαετία και άνω. Ανάμεσα τους κι εγώ. Επρόκειτο για δώρο έκπληξη όπως έλεγαν όλοι. Τι ήταν όμως τελικά ? Μανικετόκουμπα. Και μάλιστα σινιέ. MONT BLANC. Αντιγράφω από τη συσκευασία.

"Male Jewellery

Rubber Colection

Cufflinks square stainless steel with rubber inlay

Mod. M30230 "

Για να εκφράσω άμεσα την ευγνωμοσύνη μου στην εταιρεία τα έβαλα πάνω μου με τη μία. Επειδή όμως δε φορούσα πουκάμισο, τα κρέμασα δεμένα με κόμπο στα κορδόνια της κουκούλας και κυκλοφορούσα έτσι ανάμεσα στη διοίκηση. Μεγάλη μου τιμή. Και του χρόνου...

ΑΝΕΣΤΗΣ ΔΕΛΙΑΣ

2011-01-15T16:31:00.000+02:00

Οι φίλοι του τον φώναζαν Αρτέμη. Τρέχα γύρευε γιατί. Καθόλου τυχαίοι μάλιστα. Ο Μάρκος, ο Μπάτης και ο Στράτος, οι υπόλοιποι της " Τετράδος της ξακουστής του Πειραιώς". Από το Μάρκο γνώρισε το μπουζούκι κι έγινε δεξιοτέχνης περίφημος. Αλλωστε κιθάρα έπαιζε από μικρό παιδί, μεγαλωμένος σε οικογένεια μουσικών της Μικράς Ασίας. Αυτός γεννηθηκε στη Σμύρνη.

Γύριζε μαζί τους στους τεκέδες του Πειραιά και στα κακόφημα σπίτια των Βούρλων .Εκεί γνώρισε τη Σκουλαρικού, μια γυναίκα ελευθερίων ηθών που του έμαθε την ηρωίνη. Δεν κατάφερε να ξεφύγει ούτε από την πρέζα ούτε απ΄αυτήν. Τον βρήκανε κοκκαλωμένο στην κατοχή, κρατώντας αγκαλιά το μπουζούκι του...

ΕΞΟΥΣΙΑ, ΤΙ ΜΠΑΛΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ?

2011-01-10T22:14:00.000+02:00

Πριν από λιγο παρακολουθούσα τ΄αποτελέσματα για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή της περσινής χρονιάς. Η FIFA, μία από τα ίδια, έσπρωξε το βραβείο της Χρυσής Μπάλας στο Λιονέλ Μέσι, τον πιο εμπορικό και δημοφιλή από τους τρεις υποψήφιους. Ετσι όμως στέρησε από τον XAVI την μοναδική ευκαιρία να πάρει φέτος αυτό που αντικειμενικά δικαιούταν, την πρώτη θέση.

Παγκόσμιος πρωταθλητής και πρωταθλητής Ευρώπης, γέννημα - θρέμμα της Καταλωνίας και της Μπαρτσελόνα, ο παίκτης με τις πιο αποτελεσματικές πάσες στον κόσμο. Δεν ήταν αρκετό για το οικονομικό κατεστημένο που κυβερνάει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Ο Μέσι πουλάει περισσότερες φανέλες στους πιτσιρικάδες. Ο ίδιος Μέσι που αποδείχτηκε τραγικά λίγος στο παγκόσμιο κύπελλο της Νότιας Αφρικής χωρίς τον XAVI να τον τροφοδοτεί.
Ναι, αλλά σε μια δημόσια ψηφοφορία ο Μέσι δε θα έπαιρνε με διαφορά την πρώτη θέση ? Δεν είναι με διαφορά ο πιο αναγνωρίσιμος ποδοσφαιριστής του κόσμου ? Φαντάζομαι ότι όποια γυναίκα άντεξε να διαβάσει την ανάρτηση θα αναρωτιέται " μα ποιος είναι τελικά αυτός ο XAVI ?"
Ειναι κατά τη γνώμη μου ο ουσιαστικότερος παίκτης του κόσμου. Αυτός που δημιουργεί ότι ολοκληρώνουν οι άλλοι. Από τα πόδια του ξεκινούν οι περισσότερες τελικές προσπάθειες. Δεν αρκεί ?
Οχι βέβαια. Η εξουσία παίζει διαφορετική μπάλα. Τυχαίνει να διαβάζω το βιβλίο του Διονύση Ελευθεράτου " Εξουσία, τι μπάλα παίζεις ; " όπου με χαρακτηριστικό τρόπο περιγράφονται πολλές αντίστοιχες περιπτώσεις. Ενα πολιτικό βιβλίο για το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, μια αθλητική ματιά στην πολιτική εξουσία, εγχώρια και διεθνή. Καθόλου θεωρία, μόνο περιγραφές. Περιγραφές φάσεων...

ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

2011-01-06T11:26:00.001+02:00

FIAT LUX

Φωτεινούλα. Φωτεινή, Φώτω, Φωτούλα, Φένια, Φανή, Φανίτσα...
Φυλακισμένες στις φωτογραφίες του Lewis Carroll και του Ανδρέα Εμπειρίκου.
Η χώρα των θαυμάτων και η άλλη πλευρά του καθρέφτη.

Ενας φακός με απίστευτον φωτοφράκτη αρπάζει την πιο γρήγορη στιγμή .

Σταματάω εδώ για να μην καταλήξω σ΄ένα ακομα θλιβερό φωτορομάντσο ...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΜΕΡΑΣ

2010-12-31T21:07:00.000+02:00

20.00 Κοίταξε τον ακίνητο, λευκό σαν άγαλμα άνθρωπο στα μάτια. Ενα παλιό παιχνίδι, όποιος γελάσει πρώτος χάνει. Ο άλλος τρόμαξε το βλέμμα του κι άρχισε να τρέχει, ανεμίζοντας ψηλά την άσπρη φορεσιά του.

21.30 Εριχνε όλα του τα κέρματα στα πλαστικά ποτηράκια των ζητιάνων. Του άρεσε ν΄ ακούει τον ήχο του νομίσματος πέφτοντας πάνω στ΄άλλα. Ενας ήχος ξεχωριστός για κάθε νόμισμα. Εκτός από κάποιον που έτρεμε το χέρι του και τα νομίσματα ανεβοκατέβαιναν κουδουνίζοντας σαν κρουστό όργανο.

23.00 Χόρευε ο κόσμος στην πλατεία με ζωντανή μουσική. Μπήκε κι αυτός σ΄ ένα κυκλωτικό χορό κρατώντας τις παλάμες των διπλανών του. Δεν ένοιωσε ζεστασιά να διαπερνά τα χέρια του και μπέρδευε τα βήματά του προσπαθώντας να συγχρονιστεί με τον μπροστινό και τον επόμενο. Αφέθηκε τελικά στο ρυθμό να τον παρασύρει και τον έβγαλαν από τον κύκλο.

23.30 "Κλείνουμε κύριε, να κάνουμε κι εμείς πρωτοχρονιά στα σπίτια μας.", του φώναξε ο σερβιτόρος σβήνοντας τα φώτα στο άδειο μαγαζί. Ηπιε μονορούφι το υπόλοιπο ποτό του και βγήκε στο πεζοδρόμιο. "Ελα χωρίς προφυλακτικό ", του φώναξε μια μαύρη γυναίκα στη γωνία. Της έδωσε το τελευταίο χαρτονόμισμα και κατέβασε το παντελόνι του. Ηταν γλυκά μεσα στο στόμα της και περισσότερο όταν κατάφερνε να φτάσει στο λαρύγκι της. Ετσι τελείωσε εκεί μέσα κι η μαύρη τον έφτυνε με το σπέρμα του κατάμουτρα.

23.59 Εκατσε σ΄ενα παγκάκι να ξεκουραστεί. Εσφιξε τα δόντια και τις γροθιές κι εκλεισε τα μάτια του για πάντα ο Παλιός ο Χρόνος. ...

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ

2010-12-24T21:36:00.000+02:00

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

2010-12-20T00:12:00.000+02:00

Γεια χαρά, στεριά κι αντίο, μαστέλο.

Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,

έχει και στη κόλαση μπορντέλο.

Τι μπορεί να πει κανείς για τον Καββαδία παραπάνω από όσα έχουν ειπωθεί τα τελευταία χρόνια ?

Μια παρατήρηση μόνο. Εγινε πολύ γνωστός μετά το θάνατό του. Δεν πρόλαβε να ζήσει την καταξίωση που κέρδισε το έργο του. Κυρίως από τη μελοποίηση των ποιημάτων του που τραγουδάμε τόσα χρόνια. Τόχε παράπονο που ο Μίκης ειδικά δε μελοποίησε κανένα, γιατί ασχολιόταν τότε μόνο με τα αγωνιστικά. Αλλά και η ζωή του δεν ήταν εύκολη. Δε μπορούσε ν΄αντιμετωπίσει τη ζωή έξω απ΄τη θάλασσα, λένε όσοι τον γνώρισαν. Η στεριά του προκαλούσε φοβερό άγχος. Με τις γυναίκες δείλιαζε, ήτανε και λίγο κοντός κι αυτό τον έκανε να δειλιάζει περισσότερο. Ετσι κατέφευγε στον πληρωμένο έρωτα, στη σιγουριά της αποδοχής. "Κόλια , γιατί δεν έγινες καπετάνιος εσύ" τον ρωτούσαν. "Κοντός καπετάνιος και βραδύγλωσσος δε γίνεται. Το μπόι μου θα κρυβόταν πίσω απ΄το τιμόνι". Δεν ξέρω πόση πίκρα κρύβεται σ΄αυτό το καλαμπούρι. Ισως να θεωρούσε ότι είχε γενικότερο πρόβλημα μεγέθους. Πόσο μεγάλος ήταν όσο ζούσε μάλλον δε το εισέπραξε ποτέ.

Το αίσθημα του ακρωτηριασμού και της αδυναμίας καθρεφτίζεται στο προσωπείο του γέροντα ναύτη απέναντι στον ήρωα

Γέροντας ναύτης με τα μούτρα πισσωμένα
βάρκα φορτώνει με την πιο φτηνή πραμάτεια.
Έχει τα χέρια από καιρό ψηλά κομμένα
Κι ήθελε τόσο να σου σφάλαγε τα μάτια.

Τα μάτια του Che Guevara ή του Corto Maltese...

HAEMOGLOBIN 15-12-2010

2010-12-16T17:18:00.001+02:00

I was hanging from a tree

Unaccustomed to such violence...

Ενα χαρακτηριστικό της χθεσινής διαδήλωσης ηταν η άμεση μετάδοση των γεγονότων. Σε πείσμα της απεργίας των δημοσιογράφων, υπήρχε συνεχής ροή ενημέρωσης. Είτε από τις κάμερες του Τριανταφυλλόπουλου, είτε από το μηνύματα στο Twitter. Ο περισσότερος κόσμος, με video, φωτογραφικές μηχανές αλλά και κινητά τηλέφωνα αποθανάτιζε τα πάντα. Για να τα προωθήσει κατευθείαν στο διαδίκτυο, όπου τα καταβρόχθιζαν αλύπητα τα τέρατα της ζούγκλας. Υπήρχαν στιγμές που έβλεπες εκατοντάδες κινητά υψωμένα, αντί για γροθιές, να καταγράφουν την εξέλιξη των επεισοδίων. Σκηνές που θα άρεσαν πολύ στo Φελλίνι, φαντάζομαι...

Το κυρίαρχο στοιχείο της χθεσινής συγκέντρωσης όμως, πέρα από τα θεαματικά, ήταν η γενικευμένη αγανάκτηση. Αγανάκτηση σε συνδιασμό με απελπισία, γι αυτό και λίγο τυφλή. Προς το παρόν στράφηκε στα ΜΑΤ και την αστυνομία. Δεν αναφέρομαι στους αναρχικούς που κατεβαίνουν σε κάθε διαδήλωση αναζητώντας και προκαλώντας συγκρούσεις. Ημουν αυτόπτης μάρτυρας σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις όπου απλοί διαδηλωτές έκαναν ντου σε διμοιρία των ΜΑΤ που είχε απομονωθεί στην Καραγεώργη Σερβίας, αφού εξάντλησαν αρχικά τις φραστικές επιθέσεις. Κόσμος που αντιμετωπίστηκε με χημικά για να διαλυθεί και να σταματήσει η σύγκρουση, αλλά χωρίς ξυλοδαρμούς. Εξω από το Πολυτεχνείο μάλιστα, η μοναδική διμοιρία των ΜΑΤ που στεκόταν στην Πατησίων μεταξύ Στουρνάρη και Σολωμού, αντιμετώπιζε μπροστά της τους αναρχικούς με πέτρες και μολότωφ, ενώ πίσω της μαζεύτηκαν ομάδες διαδηλωτών που τους παρενοχλούσαν συνέχεια με διάφορους τρόπους, τους αποσπούσαν την προσοχή ώστε να δέχονται βροχή τις πέτρες. Ουσιαστικά η διμοιρία ήταν κυκλωμένη και επέλεξε την εύκολη λύση. Απώθησε τους διαδηλωτές βίαια με χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά μέχρι την Τρίτη Σεπτεμβρίου έως ότου να έρθουν ενισχύσεις...

Και το Χατζιδάκη απλοί διαδηλωτές τον προπηλάκισαν κατά πάσα πιθανότητα, γιατί οι αναρχικοί έσπευσαν καθυστερημένα στη Βουκουρεστίου και ξέσπασαν στο αυτοκίνητό του, ενώ αυτός είχε καταφύγει στο εσωτερικό της στοάς προστατευόμενος. Το συγκεκριμένο επεισόδιο ίσως να σηματοδοτεί αυτό που όλοι ψυχανεμίζονται, την κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού. Οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι, τόσα χρόνια μας έλεγαν αυτά που θέλαμε ν΄ακούσουμε, μας κολάκευαν, μας χάιδευαν τ΄αυτιά. Με αντίτιμο την εξουσία και τη δόξα δίνοντας φτηνό αντάλλαγμα διορισμούς κι επιδοτήσεις. Τώρα που πατήσαμε στα πόδια μας και δεν πετάμε στα σύννεφα, δε μας αρέσει το πρόσωπό μας. Σπάζουμε τους καθρέφτες και ξεσπάμε στον εκπρόσωπο, πρόσωπο εκ του προσώπου μας και δημόσια εικόνα εύκολα αναγνωρίσιμη, για να γίνει αποδιοπομπαίος τράγος της καταστροφής. Μοιραία δικαιοσύνη...

As they dragged me to my feet

I was filled with incoherence

Theories of conspiracy

The whole world wants my disappearance

I'll go fighting nail and teeth

You've never seen such perseverance

Going to make you scared of me

ΛΕΠΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

2010-12-09T22:46:00.000+02:00

Διάβασα σήμερα στη LIFO το edito του Τσαγκαρουσιάνου.
Αναφέρεται σε ένα κείμενο του Πρίμο Λέβι για το Αουσβιτς.

Όποιος είχε κάποιου είδους λεπτότητα ή ευαισθησία θερίστηκε αμέσως.

Για να επιβιώσουμε λοιπόν από την κρίση, πρέπει να γίνουμε φαύλοι, εγωιστές, βίαιοι, άσπλαχνοι, δωσίλογοι και σπιούνοι.
Η λεπτότητα και η ευαισθησία που κουβαλάμε μέσα μας, είναι ένα βάρος περιτό, μας οδηγεί κατευθείαν στον αφανισμό.
Κάποιοι ετοιμάζονται να φύγουν σιγά σιγά...

Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ

2010-11-29T21:36:00.000+02:00

Οταν μπαίνεις μέσα καταλαβαίνεις αμέσως τη διαφορά. Χαμηλός φωτισμός παντού και μουσική χορευτική που δε σε ξεκουφαίνει αλλά σε παρασύρει. Οι πωλητές, νέα παιδιά διαλεγμένα ένα κι ένα. Παρ΄όλίγον μοντέλα όλοι τους. Τα κορίτσια, με μακριά πόδια που φαίνονται από τις κοντές φούστες που φοράνε, χορεύουν συνεχώς στο ρυθμό της μουσικής και τραγουδάνε χαμηλόφωνα. Πρόθυμα χαμογελάνε σε όλους, επίτηδες δημιουργώντας επιθυμίες και φαντασιώσεις. Πιο σοβαρά τ΄αγόρια εξυπηρετούν τον κόσμο και δουλεύουν στα ταμεία. Δεν πρόκειται για κλαμπ ή μπαρ και ξενυχτάδικο. Πουλάει ρούχα για τη νεολαία. Στη Νέα Υόρκη δημιουργούνται ουρές έξω από τις πόρτες του. Εγώ πήγα στο κατάστημα στο Μιλάνο και σας περιγράφω τις εντυπώσεις μου. Μετά απ΄ όλα αυτά πως είναι δυνατόν να μην ψωνίσεις ?

Πρόκειται βέβαια για τα Abercrombie & Fitch ....

ΩΔΗ ΣΤΟ ΒΟΥΤΥΡΟ

2010-11-18T22:59:00.000+02:00

Η καλή μας αγελάδα

βόσκει κάτω στη λιακάδα

μικρά χόρτα και μεγάλα

για να κατεβάσει γάλα.

Να το κάνουνε τυράκι,
να το κάνουν βουτυράκι,

να το βάλουνε στο πιάτο,

να σου πουν *ορίστε, φάτο*!

Το βούτυρο κατεξοχήν λιπαρό τρόφιμο, καλή φυσική πηγή των βιταμινών Α και D, αλλά με πολλές θερμίδες, κορεσμένα λιπαρά οξέα, χοληστερόλη και, συνήθως, αρκετό επιπρόσθετο αλάτι, Περιέχει περίπου 8,2 γραμμ. λίπους στα 10 γραμμ., εκ των οποίων 56-65% κορεσμένα λιπαρά οξέα, 26-30% μονοακόρεστα, 4,5-10% πολυακόρεστα και 0,5-4% trans λιπαρά οξέα (υπάρχουν φυσικά στο προϊόν και όχι εξαιτίας της επεξεργασίας του.

Το βούτυρο έχει κατηγορηθεί για τη δημιουργία χοληστερόλης και φράξιμο των αγγείων. Θεωρήθηκε ο βασικότερος εχθρός του σύγχρονου life style. Οι κοινοτικές επιδοτήσεις στους ευρωπαίους κτηνοτρόφους δημιούργησαν τεράστια αποθέματα που δεν αγοράζει κανένας. Ορισμένες προσπάθειες για εναλλακτική χρήση που παρουσιάστηκαν στην ταινία "Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι" δεν έφεραν πρακτικά αποτελέσματα. Μονη παρηγοριά οι κουραμπιέδες βουτύρου και τα petit-beurre Παπαδοπούλου στα κρυφά. Και το καλύτερο, μαύρο ψωμί με βούτυρο και μέλι.

Βούτυρο ή κανόνια ? Pωτούσαν ρητορικά στη Γερμανία οι πολεμοκάπηλοι μιλιταριστές πριν από τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Γκέμπελς πριν από τον Δεύτερο, για να εισπράξουν οι πρώτοι και να επιβάλει ο δεύτερος την απάντηση που επιθυμούσαν. Λεφτά για κοινωνικές δαπάνες ή για όπλα ?

Το αιώνιο δίλημμα. Εκτός βέβαια από την Ελλάδα της τελευταίας τριακονταετίας που το είχε ξεπεράσει δημιουργικά. Το πράγμα ήταν απλούστατο. Και βούτυρο και κανόνια. Με δανεικά λεφτά. Φτάσαμε λοιπόν να έχουμε τα πιο παχύσαρκα παιδιά στην Ευρώπη ( η Κρήτη προηγείται) και ένα τεράστιο στρατό τελείως αντιπαραγωγικό, που δεν έχει πολεμήσει κανένας, με κύρια απόστολή τη λούφα και παραλλαγή.

Μετά το έμφραγμα, για να επιβιώσει ο άνθρωπος, χρειάζεται αυστηρή δίαιτα και γυμναστική, Κάποιοι λένε πως έχουμε αρκετό λίπος για να κάψουμε τις δύσκολες εποχές. Μακάρι...

ΠΑΡΤΥ ΧΟΛΗΣΤΕΡΙΝΗΣ

2010-11-13T21:42:00.000+02:00

Φρέσκα λουκάνικα από τη Βατσουνιά Καρδίτσας, με πράσο και άλλα χόρτα του βουνού. Ψητά στα κάρβουνα. Να τα συνοδεύει κρασί κόκκινο, της περιοχής Μεσενικόλα, χωριό στη λίμνη Πλαστήρα. Μου τα έφερραν πεσκέσι ετεροδημότες που πήγαν να ψηφίσουν εκεί την περασμένη Κυριακή. Ελληνική απόλαυση !!!!

Μετά τα πρώτα ποτηράκια πιάσαμε το θέμα των εκλογών και αν πρέπει να ψηφίσει κάποιος στο δεύτερο γύρο, ή να ρίξει λευκό άκυρο και αποχή, όπως προτείνουνε οι περισσότεροι σχηματισμοί της αριστεράς. Μιας αριστεράς που χάνει σιγά σιγά όλους τους δήμους που κάποτε επικρατούσε από τον πρώτο γύρο. Μιας αριστεράς που στέκει αμήχανη κι ανίκανη να αρθρώσει μία σοβαρή πρόταση εναλλακτικής διακυβέρνησης της χώρας.

Όσο ανέβαινε το λίπος και το οινόπνευμα στην κυκλοφορία τόσο ανάβανε τα αίματα. Τι πρέπει να κάνει η Αριστερά λοιπόν για να μην ακούει την κριτική της tsaousa " ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ" ?

Ακραίο και σέξυ κείμενο, με τόσα μπινελίκια. Κρατήθηκα και το σχολίασα σκέτα ακραίο. Αξίζει να το διαβάσετε. Ερεθίζει.

Ας επανέλθουμε στην αυριανή ψηφοφορία. Κανένας δεν χρωστάει κανενός. Κυρίως οι αριστεροί. Ειδικότερα μετά το 89 (πτώση κομμουνισμού, κυβέρνηση Τζανετάκη). Σήμερα που στα κόμματα υπάρχουν πολλές οριζόντιες κοινές απόψεις πέρα από τους κάθετους διαχωρισμούς και ας μη το παραδέχονται φανερά. Αρα η σωστή γραμμή είναι ότι δεν υπάρχει σωστή γραμμή και ο καθένας θα κάνει του κεφαλιού του. Υπάρχουν και τα πρόσωπα. Οι διάφοροι υποψήφιοι . Που κάποιοι από αυτούς θα κρίνουνε την καθημερινότητα της πόλης μας για τέσσερα χρόνια. Δε μπορεί να είναι ιδιοι.

Γράφω ασυνάρτητα με την επήρρεια του κρασιού και το στομάχι μου βαρύ από τα λουκάνικα. Διαφορετικά μπορεί και να μην το αποφάσιζα.

Πολιτικολογία με νηφαλιότητα, τι πληκτικό Θεέ μου...

ΕΦΟΡΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

2010-11-09T15:21:00.003+02:00

Εκεί λοιπόν που γύριζα την περασμένη Παρασκευή, κουρασμένος και άρρωστος ακόμα από τη δουλειά, βλέπω την κλήση θυροκολλημένη. Επιλέχτηκα για αναπληρωματικό μέλος της εφορευτικής επιτροπής στις εκλογές. Διπλό καπέλο, γιατί όπως ξέρετε θα γίνουνε σε δύο γύρους. Εκείνο που με προβλημάτισε περισσότερο ήταν ότι το αντιμετωπισα με θετική διάθεση, αποφάσισα δηλαδή να πάω κανονικά.

Νάμαι λοιπόν πρωί πρωί, λίγο πριν τις 7 δηλαδή, στο συγκρότημα του Μαρασλείου, στο εκλογικό τμήμα 1937. Η δικαστική αντιπρόσωπος με υποδέχτηκε σα θεό, γιατί είμουνα ο μοναδικός που εμφανίστηκε. Σε άλλα εννιά δεν εμφανίστηκε ούτε ένας. Να σημειώσω ότι εκτός από αυτήν, υπήρχανε στο εκλογικό τμήμα και δύο γραμματείς, ενώ συνήθως διορίζεται μία. Να σας τονίσω ότι και οι τρεις αμείβονται πλουσιοπάροχα για τις υπηρεσίες τους από το ελληνικό Δημόσιο ενώ εγώ συμμετείχα για τη δόξα της Δημοκρατίας. Επίσης οι γραμματείς επιλέγονται αποκλειστικά από τη δικαστική αντιπρόσωπο μεταξύ των συγγενών και φίλων, διαπλοκή της συντεχνίας των δικηγόρων κι εδώ. Τέλως πάντων.

Εγώ λοιπόν ανέλαβα να μοιράζω ψηφοδέλτια και να εξηγώ τον τρόπο σταυροδοσίας. Οχτώ ψηφοδέλτια για το δήμο Αθηναίων και δέκα παρακαλώ για την περιφέρεια Αττικής, δεν είταν εύκολη δουλειά. Το παράξενο της ιστορίας όμως ήταν που χτυπούσαμε πελάτη, συγγνώμη ψηφοφόρο ήθελα να πω, με το τουφέκι. Η αποχή κέρδιζε την πλειοψηφία. Πήρα και τον Περαστικό μερικά τηλέφωνα, για να μάθω τι γίνεται στον Αγιο Παντελεήμονα μήπως και περάσει λίγο η ώρα.

Ευτυχώς που περνούσαν και κάποιοι εκλογικοί αντιπρόσωποι μερικές φορές, για να δει το μάτι μας άνθρωπο. Μια μητέρα με το παιδάκι της έψαχνε στην τάξη που έγινε εκλογικό τμήμα να βρει το βιβλίο του κανακάρη της που το είχε ξεχάσει, για να διαβάσει το μάθημα της ημέρας. Η μοναδική που μας έκανε παρέα συνέχεια, ήταν μια κυρία τουλάχιστον εβδομήντα χρονών, από τη Λαϊκή Συσπείρωση, λέγε με ΚΚΕ. Είχε δεμένο με επίδεσμο το αριστερό της πόδι και περπατούσε με δυσκολία. Παρ΄όλα αυτά, εκεί, μπάστακας. Μερικές φορές αποκοιμιόταν στην καρέκλα από την κούραση. Αν δε τη λυπόμουνα την κακομοίρα, θα της άρχιζα ιστορίες για αντικομμουνιστική συνομωσία των υπολοίπων, όταν αυτή έκλεινε τα μάτια. Οι πιο ψαρωμένοι πάντως ήτανε οι νεολαίοι της Χρυσής Αυγής, νόμιμη παράταξη στο δήμο, που μόνον αυτοί, δείχνανε ταυτότητα και διαπίστευση για να μην τους κράξουμε τελείως.

Με τα έτσι και τα αλλιώς και παρά τις προσπάθειές μου να μαζέψω κόσμο, "άλλος στον καλό το δήμαχο εδώ", κλείσαμε τις κάλπες με 122 ψηφοφόρους σε σύνολο 417 εγγεγραμένων. Υπολογίστε μόνοι σας τη συμμετοχή. Βέβαια στους εκλογικούς καταλόγους υπήρχαν κάποιοι γεννηθέντες πριν το 1930, που αν δεν έχουν ήδη αποδημήσει εις Κύριον, δύσκολα θα βγαιναν να ψηφίσουν. Παρέλειψα να σας πω ότι τσιμπήσαμε και μια καλή κοπέλλα που ήρθε να ψηφίσει, είχε οριστεί εφορευτική επιτροπή και μας υποσχέθηκε ότι θα ερχόταν μετά τις εφτά στην καταμέτρηση. Κράτησε το λόγο της για να δικαιωθεί η εκλογική αντιπρόσωπος που επέλεξε την πειθώ, ενώ εγώ επέμενα από την αρχή στην τακτική των απειλών. Εκατσα στην καταμέτρηση των περιφερειακών όπου με πρώτη δύναμη το Σγουρό και δεύτερο τον Κικίλια κατάλαβα πως πέρασε το δίλημμα του ΓΑΠ. Κατά τις εννέα και μετά από 14 συνεχείς ώρες στο καθήκον πήρα το κουρασμένο μου κορμί και τη μικρή μου κόρη που την είχα μαζί μου όλο το διάστημα και επιστρέψαμε σπίτι. Το παιδί στεναχωρήθηκε που φύγαμε νωρίς.

Ραντεβού την άλλη Κυριακή στις επαναληπτικές...

Να μην ξεχάσω, εκλέχτηκε από τον πρωτο γύρο για τέταρτη συνεχόμενη περίοδο δήμαρχος Αστυπάλαιας ο σεμνός και εργατικός Πανορμίτης Κονταράτος...

Γεια σου ΠΑΝΟΡΜΙΤΗ...

ΑΡΡΩΣΤΗΣΑ

2010-11-02T22:52:00.000+02:00

Με επισκεφθηκε από χτες, η γνωστή ίωση που ταλαιπωρεί πολύ κόσμο.
Περιμένω την επίσκεψη κατάλληλης νοσοκόμας για να γίνω καλά...

BE STUPID

2010-10-28T19:08:00.001+03:00

Αισθανομαι πως είμαι βλάκας.
Τελείως μα τελείως βλάκας.

Κι όμως οι βλάκες, έχουν κότσια, διακινδυνεύουν συνεχώς, είναι γενναίοι και ζούνε τις ιστορίες τους. Κουβαλάνε πάνω τους μια λάμψη ξεχωριστή, σε τελική ανάλυση.

Εγώ δεν είμαι σαν κι αυτούς.
Δεν έχω φορέσει ποτέ στη ζωή μου ρούχα της συλλογής DIESEL.
Γι αυτό είμαι ένας σκέτος βλάκας.
Ενας βλάκας και μισός...

ΣΤΙΣ ΜΠΥΡΑΡΙΕΣ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ

2010-10-23T23:41:00.001+03:00

Η Ξάνθη είναι μια πολύ ζωντανή πόλη. Μια πόλη που δε βολεύεται στην επαρχιακή της ακινησία και ψάχνεται συνέχεια. Ευχάριστη έκπληξη οι μπυραρίες της. Το ΑΠΕΝΑΝΤΙι στην Παλιά Πόλη και το BEER HOUSE, που άνοιξε πρόσφατα και δεύτερο αδερφάκι, τεράστιο, δίπλα στο ξενοδοχείο Ελισσώ-Ξενία. Τις επισκέφθηκα και τις δύο αυτή την εβδομάδα και εντυπωσιάστηκα. Ζεστή ατμόσφαιρα ξύλου, διακόσμηση σχετική με τις μπύρες και πάρα πολλές ετικέτες. Γνώρισα και δοκίμασα καπνιστή μπύρα weiss, την SCHLENKERLA, πραγματική αποκάλυψη. Αλλά και η VITUS single bock εξαιρετική. Και το κυριότερο, δεν τις βρίσκεις στο super-market.

Επινα μόνος μου . Δεν έρχεσαι μαζί μου πλέον. Αλλωστε ποτέ δεν προτιμούσες μπύρα...

LICK THE ASSHOLE, GET THE SNAPSHOT

2010-10-17T12:16:00.002+03:00

Ηδη πρέπει να γίνεται.

Συνωστισμός στη δάσημη πλέον φωτογραφία με την κωλοτρυπίδα.

Οι φανατικοί φιλότεχνοι προτείνουν τη γλώσσα τους ωσάν να επρόκειτο να τη γλύψουν , και η αεικίνητος φωτογράφος τους αποθανατίζει αστραπιαία. Αυτόματα, δημιουργείται μια σειρά νέων διαδραστικών φωτογραφιών, κάτι σαν έκθεση μέσα στην έκθεση.

Υ.Γ. Το μαγαζί προσφέρει και πολύ νόστιμους μεζέδες, που αργούν λίγο, αφού μαγειρεύονται επιτόπου, ωστε να βρείτε χρόνο να θαυμάσετε την έκθεση...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΦΑΣΗΣ

2010-10-14T23:09:00.001+03:00

Πολλοί άντρες είναι σκληροί, κάποιοι άλλοι είναι τρυφεροί κι ευάλωτοι. Οι γυναίκες γελάνε μαζί τους, όταν αυτοί καίγονται πραγματικά απ΄την αγάπη. Λένε τη λατρεία τους καψούρα, μιλάνε λαϊκά και πάντα, απέχουν μόνον ένα μόριο πριν απ΄το θάνατο. Πίνουν στα μπαρ χαμένοι στους απαγορευμένους έρωτες, που μένουν ανικανοποίητοι τις περισσότερες φορές . Εναν αλήτη ποιος τον μετράει...

Αυτός όμως,

Θα βρίσκεται για πάντα,

στην αθωότητα

της γειτονιάς

των παιδικών μας χρόνων.

ΟΠΩΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

2010-10-09T15:11:00.000+03:00

Δεν ξέρω που βρέθηκαν τα άλλα φρούτα, όμως τα μανταρίνια που τρώει ο Καρπουζοκέφαλος είναι από τον κήπο μας. Αλήθεια λέω, παρακολούθησα το γύρισμα. Η αρχαία μανταρινιά που επιμένει να καρποφορεί ακόμα. Χρόνια ολόκληρα τα σνομπάριζα, γιατί έχουνε πολλά κουκούτσια. Είναι γλυκά και χωρίς φυτοφάρμακα, θα τα έλεγα βιολογικά αν δε βρίσκονταν στο κέντρο της Αθήνας. Υπάρχουν ακόμα δύο λέμονιές και μία με γκρέηπ-φρούτ στο πίσω μέρος του σπιτιού, ομως δεν ασχολήθηκε μαζί τους ο Παναγιωτόπουλος.

Αναφέρομαι βέβαια στην ταινία " Τα οπωροφόρα της Αθήνας " που παίζεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους. Κατά περίεργο τρόπο την επαίνεσαν ομόφωνα όλοι οι κριτικοί. Την είδα χθες στο Αθήναιον και λυπάμαι που θα το πω, ήταν μια πλήρης απογοήτευση. Ακόμα και στις φωτογραφίες που δημοσιεύονται για διαφήμηση, φρούτα δεν υπάρχουν. Δεν θέλω να επηρεάσω περισσότερο οποιον καλοπροαίρετο προγραμματίζει να τη δει, θα πω τη γνώμη μου με λεπτομέρειες στα σχόλια, αν κάποιος από σας ανοίξει το χορό. Αν ήμουνα στη θέση του Καρπουζοκέφαλου, θάπεφτα με τα μούτρα στα φρούτα στο γνωστό μανάβικο της πλατείας Κολωνακίου κι ας με πήγαιναν μετά στο τμήμα για τα περεταίρω...

ΤΑΞΙΔΙΑΡΑ ΨΥΧΗ

2010-10-05T13:19:00.001+03:00

Με τον Γιάννη Αγγελάκα είμαστε συνομήλικοι. Για την ακρίβεια, γεννημένοι την ίδια χρονιά. Τον ανακάλυψα μεγάλος, από τις Τρύπες, τη δεκαετία του 90. Μόλις άκουσα την εισαγωγή και τους πρώτους στίχους από το τραγούδι "Εδώ δε φτάνουν οι κατάρες, δεν πιάνουν οι ευχές " , είπα μέσα μου, εδώ, κάτι γίνεται, κάτι σημαντικό. Από τότε παρακολουθώ την πορεία του, σχεδόν είκοσι χρόνια. Οι Τρύπες ήταν για μένα το απόλυτο ροκ συγκρότημα, καθαρά ελληνικό, που στις συναυλίες του συμμετείχα ολοκληρωτικά. Αισθάνομαι πολύ τυχερός για αυτό.

Ο Αγγελάκας βέβαια συνέχισε και μετά τη διάλυση του συγκροτήματος. Ενα δρόμο δύσκολο, απροσδόκητο και αντιεμπορικό. Δε θα ξεχάσω την πρώτη φορά που άκουσα τα νέα του τραγούδια με τους Επισκέπτες, πόσο αμήχανα αισθάνθηκα στο άκουσμα του νέου ήχου, ενώ περίμενα ν΄ ακούσω κάτι σαν Τρύπες. Αλλά και πριν από ένα μήνα στην Ελευσίνα, στη συναυλία με το Βελιώτη, παρότι προετοιμασμένος και εξοικειωμένος με τον ήχο τους, δε διασκέδασα. Ηταν όμως εμπειρία μοναδική. Ο Βελιώτης είναι μάγος στο βιολοντσέλλο. Βέβαια εκεί συνέβησαν αρκετά παρατράγουδα, το κοινό αιφνιδιάστηκε, δυσανασχέτησε, άρχισε να μουρμουρίζει δυνατά, σε μια καθαρά ακουστική συναυλία. Ο Αγγελάκας ψύχραιμος, στην αρχή τους πρότεινε να φύγουνε και να πάνε στην παραλία και μετά τους έστειλε κυριολεκτικά στο διάολο. Το πρόγραμμα τελείωσε μόνο με μας, τους φανατικούς ακροατές, ενώ λυπήθηκα πραγματικά όσους στέκονταν όρθιοι μπροστά στη σκηνή, γιατί δεν τους δόθηκε η ευκαιρία ούτε σε ένα τραγούδι, όχι να χορέψουν, αλλά ουτε απλά να κουνηθούν. Τελείως διαφορετικό πρόγραμμα από το Rock Wave στη Μαλακάσα, όπου είχε συνεπάρει τα πλήθη με τον Σαδίκη. Akanonisti, Ourbax, θυμάστε ?

Ετσι είναι ο Αγγελάκας. Ταξιδιάρα ψυχή, όπως τον περιγράφει η εξαιρετική ταινία της Αγγελικής Αριστομενοπούλου που την είδα χτες και σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Και δεν μπορώ να κρύψω τη συγκίνηση μου, όταν η μικρή μου κόρη ακούει στο i-pod και χτυπιέται

Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς

Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα

δεν χωράς πουθενά δεν χωράς πουθενά

πουθενά

.......

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΚΟΥΖΕΛΗΣ

2010-10-01T10:46:00.000+03:00

Ητανε τόσο φτωχός που έτρωγε μόνο κουκιά και μπιζέλια.

Πήγε στην Κωνσταντινούπολη να σπουδάσει μουσική, όμως πολυ γρήγορα ο αυτοκράτορας τον διορίζει αρχιμουσικό των αυτοκρατορικών ψαλτών. Σα να μην έφτανε αυτό, ήθελε και να τον παντρέψει. Αυτός με τη δικαιολογία ότι πάει να πάρει την ευχή της μάνας του, τόσκασε μακριά και βρέθηκε μοναχός στο Αγιονόρος. Εκεί τον βάλανε να βόσκει τους τράγους, όμως οι τράγοι μέναν νηστικοί, γιατί όταν τον άκουγαν να τραγουδάει ξέχναγαν την πείνα τους. Η ταυτοτητά του αποκαλύφθηκε, όταν άρχισε να ανησυχεί ο ηγούμενος που οι τράγοι είχαν αδυνατίσει.

Τον αποκαλούσαν αγγελόφωνο, καλλικέλαδο και Μαΐστωρα της μουσικής
Μια νύχτα μετά τον Άκάθιστο Υμνο αποκοιμηθηκε στο στασίδι και είδε όνειρα φοβερά και υπέροχα.

Το λεγόμενο Μέγα Ίσον της Παπαδικής, τον κυκλικό Μέγιστο Τροχό της μουσικής, ο οποίος έχει γύρω του άλλους τέσσερις μικρότερους Τροχούς, από τους οποίους οι δύο, πάνω δεξιά και αριστερά, oι άλλοι δύο κάτω. Κάθε ένας κύκλος παριστάνει την πλαγίαν πτώσιν ενός εκάστου πλαγίου ήχου προς τον εαυτού κύριο ήχο. Παρασημαντική σε αλληλουάρια, πολυελέους, δοχές, καλοφωνικούς ειρμούς, πασαπνοάρια και πολλά άλλα.

Οταν ξύπνησε βρήκε στο χέρι του ένα χρυσό νόμισμα, δώρο της Παναγίας. Κράτησαν το μισό για ενθύμιο και το άλλο μισό το στείλανε στη Ρωσία, ποιος ξέρει γιατί.

ΠΕΡΙ ΝΕΚΡΟΝΑΥΤΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ...

2010-09-28T22:07:00.000+03:00

Το μανιφέστο της Διεθνούς Νεκροναυτικής Εταιρείας IMS που δημοσίευσα στην προηγούμενη ανάρτηση, είναι φιλόδοξο, επεκτατικό και έντονα αισιόδοξο. Οπως θα έπρεπε να είναι κάθε μανιφέστο που σέβεται τον εαυτό του. Αντίθετα, ένα από τα εξέχοντα μέλη της εταιρείας, ο άγγλος φιλόσοφος Simon Critchley, είναι ιδιαίτερα συγκρατημένος. Γράφει λοιπόν μεταξύ των άλλων στον πρόλογο του βιβλίου του για τους νεκρούς φιλόσοφους :

Το ιδεώδες ωστόσο του φιλοσοφημένου θανάτου, επειδή αντίκειται στη μεθυσμένη επιθυμία μας να υπεκφεύγουμε και να δραπετεύουμε, είναι ικανό να μας επαναφέρει στη νηφαλιότητα και να μας προσδίδει ψυχραιμία. Οπως γράφει ο Κικέρωνας "το φιλοσοφείν δεν είναι παρά μελέτη θανάτου ". Κύριο μέλημα της φιλοσοφίας κατά την πεποίθηση αυτή, είναι να μας προετοιμάζει για το θάνατο, να μας καταρτίζει θα έλεγα, και να καλλιεργεί μέσα μας μια στάση προς το πεπερασμένο της ύπαρξης μας η οποία θα αντικρύζει κατάματα-και μάλιστα αφ΄υψηλού- τον τρόμο της εκμηδένισης, χωρίς να επαγγέλεται κάποιο επέκεινα, μια μετά θάνατον ζωή.

Φιλοσοφείν λοιπόν είναι το να μάθαίνεις να γεύεσαι διαρκώς το θάνατο, στα λόγια που λες, στην τροφή που τρώς, στο ποτό που σιγοπίνεις. Και μόνο έτσι ενδέχεται να γίνει μια αρχή, ώστε να μπορέσουμε κάποτε να αντισταθούμε στον τρόμο της εκμηδένισης. Γιατί τελικά ο φόβος του θανάτου μας υποδουλώνει και μας εξωθεί, άλλους στην προσωρινή λήθη και άλλους στη λαχτάρα της αθανασίας. Οπως γράφει ο Μονταίν : "Όποιος έμαθε να πεθαίνει, ξέμαθε να είναι δούλος". Πρόκειται για συγκλονιστικό συμπέρασμα. Σημαίνει ότι η προπαρασκευή για το θάνατο δεν είναι τίποτα λιγότερο από προμελέτη ελευθερίας. Οσοι δηλαδή επιζητούμε να αποφύγουμε το θάνατο, παραμένουμε ανελεύθεροι και τρέχουμε να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας. Η απάρνηση του θανάτου είναι μίσος για τον εαυτό.

Η φιλοσοφία λοιπόν προσφέρει τη σύνεση που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε το θάνατο.

Ο ΝΕΚΡΟΝΑΥΤΗΣ

2010-09-26T23:10:00.001+03:00

We, the First Committee of the International Necronautical Society, declare the following:-

1.That death is a type of space, which we intend to map, enter, colonize and, eventually, inhabit.
2. That there is no beauty without death, its immanence. We shall sing death's beauty - that is, beauty.

3. That we shall take it upon us, as our task, to bring death out into the world. We will chart all its forms and media: in literature and art, where it is most apparent; also in science and culture, where it lurks submerged but no less potent for the obfuscation. We shall attempt to tap into its frequencies - by radio, the Internet and all sites where its processes and avatars are active. In the quotidian, to no smaller a degree, death moves: in traffic accidents both realized and narrowly avoided; in hearses and undertakers' shops, in florists' wreaths, in butchers' fridges and in dustbins of decaying produce. Death moves in our apartments, through our television screens, the wires and plumbing in our walls, our dreams. Our very bodies are no more than vehicles carrying us ineluctably towards death. We are all necronauts, always, already.

4. Our ultimate aim shall be the construction of a craft that will convey us into death in such a way that we may, if not live, then at least persist. With famine, war, disease and asteroid impact threatening to greatly speed up the universal passage towards oblivion, mankind's sole chance of survival lies in its ability, as yet unsynthesized, to die in new, imaginative ways. Let us deliver ourselves over utterly to death, not in desperation but rigorously, creatively, eyes and mouths wide open so that they may be filled from the deep wells of the Unknown.

Είμουνα τόσα χρόνια νεκροναύτης και δεν το είχα καταλάβει !

Σύντροφοι νεκροναύτες συνταξιδιώτες

η περιπέτεια έχει ήδη ξεκινήσει...

DUDUK

2010-09-22T22:53:00.000+03:00

Πατήστε click στο play, περιμένετε λίγο και μετά αφεθείτε στον ήχο του...

Create a playlist at MixPod.com

Αφήστε το να σας ταξιδέψει στην Αρμενία, στα υψίπεδα ανάμεσα στα βουνά του Ταύρου και του Καύκασου. Είναι η έκφραση της ψυχής ενός λαού, που βίωσε σκληρά την απώλεια, τη θλίψη αλλά και την ελπίδα. Μοιάζει με φύσημα δροσερού αέρα, που χαλαρώνει το σώμα και το μυαλό και σε ανεβάζει στον ουρανό...

Το duduk είναι πνευστό όργανο, ένα είδος φλογέρας με χαρακτηριστικό ήχο. Κατασκευάζεται κυρίως από ξύλο βερυκοκιάς, δέντρο με μυθική καταγωγή από το όρος Αραράτ. Εχει οχτώ τρύπες στο πλάι και δύο ακόμα στο πίσω μέρος. Κουρδίζεται με τη βοήθεια ενός κινητού δακτυλίου. Η κλίμακα του περιορίζεται σε μία μόνον οκτάβα. Ο Djivan Gasparyan είναι ο πιο διάσημος οργανοπαίκτης, που τον ακούτε ήδη να παίζει...

ΧΑΘΗΚΑΜΕ ?

2010-09-19T12:50:00.000+03:00

...μόνο λίγο

καιρό ξαποσταίνει

και ξανά

μαλακία

τραβά

στραβά

και ξανά

μαλακία τραβά...

ΟΝΕΙΡΑ ΠΑΛΙ...

2010-09-12T19:19:00.001+03:00

Το όνειρο της προηγούμενης ανάρτησης το σταμάτησα μόνος μου, όταν αναρωτήθηκα πως ήταν δυνατόν να το διαπεράσει μια μουσική απ΄την πραγματικότητα. Στην καθημερινότητα μου όμως ο δράστης είναι άλλος. Αυτός που κόβει τα όνειρα στη μέση. Αυτός που τα σταματάει αλύπητα πριν φτάσουν στο βαθύτερο τους μήκος. Ποιος είναι ? Πολύ απλά το ξυπνητήρι. Εχω μιλήσει για το πρωινό μου ξύπνημα, το καθημερινό. Εκτός απ΄όλα τ΄άλλα, μου αφήνει κι ένα μισοτελειωμένο όνειρο. Μοιάζουν με βρέφη που γεννήθηκαν πριν την ώρα τους, απότομα και κάτω από έντονη πίεση. Και τα βλέπεις μέσα στις θερμοκοιτίδες του μυαλού μου, παραμορφωμένα, μισά, με αλλοιωμένα μέλη να προσπαθουν να επιβιώσουν κάτω από τις λάμπες. Θυμίζουν έντονα τις ζωγραφιές του J.K.POTTER. Επειδή δεν έρχεται καμμία μητέρα να τα θηλάσει γίνονται επικίνδυνα. Ονειρα ενός κατώτερου κόσμου, παραμονεύουν για εκδίκηση. Μερικές φορές επιστρέφουν στον ύπνο μου για να βρουν χρόνο να μεγαλώσουν και ν΄αναπτυχθούν. Ή για να εμποδίσουν τα νέα όνειρα να ολοκληρωθούν. Παλεύουν μεταξύ τους για λίγο χώρο κι εγώ στριφογυρίζω στο κρεββάτι μου. Μπαίνει το ένα στο όνειρο του άλλου για να το μολύνει, κάτι ανάλογο με την ταινία INCEPTION. Είναι τόσο πολύπλοκο ώστε να μην είμαι σίγουρος ποτέ αν έχω ξυπνήσει τελικά. Ωσπου να δώσει το ξυπνητήρι την τελική λύση...

ΟΝΕΙΡΟ, ΙΣΩΣ...

2010-09-04T23:42:00.001+03:00

Στο ραδιόφωνο έπαιζε μια μουσική που με χαλάρωνε. Δυσκολευόμουν να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Ανθρωποι που δε γνώριζα αρχισαν να μπαίνουν στο δωμάτιο. Γυναίκες, άντρες και παιδιά. Κανένας δε με πρόσεχε. Ολοι τους χόρευαν με το ρυθμό της μουσικής. Παρασυρμένοι. Που βρέθηκαν όλοι αυτοί, σκεφτόμουνα, τι θέλουν στο δωμάτιο μου. Εμεινα ακίνητος να τους κοιτάζω στο χορό τους. Αναρωτιώμουν από που ερχόταν η μουσική. Ξάφνου θυμήθηκα το ραδιόφωνο κι άρχισα να το ψάχνω. Αμέσως όλοι εξαφανίστηκαν κι εγώ άνοιξα τα μάτια μου. Ηταν όλα στη θέση τους και η ίδια μελωδία συνέχισε ν΄ακούγεται. Η ίδια ακριβώς που χόρευαν οι άνθρωποι στο όνειρο μου. Δεν έχω καταλάβει πώς, όμως η μουσική είχε περάσει μέσα, είχε περάσει απέναντι...

ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ ΤΑΦΟΣ

2010-08-31T23:25:00.000+03:00

Αναμεσα στο Μεγάλο και το Μικρό Στενό βρηκε τη σπηλιά. Δεν ηταν μεγάλη. Μονάχα ενα ανοιγμα στο βράχο. Συνήθιζε να πηγαίνει εκεί για να ξεκουράζεται προσωρινά από το κολύμπι. Ξάπλωνε ανάσκελα για να προφυλαχτεί από τον ήλιο του μεσημεριού κι ένοιωθε την πλάτη του να τρίβεται πάνω στα βότσαλα. Πολλές φορές έκλεινε τα μάτια κι άφηνε το σώμα του ελεύθερο να αιωρείται πάνω στο νερό με τις αρθρώσεις χαλαρωμένες στα χέρια και τα πόδια. Μόνο τα μικρά ψαράκια που κολυμπούσαν δίπλα του τον δάγκωναν ελαφρά στο δέρμα, ταράζοντας προσωρινά τη ηρεμία του. Δραπέτευε απ΄το χρόνο μέσα στη γαλήνη της θάλασσας...

...πέρασε το ταχύπλοο δημιουργώντας ξαφνικά κύμα που τον έσπρωξε πιο βαθιά στη σπηλιά. Χτύπησε το κεφάλι του δυνατά σε μια μυτερή πέτρα που προεξείχε. Φάνηκε το πρόσωπο του θανάτου πίσω από τον μαύρο ίσκιο και τον έπιασε από τα χέρι. Πάνω στην επιφάνεια του νερού, αίμα ανακατωμένο με τα θολά υγρά του εγκεφάλου του, γλύφει τα βράχια...

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ

2010-08-27T16:45:00.003+03:00

Εφεραν δύο κυρίες φανουρόπιττα σήμερα στη δουλεια, θυμίζοντας μου ότι είναι του Αγίου Φανουρίου. Μια από τις δύο μάλιστα διαβεβαίωνε ότι χτες το απόγευμα στην εκκλησία γινόταν το έλα να δεις. Δεν έφτανε ο χώρος από τις πολλές φανουρόπιττες που τις είχαν πάει για να τις ευλογήσει ο παπάς. Μεγάλο σουξέ έχει ο Αγιος...

Πρέπει να ομολογήσω ότι πρόκειται για τον μοναδικό άγιο στον οποίο πιστεύω ολοκληρωτικά και με πλήρη αφοσίωση, τον θεωρώ μάλιστα και κρυφό προστάτη του ιστολογίου.. Και ξέρετε γιατί ? Για τον απλούστατο λόγο ότι είναι ο μοναδικός άγιος που δεν υπαρχει. Δεν υπάρχει στην κυριολέξία.

Πρόκειται για επινόηση του μητροπολίτη Νείλου της Ρόδου, γύρω στα 1400 με 1500. Μέχρι τότε ουδείς συγγραφέας, εκκλησιαστικός ή μη, δεν έκανε λόγο για οποιονδήποτε Φανούριο. Εως ότου σε κάτι ανασκαφές στη Ρόδο βρέθηκε εικόνα στρατιωτικού αγίου με παράπλευρες απεικονήσεις βίου και μαρτυρίων, που έμοιαζαν πολύ με αυτά του Αγίου Γεωργίου. Η επιγραφή όμως ήταν δυσανάγνωστη. Τότε ο μητροπολίτης, μόνος αυτός από όλους, με φώτιση του αγίου πνεύματος φυσικά, δήλωσε πως διάβασε στην επιγραφή της εικόνας Φανούριος, αυτός που φανερώθηκε. Ολοι αποδέχτηκαν τη θεία αποκάλυψη και χτίστηκε ναός για να τοποθετηθεί η εικόνα. Η οποία απλά κάποια στιγμή εξαφανίστηκε ανεξήγητα και φυσικά σήμερα δεν υπάρχει. Σώζονται μόνο κάποιες περιγραφές της και αντίγραφα βασισμένα στις περιγραφές.

Τη σκυτάλη αμέσως πήρε η λαϊκή φαντασία που επινόησε τη μάνα του αγίου, γυναίκα ελευθερίων ηθών με το Φανούριο νόθο. Παρά τις προσπάθειες του γιού της να τη φέρει στο δρόμο του θεού, παρέμεινε ως το τέλος αμετανόητη και λέγεται ότι πνίγηκε σ΄ένα πηγάδι. Εκτοτε βράζει στα καζάνια της κόλασης και ο Φανούριος δημιούργησε μια πίττα για να την τρώνε οι περαστικοί και να λένε "Θεός σχωρέστη μάνα του Αγίου Φανουρίου", ξεχνώντας προσωρινά ότι στον Αδη δεν υπάρχει μετάνοια.

Παράλληλα εξελίχθηκε το έθιμο να τάζεις μία πίττα στον Αγιο Φανούριο, τη φανουρόπιττα, για να σου φανερώσει κάτι που έχασες. Να σημειώθεί ότι είναι ο μόνος άγιος που ζητάει το τάμα του προκαταβολικά, προτού δεήσει να κάνει το θαύμα . Ο πωλών τοις μετρητοίς ή κάπως έτσι. Επίσης με αντίτιμο μια φανουρόπιττα, φανέρωνε στις ανύπαντρες τον άντρα που θα παντρευτούν. Μοναδική προϋπόθεση η πίττα να περιέχει εφτά ή εννέα υλικά. Οι κτηνοτρόφοι της Κρήτης τον θεωρούν προστάτη τους, πιστεύοντας ότι θα τους φανερώσει τα κλεμμένα τους αιγοπρόβατα. Στον τομέα αυτόν οι επιδόσεις του αγίου είναι πολύ χαμηλές, γιατί το αρνάκι το "κλέφτικο" θεωρείται νοστιμότερο από το νόμιμο μέχρι τις μέρες μας.

Κλείνοντας θέλω να αποτίσω φόρο τιμής στον μητροπολίτη Νείλο, ιδρυτή της επιστήμης της Ανυπαρκτολογίας, μεθοδολογία που καλλιεργεί στο έπακρο και το ταπεινό μου ιστολόγιο...

ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ 2010

2010-08-23T12:31:00.000+03:00

Το κάστρο της Αστροπαλιάς

έχει κλειδί, κλειδώνει...

Πρώτα χάθηκε το πρόσωπο και μετά το φουστάνι.
Το μαντίλι
στον άνεμο
χάθηκε
τελευταίο
σιγά
σιγά...

ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

2010-08-13T15:12:00.010+03:00

Σε πολλές εικόνες της Κοίμησης της Θεοτόκου βλέπουμε στο κάτω μέρος μια περίεργη σκηνή. Εναν άγγελο να κόβει με το σπαθί του και τα δύο χέρια ενός ανθρώπου. Στο δισδιάστατο σύμπαν της βυζαντινής ζωγραφικής, τα κομμένα χέρια μένουν στον αέρα χωρίς να πέφτουν, όπως τα καρβέλια του Θεόφιλου.

Τι συνέβη ακριβώς τότε ? Μετά το θάνατο της Παναγίας και την προετοιμασία για την ταφή της από τους μαθητές του Χριστού, ορισμένοι Ιουδαίοι αμφισβητώντας έντονα τη θεότητα της Μαρίας αλλά και την παρθενία της, προσπάθησαν να προσεγγίσουν το φέρετρο. Ενας μάλιστα από αυτούς, ο Ιεφωνίας, πιο δυναμικός από όλους, προκάλεσε τους μαθητές να ψηλαφίσει το νεκρό κορμί για να αποδειχτεί αν όντως είχε παραμείνει παρθένα. Την ίδια στιγμή, άγγελος Κυρίου , ο άρχων Μιχαήλ, κατέβηκε απ΄τον ουρανό και του΄κοψε τα χέρια του Ιεφωνία, με μια σπαθιά. Η σκηνή αυτή εικονογραφείται για παραδειγματισμό των πιστών...

Η περιέργεια και η απόπειρα τεκμηρίωσης πάντοτε ήταν εχθρική ενέργεια προς τα μυστήρια του θεού. Το δόγμα της Αμμωμης Σύλληψης του Χριστού από την Παναγία (με τον κρίνο του αρχάγγελου Γαβριήλ), εξυπηρετεί ενδεχομένως τη θεία καταγωγή του Ιησού. Η επιμονή όμως ότι και μετά τη φυσιολογική γέννα του στη Βηθλεέμ η μητέρα του παρέμεινε παρθένα, μοιάζει τελείως ακατανόητη. Ορισμένοι μάλιστα φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν ότι η Παναγία δεν πέρασε ούτε την κανονική λοχεία των 40 ημερών. Σε αμφισβήτηση θέτουν επίσης και τις αναφορές για τους αδελφούς του Ιησού, που θα πρέπει να τους συνέλαβε και να τους γέννησε με την αθρώπινη φυσιολογική διαδικασία.

Η αντίρρηση του Ιεφωνία συνεχίζεται...

ΔΙΑΚΟΠΕΣ 2010

2010-08-04T17:09:00.004+03:00

Τώρα που με διαβάζετε ταξιδεύω. Ισως και να έχω φτάσει ήδη. Φέτος κάνω κάτι για πρώτη φορά στη ζωή μου. Διακοπές στο ίδιο μέρος με πέρυσι, την Αστυπάλαια , την ίδια εποχή με την ίδια ακριβώς παρέα. Θα μείνω και στο ίδιο δωμάτιο όπως πέρυσι, Τυχαίο, δε νομίζω...

Είναι μια πρόκληση για μένα. Να δω πως θα κουμπώσουνε οι περσινές μου αναμνήσεις με το σήμερα. Ισως να βαρεθώ από τις πρώτες κι όλας μέρες. Ομως το διαφορετικό και το καινούργιο κρύβεται δίπλα μου και πρέπει να το αποκαλύψω...

ΓΑΤΑ Η ΚΥΡΙΑ

2010-07-31T10:56:00.002+03:00

Παρατηρούσα τη μικρή μου κόρη να γυρίζει τα νεογέννητα γατάκια ανάποδα, για να διαπιστώσει αν είναι αγόρια ή κορίτσια, όπως χαρακτηριστικά έλεγε.

Διαχρονικά όμως, η γάτα έχει ταυτιστεί με τη θηλυκότητα. Από τη Μπαστ, κόρη του Ρα, τη θεά-γάτα των Αιγυπτίων έως την Catwoman, όλες είναι γένους θηλυκού. Πιστός στην παράδοση και ο Νίκος Καρβέλας αλλά και για να πετύχει την ομοιοκαταληξία για το πολυπόθητο σουξέ, έγραψε " Είναι γάτα, είνα γάτα, ο κοντός με τη γραβάτα ", χωρίς αυτό να θεωρηθεί υπονοούμενο για τον αναμφισβήτητο ανδρισμό του κοντού. Την υπεράσπιση των αρσενικών γάτων που ετοιμάζονται για την ιστορική τους εξέγερση ενάντια στην γυναικογατία της ιστορίας, ανέλαβε εργολαβικά ο αγέραστος και δοκιμασμένος επαναστάτης Βασίλης Παπακωνσταντίνου με το τραγούδι του " Ο γάτος", ύμνος των συνεπών αρσενικών.

Δε θέλω να φλυαρήσω περισσότερο για τις γάτες στην τέχνη καλοκαιριάτικα. Ο υπομονετικός αναγνώστης όμως, με το laptop που δεν αποχωρίζεται ούτε στην παραλία, θα μπορούσε να ρίξει μια ματιά στην ιστορία του Gaiman " A dream of a thousand cats"

ΙΣΙΣ ΛΟΥΟΜΕΝΗ

2010-07-25T22:00:00.002+03:00

για τα πέπλα της μόνο

Την ξαναείδα πάλι σήμερα. Μέσα στην αφόρητη ζέστη του μεσημεριού. Με το ένα πόδι μπροστά, συνήθεια που την απέκτησε στην Ελλάδα, το σκέφτοταν ακόμα. Να δροσιστεί στα λουτρά του ναού της ή να ρίξει μια βουτιά στη θάλασσα εκεί δίπλα της, μάζι με χιλιάδες άλλους κολυμβητές ? Και οι θεοί διστάζουν μερικές φορές. Εψαχνε με το βλέμμα της κάπου ν΄αφήσει τα τριαντάφυλλα που κρατούσε, τρία σε κάθε χέρι. Δεν τα΄δωσε στον άνδρα που στεκόταν δίπλα της ...

Ο ναός των Αιγυπτίων θεών βρέθηκε στη Μπρέξιζα της Νέας Μάκρης το 2001. Ανακαλύφθηκαν αγάλματα της Ισιδας και του Οσιρη, ναός και βαλανείο. Πρέπει να χτίστηκε από τον Ηρώδη τον Αττικό μετά το ταξίδι του στην Αίγυπτο. Η τοποθεσία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο μικρά ποτάμια, μίμηση προφανώς του δέλτα του Νείλου. Δίπλα ακριβώς από το εκλησάκι της Αγίας Κυριακής...

ΘΕΡΙΝΟ ΣΙΝΕΜΑ 2 ΕΡΓΑ ΣΕΞ ΙΙ

2010-07-20T21:15:00.000+03:00

Με την πρώτη του ταινία το 1984, ο Νάσος Σπύρης (μετέπειτα Berto) παραλλάσσει το «Ο επιμένων ελλη-νικά», για να υπογραμμίσει την ανδρική απαίτηση για σεξουαλική επαφή «ειδικού τύπου». Ουσιαστικά χωρίς υπόθεση, το φιλμ αναλώνεται στην καταγραφή των ερωτικών δραστηριοτήτων μιας κοινότητας που κατοικείται από βοσκούς και βοσκοπούλες. Ολες οι σκηνές στο ύπαιθρο, δίπλα σε μαντριά, πάνω στο χορτάρι, μέσα στα χωράφια. Πεντακάθαρες φουστανέλες, ατσααλάκωτα ζιπούνια αλλά και ψηλοτάκουνα παπούτσια...

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ
ΜΕΡΟΣ 1 ΜΕΡΟΣ 2 ΜΕΡΟΣ 3 ΜΕΡΟΣ 4 ΜΕΡΟΣ 5

Από την αγνή επαρχία του χθες στην Αθήνα του σήμερα,

Οι τρομερές και ανώμαλες περιπέτειες του Ζαφείρη του ΤΑΞΙΤΖΗ εξoργίζουν τον συνάδελφο του Κώστα...
Σε κάθε αλλαγή βάρδιας ακούει από τον συνάδελφο απίθανες ιστορίες για το πως πηδάει Ελληνίδες της διπλανής πόρτας μέχρι μοντέλα και τουρίστριες ενώ σ' αυτόν δεν συμβένει ΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ!!!
Βέβαια δεν τον πιστεύει μέχρι που...

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ

ολη η ταινία

ΚΟΥΝΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

2010-07-18T21:22:00.000+03:00

Διαβάζω αραγμένος στην ξαπλώστρα μου μετά το μπάνιο. Για τις κατεστραμμένες φιλίες και την επώδυνη πληγή που δημιουργούν. Δεν υπάρχει πιο ηλίθιο πράγμα γράφει ο Κούντερα από το να θυσιάσεις μια φιλία στην πολιτική. Στην εποχή μας μάθαμε να υποτάσσουμε τη φιλία σ΄αυτό που αποκαλούμε πεποιθήσεις, και μάλιστα με την περηφάνεια μιας ηθικής ευθύτητας. Πεποίθηση ατελής και εφήμερη... Πατρίδα, θρησκεία, ιδεολογία, εσωτερισμός, οικολογία, ζωοφιλία... Αντίθετα με την παιδαριώδη πίστη σε μια πεποίθηση, η πίστη σ΄ένα φίλο είναι αρετή, ίσως η μοναδική, η ύστατη. Στο βιβλίο των αρχαίων Ελληνικών της εποχής μου η πρώτη φράση του πρώτου κειμένου ξεκινούσε ακριβώς έτσι "πιστεύω τω φίλω "...

Το μπαλάκι από τις ρακέτες που παίζουν οι κόρες μου πέφτει πάνω μου και μου κόβει τη συνέχεια. Γυρίζω τα μάτια μου στους λουόμενους και τα γυμνά τους σώματα...

Ως πιο βαθμό παραμόρφωσης εξακολουθεί να παραμένει ένα άτομο ο εαυτός του ?

Ως πιο βαθμό παραμόρφωσης παραμένει αγαπημένο πλάσμα ένα αγαπημένο πλάσμα ?

Πόσο καιρό παραμένει αναγνωρίσιμο ένα αγαπημένο πρόσωπο που απομακρύνεται μέσα στην αρρώστεια , μέσα στην τρέλα, μέσα στο μίσος, μέσα στο θάνατο ?

όλα τα έντονα από το βιβλίο του ΜΙΛΑΝ ΚΟΥΝΤΕΡΑ "ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ"

ANIMAL INSTICT

2010-07-15T01:03:00.000+03:00

Χαλάλι η αφόρητη ζέστη και η κουφόβραση στο θέατρο Βράχων του ΒΎΡΩΝΑ. Επικρατούσαν συνθήκες θερμοκηπίου. Ομως οι CRANBERRIES ήταν καταπληκτικοί. Η Dolores γέμιζε τη σκηνή, με θαυμάσια κίνηση στους γοφούς και το αριστερό χέρι, Στο δεξί κρατούσε το μικρόφωνο, Εχει κάνει και τέσσερα παιδιά μην το ξεχνάμε. Τα τραγούδια τους, επιτυχίες που αντεξαν στο χρόνο...

Κάποια στιγμή ξαφνικά στη συναυλία, τη θυμήθηκα που μου τραγουδούσε...

So take my hands and come with me

We will change reality
So take my hands and we will pray
They won't take you away
They will never make me cry, no
They will never make me die

Είχε και τα γενέθλια της πριν από δύο μέρες...

Ακατάσχετη νοσταλγία...

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΟΪΦ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ...

2010-07-10T11:02:00.002+03:00

Ητανε το ιδανικό ξεκίνημα. Εκαναν οι Ολλανδοί τη σέντρα και ο Κρόιφ μπήκε γρήγορα στην περιοχή των Γερμανών. Ανατροπή από τον Φογκτς και πέναλτυ. Το εκτέλεσε ο Νέεσκενς με τον πιο ταπεινωτικό τρόπο. Η μπάλα ψηλά στο κέντρο της εστίας και ο τερματοφύλακας ξεγελασμένος σε μια γωνία. Ενα - μηδέν με το καλημέρα, χωρίς οι Γερμανοί να έχουν ακουμπήσει καν τη μπάλα. Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλου 1974...

Είχανε φτάσει σε ασύλληπτο ύψος απόδοσης και επιτυχίας. Ομως αυτό μπορεί να θεωρήθηκε και Υβρις. Αλαζονική συμπεριφορά. Θάμπωσαν τα μάτια τους από το φως και καταστράφηκαν τα φτερά τους .Μόνο σαν τιμωρία άνωθεν μπορεί να το εξηγήσει κανείς. Δέχονται δύο γκόλ στο ημίχρονο και χάνουνε στον τελικό με δύο - ένα, χωρίς να καταφέρουν ν΄αντιδράσουν. Παγιδευμένοι στην ίδια τους την τέχνη. Φύγανε από το γήπεδο νικημένοι, σαν πεπτωκότες άγγελοι, ωραίοι ακόμα μέσα στην συντριβή τους...

Από τότε μέχρι σήμερα, ένας γύπας έρχεται κρυφά κάθε νύχτα και ταράζει τον ύπνο του Γιόχαν Κρόιφ. Αμετανόητος ηγέτης αυτής της ομάδας και ικανός να μεταμορφώνει με τις κινήσεις του το απλό παιχνίδι σε ανάμνηση του ουρανού.

Ισως αύριο να λήξει το μαρτύριο του...
Ισως και όχι...
Αλλά μέχρι πότε θα βασανίζεται για την ανατροπή της ισορροπίας ?

ZIZOU

2010-07-06T16:48:00.000+03:00

Πως φαίνεται η απουσία του τέτοιες μέρες...
Μακάρι να΄παιζε ακόμα...

ΠΟΙΟΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ?

2010-06-27T21:20:00.000+03:00

Είδα για πρώτη φορά Παγκόσμιο Κύπελλο το 1970 στο Μεξικό. Τους αγώνες Αγγλία-Γερμανία 2-3 στην παράταση, Ιταλία-Γερμανία 4-3 πάλι στην παράταση και φυσικά τον τελικό Βραζιλία-Ιταλία 4-1. Αλησμόνητα παιχνίδια στο καφενείο της γειτονιάς που είχε τη μοναδική τηλεόραση, ασπρόμαυρη τότε. Και την επόμενη μέρα στις αλάνες που παίζαμε μπάλλα, είχαμε όλοι βραζιλιάνικα παρατσούκλια, Ζαϊρζίνιο, Ριβελίνο, Τοστάο, Γκέρσον, Κάρλος Αλμπέρτο. Εκτός από Πελέ βεβαίως...

Το τρόπαιο για την τρίτη νίκη της Βραζιλίας ήταν η τιμή να κρατήσει το χρυσό κύπελλο Jules-Rimet για πάντα δικό της.

Σιγά σιγά μεγαλώσαμε όλοι, το ποδόσφαιρο άλλαξε δραματικά, έγινε αθλητικό και δυνατό χάνοντας τη φαντασία του. Κάποιοι λέγανε πως η Βραζιλία του 70 θα έχανε από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, γιατί οι παίχτες του τρέχουνε περισσότερο και έχουνε φυσική κατάσταση. Και ξαφνικά το 1983 μάθαμε πως χάθηκε το κύπελλο Jules-Rimet από τα γραφεία της βραζιλιάνικης Ομοσπονδίας. Δεν ξαναβρέθηκε ποτέ από τότε, κάποιοι λένε πως οι κλέφτες το έλιωσαν για να πουλήσουν το χρυσάφι του. Δεν αποκλείεται βέβαια να βρίσκεται κρυμμένο στην προθήκη κάποιου πλούσιου συλλέκτη.

Ποιος έκλεψε το Κύπελλο ?

Αυτός που έκλεψε την παιδική μας ηλικία και τις αναμνήσεις μας, στιγμές ονείρου και μαγείας παδοσφαιρικής.

Ενας βραζιλιάνος το΄κανε, ο Εντσον Αράντες ντο Νασιμέντο...

ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

2010-06-21T13:37:00.005+03:00

Βαφτιστή μου κι άγιε Κλήδονα
βάλε μέλι στ' αγριοκύδωνα

Βαφτιστή μου καμηλιέρη μου
πες μου τώρα για το ταίρι μου

Βαφτιστή μου και Σωτήρα μου
πες μου πάλι για τη μοίρα μου.

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

Απόψε θέλω να ξεφύγω. Θερινό ηλιοστάσιο, μεγαλύτερη μέρα του καλοκαιριού, μικρότερη νύχτα του χρόνου. Κάποια στιγμή τα μεσάνυχτα θα βγουν τα ξωτικά. Από τη σκηνή του Shakespeare και τις σελίδες των Gaiman-Vess. Ο βασιλιάς Oberon, η βασίλισσα Titania, ο σκανδαλιάρης Puck ντυμένος αη γιάννης βαφτιστής και η παρέα τους για να αναστατώσουν λίγο τη ζωή μου.Και μετά θ΄ανάψουνε μεγάλες φωτιές, να κάψουν τα στεφάνια της πρωτομαγιάς. Κι όταν η φλόγα σβήσει πια, πάνω στη στάχτη θα δούνε το μέλλον μου.
Πέρασε κι όλας ένας χρόνος από πέρυσι....

Ποιος άγγελος με ξύπνησε κι είδα ξαφνικά το γάιδαρο στον καθρέφτη ?

DATURA ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΜΟΥ

2010-06-19T13:25:00.000+03:00

Το άνθος ανοίγει το σούρουπο, κρατάει όλη τη νύχτα και κάποια στιγμή μαραίνεται και κλείνει από τον δυνατό ήλιο του μεσημεριού. Μέσος χρόνος ζωής μία ημέρα...

Εχει ένα πολύ όμορφο διακριτικό άρωμα...

Κάποιοι το λένε διαβολόχορτο ή σάλπιγγα του διαβόλου...

Οι σπόροι του έχουν παραισθησιογόνες ιδιότητες, γνωστές από παλιά...

Κάτι ξέρει και η Tori Amos σχετικά...

Και μια τελείως διαφορετική προσέγγιση (εδώ)...

ΓΑΜΗΛΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ

2010-06-15T22:34:00.002+03:00

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠ0ΚΑΛΥΨΕΙΣ !

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΜΟ ΤΗΣ ΧΟΥΡΣΑΛΑ

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΟΥ ΤΗΣ ΜΕΝΕΓΑΚΗ

ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΘΡΥΛΙΚΟ ΑΒΕΡΩΦ...

Η νύφη πάντως, πιστή στα εθνικά ιδεώδη και τις θυσίες του γένους, αρνήθηκε ν΄ανέβει στο καράβι. Εκανε κι ένα ψοφόκρυο Δεκέμβρη μήνα. Φωτογραφήθηκε πάντως με θέα τη γαλανολεύκη...

Ο γαμπρός με τον κουμπάρο δε δίστασαν ούτε λεπτό. Ανέβηκαν τη σκάλα και έγιναν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν το ιστορικό καράβι για να γιορτάσουν το γάμο...

Ο κουμπάρος, ο αφανής ναύτης και ο γαμπρός...

Συνέβη 26-12-1989 επί οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα με κομμουνιστές υπουργούς...
Για τον κουμπάρο δες εδώ και εδώ ...
Για το γαμπρό παντού...

ΟΤΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΤΩΡΑ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ...

2010-06-13T16:31:00.001+03:00

Οταν με ρωτάνε "Τι κάνεις ?" τους απαντώ

" Προσπαθώ ν΄αφομοιώσω τις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω και μέσα μου "

Η γριά της φωτογραφίας μπορεί να είναι πεθαμένη τώρα, τα μυρωδικά της έχουν ήδη ξεραθεί. Το μωρό που ήταν στο καρότσι της μεγάλωσε.Μόνο λιγάκι άρωμα λεβάντας ίσως έχει απομείνει κάθε φορά που βγαζεις ρούχα απ΄τη ντουλάπα. Παλιό λιμάνι της Μασσαλίας και το μπαρ REGINA άφαντο...

Στην ξενοιασιά της κυριακάτικης εκδρομής ένα τραγουδι στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου

Εσύ όπου να πας, σ' όποιο ταξίδι,
σε λάθος στάση θα κατεβείς.

Μένω μόνος με την αναπνοή μου. Αργησα πολύ να την ανακαλύψω. Να μελετήσω τις μυστικές της διαδρομές. Αυτή τουλάχιστον παραμένει αναλλοίωτη. Οσο κυκλοφορεί μες στο κορμί μου...

Απόλαυσε αυτό που κερδίζεις...

ΤΟ ΚΑΨΙΜΟ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

2010-06-09T23:36:00.001+03:00

Περιπλανώμενος χιλιάδες χρόνια το είχε συνηθίσει. Οταν έφτανε το Πάσχα των Χριστιανών, τον κρεμούσαν ανάποδα από ένα δέντρο, άνοιγαν το σώμα του και το παραγέμιζαν με άχυρα. Καμμιά φορά χώνανε μέσα και λίγο μπαρούτι. Κατόπιν του΄βαζαν φωτιά να τον τιμωρήσουν για φιλαργυρία, προδοσία και θεοκτονία. Τους είχε συνηθίσει και κατάφερνε να ξεφεύγει επιδέξια την τελευταία στιγμή αφήνοντας στη θέση του ένα παραγεμισμένο τσουβάλι που λαμπάδιαζε μέσα στη νύχτα. Το ίδιο πράγμα κάθε χρόνο, τους έμαθε καλά και μπορούσε να τους ξεγελάσει. Για να συνεχίσει την περιπλάνηση του.

Ομως κάποια στιγμή τον κυνήγησαν άνθρωποι διαφορετικοί. Πίστευαν σε παλιούς θεούς και μύθους, όμως ήταν μεθοδικοί κι οργανωμένοι. Τον έπιασαν αιφνιδιστικά, του φόρεσαν το κίτρινο άστρο για να ξεχωρίζει, τον πήγαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τον εξόντωσαν συστηματικά σε θαλάμους αερίων. Δε μπόρεσε να γλυτώσει.

Και μετά στον άλλο κόσμο, βρέθηκε στην ισλαμική κόλαση, τη Γιωχανά,αυτός ένας άπιστος, ένας καφίρ. Ο δαίμονας Μααλίκ, υπηρέτης του Ιμπλίς, άρχοντα της κόλασης, τον παρέλαβε με τους 18 φρουρούς που είχε στην εξουσία του, τα ζαμανίγια. Πρώτα τον έριχναν στη φωτιά και τον έλουζαν με ζεματιστό νερό και μετά τον πήγαιναν στην κατεψυγμένη ζώνη. Και ξανά στις φλόγες και ξανά στους πάγους. Συνέχεια.

Δεν κατάλαβε πως μπόρεσε να δραπετεύσει. Αν το πέτυχε μόνος του ή τον βοήθησαν άγνωστοι του προστάτες. Δεν ήξερε καλά καλά αν ήταν ζωντανός ή βρυκόλακας. Γύρισε πίσω στη γη των προγόνων του που τη βρήκε γεμάτη μουσουλμάνους κατοίκους, Και ξέσπασε πάνω τους να εκδικηθεί για όσα είχε τραβήξει...

Πικραμένος ο ποιητής, προφητεύει πότε θα συμφιλιωθούν μεταξύ τους οι δύο λαοί. Οταν ο ορεινός Πολύγυρος γίνει λιμάνι κατασκότεινο. Κι όταν τα Κανάρια νησιά ταξιδέψουνε και βρεθούν στον Εύξεινο Πόντο...

ΣΠΙΤΙ ΑΠΟ ΠΑΛΕΤΕΣ

2010-06-04T17:33:00.000+03:00

Warmth , smooth flowing ambiance,
fruitful explosions of candescent dreams,
working pallets of experience.

MYSTIC RAYNE

Ο Κακός Λύκος χτύπησε την πόρτα του σπιτιού της. "Ανοιξε μου να μπω". Αυτή αποκρίθηκε "Αποκλείεται" . Και ο Λύκος είπε " Θα ρουφήξω, θα φυσήξω και θα σου το γκρεμίσω" . Πραγματικά, ρούφηξε, φύσηξε αλλά δεν το γκρέμισε. Πέρασε ο αέρας ανάμεσα από τ΄ανοίγματα των παλετών κι αποδυναμώθηκε...

ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

2010-05-29T16:57:00.002+03:00

Μόλις επέστρεψα από μια συζήτηση με φίλους καλούς. Το θέμα της, πως θα ξεφύγουμε, ατομικά πλέον, από την κρίση. Καποιοι το σκέφτονται στα σοβαρά να πάρουν τα λεφτά τους και να φύγουν από τη χώρα. Στην Αίγυπτο ή το Μαρόκο η ζωή είναι φτηνή και το ευρώ μετράει. Στην Ολλανδία ή τη Δανία η κρίση θα χτυπήσει ελάχιστα και οι κοινωνίες τους είναι οργανωμένες φροντίζοντας τους αδύνατους. Κάποιος ανέφερε και τον Καναδά, μια χώρα φιλική που ελάχιστα ακούγεται στις ειδήσεις, με αξιόλογη ελληνική κοινότητα για να μη νοιώθεις ξένος...Θυμήθηκα ξαφνικά ένα ξεχασμένο, παλιομοδίτικο ποίημα του Ρίτσου. Με λέξεις και εικόνες, οικείες στις περασμένες γενιές. Αυτούς τους ανθρώπους που πέρασαν κατοχή και πείνα, στερήσεις και πολέμους κι όμως άντεξαν. Οσοι είναι ακόμα στη ζωή, περιγελούν και οικτίρουν τη σημερινή μας αδυναμία να υπομείνουμε ευκολώτερες καταστάσεις.

Ισως μια επαναπροσέγγιση με το ήθος των γονιών μας, το ήθος μιας άλλης εποχής, όπως περιγράφεται και στο ποίημα, να ήταν η λύση στο αδιέξοδο και τη φυγή. Μια επιστροφή από το περιττό στο ικανό. Θα τα καταφέρουμε ?

Παραθέτω ολόκληρο το ποίημα...

Η ΠΑΤΡΙΔΑ
Να φύγουμε-είπανε-δε νταγιαντιέται πια τούτη η μιζέρια
ο κακός θάνατος δε νταγιαντιέται. Και που θ΄αφήσουμε τους πεθαμένους,
τα κόκκαλα, τα σταμνιά, την καμπάνα ? Αϊ, ο ίσκιος της ελιάς το μεσημέρι
τ΄αμπελάκι κατάγναντα στο πέλαγο, τα βατράχια τη νύχτα.
Πονιέται αυτό το χώμα. Και ποιος θα διαφεντέψει
το σκυλί, το σπουργίτι, τ΄αλώνι ? Κείνο το πέτρινο χέρι
κομμένο από τον αγκώνα- τι να σου κάνει ? Το καπίστρι
γερά το κρατάει, -μα την αξίνα, το κλαδευτήρι , το φτυάρι ?
Κι αν πάρει ο αγέρας τ΄άχυρο ? Κι αν οι αντίχριστοι ξεθάψουν
την καραμπίνα απ΄τ΄αχούρι ?- πού να πεις πια πατρίδα ?
Κάτσαν στο χώμα βγάλαν τα παπούτσια τους λύσαν
τους κόμπους της πετσέτας φάγαν το ψωμί τους. Και τα ψίχουλα
τα μάζεψαν ένα ένα, τα΄βαλαν στην ασπρη πέτρα
να βρει το μωρουδέλι χελιδόνι, μην ψοφήσει. Κάναν το σταυρό τους. Δε φύγαν.

ΜΑΤΑΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

2010-05-26T23:41:00.003+03:00

Αυτός ο ίδιος κόσμος * αυτός ο κόσμος είναι

Κύμβαλο κύμβαλο * και μάταιο γέλιο μακρινό!

ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ "ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ"

Αρχές του εικοστού αιώνα στο χωριό Μηλιές του Πηλίου. Απόκριες. Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ ντύθηκε Μεγαλέξαντρος με σπαθί, κοντάρι και περικεφαλαία. Εκανε και στρατό από μικρά παιδιά, κι αυτά με κοντάρια, σπαθιά και ρούχα Μακεδονίτικα. Από χαρτόνι και χοντρά χαρτιά,όλα όμως ήτανε ζωγραφισμένα με τα καλύτερα του χρώματα.

Ενα από τα παιδιά ήταν και ο Giorgio, γιος του Ιταλού μηχανικού de Chirico, που κατασκεύαζε τότε το τραίνο μέχρι τις Μηλιές. Ο μικρός ιταλός, γεννημένος στο Βόλο, ζωγράφιζε κιόλας. Μαζί με το Θεόφιλο περνούσαν ώρες ατελείωτες παρατηρώντας το νάρθηκα της εκκλησίας των Ταξιαρχών με τις παράξενες ζωγραφισμένες αγιογραφίες. Και περισσότερο απ΄όλες τον Τροχό του Χρόνου, με τις τέσσερις εποχές και τον Ζωδιακό κύκλο. Που είχε γύρω γύρω τον άνθρωπο εφτά φορές σε όλη τη ζωή του. Και την επιγραφή "Ο ΜΑΤΑΙΟΣ ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΟΥ ΚΟΣΜΟΥ"

Ο Θεόφιλος λοιπόν ώς Μεγαλέξαντρος πρόσταζε το στρατό του, την πιτσιρικαρία :

-Να παραδώσετε τα όπλα !

-Δεν τα παραδίνουμε. Ελα να πολεμήσεις !

Του απαντούσαν αυτοί, πετούσαν τα κοντάρια τους κατά γης κι αρχιζαν το Μεγαλέξανδρο-Θεόφιλο στις φάπες, τόσο που κατέβαινε η περικεφαλαία του μέχρι τη μύτη και δεν τον άφηναν μέχρι να τρέξει να τον βοηθήσει κανένας πονετικός αστυφύλακας...

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΕΑΥΤΟΣ

2010-05-21T21:44:00.000+03:00

And it is All Souls' Night,
And two long glasses brimmed with muscatel
Bubble upon the table. A ghost may come;

W.B.YEATS

Μας είπε να κλείσουμε τα μάτια και να καλέσουμε τον μικρό μας εαυτό. Το παιδί που κρύβεται μέσα μας να βγεί και να μιλήσουμε μαζί του...

Δεν θέλω να εμφανιστεί, τον σιχαίνομαι, τον έχω ξεπεράσει, κι τολμήσει να φανεί θα τον πιάσω απ΄το λαιμό και και θα τον στραγγαλίσω, να εξαφανιστεί για πάντα...

Νάτος όμως που έρχεται σιγά σιγά...

Μικρός, ορφανός, βραδύγλωσσος, στερημένος, με ντροπή για όλο τον κόσμο. Τεσσάρων ετών και μισό...

Δε μίλησε καθόλου...

Τότε συνέβη μέσα μου η ανατροπή. Ανέλαβα να γίνω εγώ ο πατέρας του μικρού μου εαυτού για να ξεπεράσει την έλλειψη. Να τον κρατάω από το χέρι και να τον προσέχω. Απέκτησα επιτέλους ένα γυιο.

Κι έτσι συμφιλιώθηκα μαζί του...

ΜΟΥΝΟΘΥΕΛΛΑ

2010-05-14T22:48:00.003+03:00

Επιασαν οι ζέστες για τα καλά και γέμισαν οι δρόμοι γυναίκες και κορίτσια. Νεαρές και μεγαλύτερες το ίδιο. Κοντές φουστες χωρίς καλσόν, βαθιά ντεκολτέ και τρυφερές κοιλιές ακάλυπτες. Ετσι συμβαίνει κάθε χρόνο, τέλος της άνοιξης κι αρχές καλοκαιριού. Στους δρόμους γύρω από το Κολωνάκι μια θύελλα αισθησιασμού και πως να φυλαχτείς. Από παντού παραμονεύουν , πριν στρίψεις τη γωνία ξεπροβάλλουν σαν ξαφνικές ριπές ανέμου. Γυναίκες μοντέλα, γυναίκες ντυμένες σα μοντέλα και γυναίκες που θα΄θελαν να΄ναι μοντέλα. Ειναι από τις λίγες περιοχές της Αθήνας που κυκλοφορούν καθημερινά δίπλα σου. Κάθονται στα καφέ με διπλωμένα πόδια, μάταια προσπαθώντας να κρύψουν δήθεν ίχνη από τα εσώρρουχα...

"Και προκαλούνε στύσεις στους πατέρες

και προκαλούνε στύσεις στους υιούς...

Τρούλοι ψηλοί κι ουρανομήκεις καπνοδοχοι"

όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Ανδρέας Εμπειρίκος από το Υψίπεδον της Διελεύσεως όπου βρίσκεται πλέον. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως σήμερα ξεκίνησε η διάθεση του DVD (εδώ) της Μαριάννας Ντούβλη και παράλληλα άνοιξε τις πύλες της η έκθεση "ATHENS EROTICA "

BAD DREAM

2010-05-07T02:26:00.000+03:00

Αυτοί που φώναζαν παλαιότερα "Είμαστε όλοι κουκουλοφόροι", στην κηδεία των θυμάτων της φωτιάς θα φωνάξουνε "Είμαστε όλοι δολοφόνοι "...

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2010

2010-05-01T17:01:00.000+03:00

Πλησιάζω στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα. Κόσμος στη Β.Σοφίας από την Ακαδημίας. Και στην αρχή της Πανεπιστημίου και στην Αμαλίας πολύς. Πάνω στην εξέδρα, απέναντι από τη Βουλή, ο νεαρός ομιλητής απευθύνεται στα πλήθη. Στη Βασιλέως Γεωργίου, στο ύψος του King George, εργάτες σε αλυσίδες κλείνουν το δρόμο. Για να μην μολυνθεί η καθαρότητα του νοήματος. Συγκέντρωση για όλη την Ελληνική Οικογένεια.

Μόλις φθάνει και η πορεία από τη Σταδίου. Στην κεφαλή το ΔΗΚΚΙ, σοσιαλιστική Αριστερά, "ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΑΜ". Ακολουθούν οι Οικολόγοι - Πράσινοι. Από πίσω οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Κόσμος πολύς, με τύμπανα , συνθήματα και χαλαρή διάθεση. Ακολουθούν οι μετανάστες. Από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντες κι αλλού. Δυσκολεύονται να συντονιστούν. Πρωτάρηδες. Και πίσω τα αναδυόμενα συνδικάτα του σήμερα , ταχυμεταφορές, ενοικιαζόμενοι... Ενα πανώ της ΟΛΜΕ και πίσω του αρκετός κόσμος ανένταχτος. Διακρίνω τον Αλέκο Αλαβάνο ανάμεσα τους. Για μια στιγμή σταματάει και φωτογραφίζεται με μια νεαρή κοπέλα. Τη φωτογραφία ενθύμιο τράβηξε ο συνοδός της, όπως κατάλαβα αργότερα. Η πορεία συνεχίζει στην κάτω πλευρά της πλατείας Συντάγματος για να στρίψει από την Οθωνος.

Σε αρκετή απόσταση ανεβαίνει τη Σταδίου το μπλοκ των αντιεξουσιαστών. Σιγά σιγά φτάνουν στο Σύνταγμα. Νέοι άνθρωποι, της καθημερινότητας με τα προσωπά τους ακάλυπτα. Ανάμεσα στα μαύρα ή σκουρόχρωμα ντυσίματα, ξεχωρίζει μια κοπέλα με κατακόκκινη μπλούζα. Δεξιά και αριστερά τα ΜΑΤ με προσωπίδες. Τους πετάνε μπουκάλια με νερό. Η πορεία στρίβει αριστερά στη Βασιλέως Γεωργίου. Το ΠΑΜΕ έχει αποχωρήσει από καιρό. Ανηφορίζουν στην Αμαλίας. " Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή". Χειροκροτήματα από τον κόσμο. Ξαφνικά, δύο με κουκούλες και μια βαριά αρχίζουν να σπάζουν τη τζαμαρία της Μεγάλης Βρετανίας, μέσα στη γενική απάθεια. Επιστρέφουν στο μπλοκ τους ανενόχλητοι, κατεβάζουν και το κάλυμμα του προσώπου. Τα ΜΑΤ παρατάσσονται καθυστερημένα μπρος από τα σπασμένα τζάμια.

Στην Πανεπιστημίου κατεβαίνει η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπω μαύρο καπνό στο βάθος. Κάποια τζάμια σε στάσεις είναι σπασμένα. Διαπιστώνω ότι έχει καεί το βαν της ΕΡΤ στην Κλαυθμώνος. Η ατμόσφαιρα πολύ βαριά από τους καπνούς και τα χημικά. Εξω από την Ακαδημία, μια ομάδα παίρνει τη φωτογραφική μηχανή κάποιου που δηλώνει δημοσιογράφος και την καταστρέφουν. Δυο πιτσιρικάδες με κράνη, προφανώς ανήλικοι, σπάζουν ένα θάλαμο του ΟΤΕ. "Μπράβο σας επαναστάτες ", τους φωνάζει ειρωνικά μια περαστική γυναίκα. Αμέσως δύο τρεις άλλοι πλησιάζουν κοντά της και της ζητάνε να σταματήσει αμέσως γιατί αλλιώς... "Δεν πρόκειται να σιωπήσω " φώναζε αυτή " τι λες για το φίλο σου που κλέβει μαγαζιά ?". Πράγματι στη Σίνα, είχανε σπάσει ένα κατάστημα με οπτικά και κάποιοι μέσα τα μαζεύανε... Ακουσα μιαν άλλη κοπέλα από το μπλοκ να λέει στους συντρόφους της "Δεν την αντέχω την κλεψιά ρε γαμώτο, έχει κι η μάνα μου μαγαζί..." Μόνο οι γυναίκες αντιδρούσαν, εντυπωσιακό...

Και στο χαμό, οι μετανάστες μικροπωλητές να κουβαλάνε σε μπόγους την παράνομη πραμάτεια τους πάνω κάτω. Σαν ταινία του Φελλίνι....

Πιο χαμηλά στην Πανεπιστημίου η Πυροσβεστική σβήνει μια φωτιά σε κάδο σκουπιδιών. Εξω από το Τιτάνια μια τεράστια ξεριζωμένη γλάστρα...

Ανηφορίζω την Εμμανουήλ Μπενάκη. Τα ΜΑΤ έχουν ήδη παραταχθεί στην πλατεία Εξαρχείων. Πισω στη Ναβαρίνου στο πάρκο ησυχία. Ξανά τα ΜΑΤ στην Ιπποκράτους.

Από τη Σκουφά έως και την πλατεία Κολωνακίου, κόσμος στη καθημερινή του μακαριότητα, πίνει καφέ...

ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΕ 2010

2010-04-25T19:46:00.000+03:00

Όλος ο κόσμος τώρα δουλεύει μηχανές...

Χρειάζονται πράγματι τόσοι διπλωματούχοι μηχανικοί στην Ελλάδα ?
Είναι το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκα στις σημερινές εκλογές του ΤΕΕ, μετά τα κυκλοφοριακά προβλήματα και το συνωστισμό που δημιουργήθηκε.
Χρειάζονται για να πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές, είτε δουλεύουν είτε δε δουλεύουν, μου είπε κάποιος υποψήφιος . Το ταμείο των μηχανικών (ΤΣΜΕΔΕ) έχει την πιο καλή αναλογία ασφαλισμένων - συνταξιούχων 7 : 1 και μια ολόκληρη τράπεζα στην κατοχή του (ΑΤΤΙΚΗΣ).
Ειναι πολλά τα λεφτά...Μιλάμε για λεφτά που υπάρχουν...
Κάποιος ιστορικός σίγουρα θα αποδόσει μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε μας τους μηχανικούς για το κατάντημα της χώρας. Προς το παρόν παλεύουμε για ν΄αλλάξει ο πρόεδρος...
Ευγενική φιλοδοξία...

Υ.Γ. επειδή η ψηφοφορία είναι μυστική και η ψήφος ιερή, όπως κάθε φορά, έριξα στην κάλπη έτοιμο ψηφοδέλτιο που μου έδωσε ο Μπάμπης...

ΤΟΥ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ

2010-04-22T23:17:00.001+03:00

Μεγάλε μου Άη Γιώργη καπετάνο
δανείζεις το άτι σου
μωρέ αχ
σε μουσουλμάνο;

Πάρτο Καρίπ και μη διστάσεις
στη γης μη βάλεις πόδι
μπρε
και θα προφτάσεις.

Για τον Ε. Ζάχο-Παπαζαχαρίου δεν υπάρχει αμφιβολία. Ο Καππαδόκης άγιος εμφανίζεται παντα όταν τον επικαλούνται ζητώντας βοήθεια, όποιοι κι αν είναι αυτοί και ανεξάρτητα από τη θρηασκευτική τους ένταξη. Ως υπερασπιστή τον λατρεύουν όλοι οι Ανατολίτες κάθε θρησκείας και δόγματος. Μουσουλμάνες γυναίκες γράφουν ευχές στους τοίχους των μοναστηριών του ακόμα και σήμερα. Ο πατρινός καραγκιοζοπαίχτης Μίμαρος, ψάλτης στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα, βλέποντας την εικόνα του Αγίου Γεωργίου να σκοτώνει το δράκο σα σύγχρονος Περσέας, εμπνεύστηκε το Μεγαλέξανδρο και το Καταραμένο Φίδι. Ο Κώστας Ζουράρις όμως, σε απευθείας συνομιλία του με τον άγιο, διατηρεί τις επιφυλάξεις του σχετικά με θέμα. " Δε βλέπω όμως μεγάλη απόδοση Αη Γιώργη " του λέει κατάμουτρα, " δεν έχεις πιάσει ακόμη την επίδοση που πρέπει, τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια τουλάχιστον. Ο άθλιος Οφις σφαδάζει βέβαια κάτω από τη λόγχη σου, αλλά σφαδάζει σε αρίστη υγεία. Για την ώρα, σ΄ένα μηδεν-μηδεν σ΄έχει στριμώξει ο Δράκοντας. Που οφείλεται αυτό Αη Γιώργη μου ?"

Τέτοια διαβάζουν οι Αγγλοι και θέλουν να τον καταργήσουν από προστάτη τους άγιο. Οι πρόσκοποι και οι ελευθεροτέκτονες δεν έχουν εκδηλώσει ανάλογες προθέσεις. Την ημέρα της γιορτής του στη Δύση δεν τη θυμούνται πολλοί. Στην Καταλωνία την ημέρα του αηγιώργη (La Diada de Sant Jordi) γιορτάζεται η μέρα των Ρόδων (el dia de la rosa) και των βιβλίων el dia del llibre. Συνηθίζεται να χαρίζουν τριαντάφυλλα και βιβλία στους αγαπημένους τους. Στις 23 Απριλίου γεννήθηκε και πέθανε ο Σαίξπηρ, επίσης πέθανε ο Θερβάντες. Η UNESCO καθιέρωσε την 23 Απριλίου ως ημέρα του βιβλίου και των πνευματικών δικαιωμάτων ( copyright).

Οσοι αντιγράφουν ασύστολα σαν και μένα, θα έχουν την μοίρα του δράκοντα. Αιωνίως στο μηδέν...

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΕΤΣΙ....

2010-04-16T23:26:00.000+03:00

"Κυρία Εύα, ακουσε ενα τραγουδι από την πατρίδα σου, τη Σινασό της Καππαδοκίας, εκεί που γεννήθηκες πριν από ενενήντα τόσα χρόνια." Άρχισε να παίζει η μουσική και η κυρία Εύα ξαφνικά τη θυμήθηκε. Ένοιωσε ένα ρίγος τριανταφυλλιάς να διαπερνάει το κορμί της. Σηκώθηκε από την καρέκλα, στάθηκε στα πόδια της κι η μνήμη της ξαναγύρισε στα παλιά. Άφησε το μπαστούνι χάμω και προσπάθησε με τα βήματά της ν΄ακολουθήσει το ρυθμό. Για μια στιγμή τα κατάφερε, με το βλέμμα της να σχηματίζει κύκλο μέχρι που λύγισε τελικά...

Ηθελα να πεθάνεις έτσι...
όρθια
δοκιμάζοντας να χορέψεις ξανά
κι όχι σ΄ένα κρεβάτι ανήμπορη
μέσα σε τόσα φάρμακα κρυμμένο το μυαλό σου...

Η ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

2010-04-14T23:43:00.000+03:00

Βουβός χαιρετισμός με τα μάτια
Επιλογή αγγελόκαρτας
Διαλογισμός με άσκηση της αναπνοής
Ζέσταμα, ομαδική κίνηση με μουσική, χορευτική τεχνική καθρέφτη
Αυθόρμητο παιχνίδι με υφάσματα και αντικείμενα
Διαλογισμός με επίκληση του μικρού μας εαυτού, προσπάθεια συνομιλίας μαζί του
Κατασκευή μάσκας.
Μπροστά στον καθρέφτη φορώντας τη μάσκα
Μπροστά στους άλλους φορώντας τη μάσκα
Αφαίρεση μάσκας
Παιδική ανάμνηση, κινησιολογική έκφραση ικανοποίησης
Ελεύθερη συζήτηση, αποχαιρετισμός

Υ.Γ. Πως θα΄θελα ν΄ακουμπήσω το μάγουλό μου στη γυμνή κοιλιά της Αγγελικής !
Δε ντράπηκα να το πω...

ΔΕΣ ΕΔΩ

"Η μάσκα της ντροπής: απελευθερώνοντας τον αληθινό εαυτό"

2010-04-10T23:36:00.001+03:00

'Ενα βιωματικό σεμινάριο για όσους θέλουν να εξερευνήσουν το θέμα της ντροπής και πως αυτό καθορίζει την αυτοαξία μας και τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους.
Η ντροπή είναι ένα οδυνηρό συναίσθημα, είτε το βιώνουμε συνειδητά, είτε αυτό επηρεάζει την ζωή μας σε ασυνείδητο επίπεδο. Η δημιουργία της ντροπής ξεκινάει στην παιδική ηλικία και 'μαθαίνεται' μέσα από την απαγόρευση, τον περιορισμό και την καταπίεση της έκφρασης του αληθινού εαυτού μας, από τους σημαντικούς άλλους.
Η ντροπή μας απομακρύνει από τον αληθινό, αυθόρμητο, δημιουργικό, ανέμελο και χαρούμενο εαυτό μας και φιλτράρει την στάση, συμπεριφορά και τρόπο σκέψης μας μέσα από το βλέμμα των άλλων. 'Ετσι σιγά σιγά μαθαίνουμε να λειτουργούμε με τέτοιο τρόπο, στην ενήλικη ζωή, ώστε να είμαστε αποδεκτοί και αγαπητοί στους άλλους. Αυτό έχει ώς συνέπεια να κρύβουμε τα πραγματικά μας συναισθήματα αλλά και τις ανάγκες και επιθυμίες μας, πολλές φορές σε σημείο να χάνουμε εντελώς την επαφή με αυτά.
Στο σεμινάριο θα έχετε την δυνατότητα να ανακαλύψετε την 'μάσκα' της ντροπής, και να βιώσετε στο σώμα σας την αδιαμφισβήτητη δύναμη, αλήθεια, χαρά και δημιουργικότητα του πραγματικού εαυτού σας.

Πότε: Κυριακή 11 Απριλίου 2010 (το σεμινάριο θα επαναληφθεί την Κυριακή στις 9 Μαϊου 2010)

Πού: στο "Ψυχόσωμα", Μακρυνίτσας 4-6, Αμπελόκηποι, Αθήνα
Ωρα: 12.00 - 18.30

ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΤΙ ΕΓΙΝΕ...